کتاب جاذبه صفر

کتاب جاذبه صفر شامل چند داستان طنز کوتاه، به قلم وودی آلن است که کم‌و‌بیش یادآور لحن و شخصیت طناز او در عالم سینماست. در این اثر با قلم نویسنده‌ای آشنا می‌شوید که نثری دقیق، اصیل و پرجاذبه دارد.

درباره‌ی کتاب جاذبه‌ صفر

از همان صفحه‌ی تقدیم کتاب جاذبه‌ صفر (Zero gravity)، بار طنز آن را احساس خواهید کرد. نویسنده کتاب را به دو دخترش تقدیم کرده و نوشته است: «تقدیم به مانزی و بِشه، دو دختر عزیزمان که جلوی چشممان قد کشیده‌اند و دور از چشممان کارت‌های اعتباری‌مان را خالی کرده‌اند». پیداست وودی آلن به خوبی می‌داند در هر بخش به ظاهر بی‌اهمیت یک متن، می‌توان نگاه طنزآمیز را حفظ کرد.

دَفنی مرکین در پیشگفتار کتاب، درباره‌ی مهارت خارق‌العاده‌ی وودی آلن و ارزش آن می‌نویسد: «بامزه بودن کار آسانی نیست. هرکس تا حالا در کوکتل پارتی به شوخی‌های بی‌مزۀ دیگران گوش داده و مجبور بوده به‌رسم ادبْ زورکی بخندد، خوب می‌داند که همه دوست دارند بامزه باشند، ولی این دُر گران را به هر کسی نمی‌دهند.» مرکین یادآور می‌شود که همه دوست دارند بامزه باشند اما عملاً در این زمینه بخت با بیشتر آن‌ها یار نیست. او از افراد خوش‌قلمی مثل رابرت بِنچلی، دوروتی پارکر، جرج اس. کافمن و اس. جِی. پرلمن نام می‌برد و معتقد است امروز رسالت طنزپرداز کمی سخت‌تر است. با این حال به نظر او وودی آلن از پس این کار به خوبی برآمده. او با دست گذاشتن روی موضوعات مختلف و مخاطب‌شناسی خاص خود توانسته است نبض خوانندگان را به دست بگیرد.

در این کتاب داستان‌های کوتاهی از آلن خواهید خواند که شاید یکی از جذاب‌ترین‌هایشان «قد کشیدن در منهتن»، با روایتی رمانتیک و عاشقانه باشد. از دیگر داستان‌های این مجموعه باید به «جنون گاوی»، «یک جراحی کوچک دماغ بد نیست»، «تمام که شد بیدارم کن»، «وقتی نیچه زینت‌بخش کاپوت ماشینتان باشد» و... اشاره کرد. ترجمه‌ی این اثر را علیرضا شفیعی نسب بر عهده داشته است.

نکوداشت‌های کتاب جاذبه‌ صفر

- روان‌رنجوری درخشان... کتابی بی‌نهایت سرگرم‌کننده، وسواس‌آمیز و به‌شدت خنده‌دار. (Los Angeles Times Book Review)

- کنایه‌های ادبی تند و تیزی که از قلم آلن همچون گلوله‌ای از تفنگ بیرون می‌ریزد و پیش فرض‌های فکری‌ای که رمان‌های پرحاشیه‌ی آلن را آشکار می‌سازد. (Booklist)

کتاب جاذبه‌ صفر مناسب چه کسانی است؟

مخاطبان آثار وودی آلن و علاقمندان به داستان‌های طنزآمیز از جمله مخاطبان این کتاب‌اند.

با وودی آلن بیشتر آشنا شویم

وودی آلن (Woody Allen) کارگردان و بازیگر امریکایی‌ست که به عنوان استندآپ‌کمدین و نویسنده نیز شناخته می‌شود. او سال 1935 در نیویورک متولد شد. آلن فعالیت ادبی خود را با نوشتن داستان‌های طنز آغاز کرد تا از این طریق کسب درآمد کند. سپس به صورت خودآموز به مطالعه درباره‌ی سینما روی آورد و بعدها به کار نوشتن فیلمنامه و کارگردانی مشغول شد. تاکنون شش دهه از فعالیت هنری او می‌گذرد و در این مدت چند اثرش برنده‌ی جایزه‌ی اسکار و جوایز متعدد دیگر شده است، البته خود معتقد است هنوز شاهکارش را نساخته است.

از آثار مکتوب او باید به کتاب‌های «مرگ در می‌زند»، «متل ماه عسل»، نمایشنامه‌ی مرگ در یک پرده» و... اشاره کرد. او به‌خاطر کتاب جاذبه‌ صفر، به عنوان پرفروش‌ترین نویسنده‌ی نیویورک ‌تایمز انتخاب شد. وودی آلن هم‌اکنون به همراه فرزندان و همسر جوانش در منهتن زندگی می‌کند.

در بخشی از کتاب جاذبه‌ صفر می‌خوانیم

ساکس در فلت‌بوش بار آمده بود، در چند اتاق مستطیلی معمولی در طبقۀ همکف ساختمان آجرنمای ده‌طبقه‌ای که به افتخار یک میهن‌پرست نام‌گذاری‌اش کرده بودند: ساختمان ایتن آلن. با نمای بی‌روح، لابی ملال‌آور و دربان همیشه مست، ساکس اسم بهتری برای آن سراغ داشت: بندیکت آرنولد. والدینش یهودیانی بودند که احکام دین را دلبخواهی اجرا می‌کردند. پدرش، موریس، خارج از خانه بیکن و گوشت خوک می‌خورد، اما به پسر جوانش سخت‌گیرانه یاد می‌داد که خداوند دنیا را در شش روز آفریده. ساکس به‌شوخی می‌گفت شاید اگر کمی بیشتر وقت می‌گذاشت، بهتر درمی‌آمد. والدینش شوخ‌طبعی او را یک نقص مادرزاد می‌دانستند. مادرش، روت، زنی بود عصبی که غرغر و بدقلقی را تا سطح یک رشتۀ هنری خلاقانه ترفیع داده بود.

پدر و مادر شب و روز با صدای بلند دعوا می‌کردند، چنان بی‌عاطفه و ناجور که ساکس پیش دوستانش به‌شوخی می‌گفت پیکاسو نقاشی گرنیکا‌ را از دعوای آن‌ها الهام گرفته. لحظه‌شماری می‌کرد تا روزی از خانه برود، از پلِ روی رودخانۀ ایست بگذرد و در منهتن زندگی خود را از سر بگیرد. از بچگی عاشق منهتن بود و در فیلم‌ها می‌دید که نیویورکی‌ها چطور زندگی می‌کنند. او نیز، مانند هفتاد میلیون آمریکایی دیگری که در دهۀ 1930 و اوایل 1940 قد می‌کشیدند و از فلاکت خود به سالن‌های سینما پناه می‌بردند، درس‌ومشقش را از قصه‌های پریان هالیوود یاد گرفت. نتیجه‌اش این شد که منهتنِ خیالاتش آن منهتن واقعی نبود، منهتنی بود که کمپانی‌های ام‌جی‌ام، پارامونت، فاکس و برادران وارنر ساخته بودند.