کتاب زنان فوق العاده

کتاب زنان فوق العاده روایت طنزآلود و زنانه‌ی باربارا پیم از زندگی میلدرد، زنی سی و چند ساله، مجرد و پرهیزکار است که با ورود زوجی جوان دگرگون شده و در احساساتی طوفانی گرفتار می‌شود...

درباره کتاب زنان فوق العاده

یکی از غنی‌ترین و سرگرم‌کننده‌ترین کمدی‌های انگلستان که داستان میلدرد لتبری، یکی از زنان فوق العاده را بازگو می‌کند. این اصطلاح که اولین بار توسط باربارا پیم مطرح شد، به بانوانی اشاره دارد که زندگی خود را وقف آرمان‌های اخلاقی کرده‌اند. آن‌ها در هر جمع مسئولیت آماده کردن چای را به عهده می‌گیرند، کلیسا را برای مراسم‌های مختلف گل‌آرایی می‌کنند و به صحبت‌های افرادی که حتی کشیش‌ها هم حوصله آن‌ها را ندارند گوش می‌دهند. این خانم‌ها اگر شاغل شوند هم در کارهای خسته‌کننده‌ای مانند بایگانی یا نمونه‌خوانی متوقف می‌شوند و جاه‌طلبی اجتماعی ندارند. خواسته‌ها و احساسات برای آن‌ها قلمرویی ممنوعه است و به همین دلیل تقریبا همگی آن‌ها مجرد می‌مانند. با در نظر گرفتن این خصوصیات، کتاب زنان فوق العاده (Excellent Women) چه جذابیتی می‌تواند برای شما داشته باشد؟

این رمان که در سبکی مشابه آثار جین آستین نوشته شده، توجهی ویژه به موقعیت‌های طنزی دارد که در روابط انسانی به وجود می‌آیند. شخصیت اصلی این داستان - میلدرد - با وجود روحیه حامی و هوش سرشارش به نادیده گرفته شدن توسط مردان عادت دارد. او که تنها در ساختمانی زندگی می‌کند، یکی از واحدهای خود را به زوجی جوان اجاره می‌دهد و با ورود آن‌ها در روابطی پیچیده درگیر می‌شود... . وقار و زیبایی یک افسر نیروی دریایی، احساس سرخوردگی بانویی تحصیل‌کرده که از ازدواجش راضی نیست و البته دختر پرهیزکار و آرامی که ناگهان متوجه می‌شود ضلع سوم یک مثلث عشقی شده موضوعات اصلی باربارا پیم هستند که شما را تا آخرین صفحات به دنبال خود می کشانند و مطالعه کتاب زنان فوق‌العاده را به خاطره‌ای لذت‌بخش تبدیل می‌کنند.

نکوداشت‌های کتاب زنان فوق العاده

- اثری شگفت‌انگیز که به ما یادآوری می‌کند تنهایی می‌تواند یک انتخاب باشد. (The New Yorker)
- کار پیم به ما اطمینان می‌دهد که حتی بهترین و اخلاقی‌ترین افراد، دارای ظرفیتی برای اشتباه کردن هستند. (The New York Times)
- خواندن آثار باربارا پیم تجربه‌ای فوق‌العاده مملو از احساسات، هیجان‌ها و ادراک‌های غیرقابل تکرار است. (Newsweek)
- یکی از بهترین نمونه‌های کمدی فاخر انگلستان که در طول هفتاد و پنج سال گذشته ظاهر شده است. (Lord David Cecil)

کتاب زنان فوق العاده مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به رمان‌هایی با حال و هوای زنانه و داستان‌های تاریخی از مطالعه این کتاب لذت خواهند برد.

با باربارا پیم بیشتر آشنا شویم

باربارا پیم (Barbara Pym) یک داستان‌نویس اهل انگلستان بود که غالبا با جین آستین مقایسه می‌شود. اولین رمان او به اسم Some Tame Gazelle با استقبال بالایی مواجه شد، اما علی‌رغم این محبوبیت سایر آثار او نادیده باقی ماندند. چند سال بعد زمانی که لرد دیوید سیسیل و فیلیپ لارکین، پیم را به عنوان دست کم‌گرفته شده‌ترین نویسنده نامزد کردند، داستان‌های او بار دیگر کشف شدند. ویژگی منحصر به فرد نوشته‌های پیم توجه به رفتارها و منش انسان‌هاست که گاهی اوقات مرز باریکی با مضحک بودن دارد و موقعیت‌های خنده‌داری را خلق می‌کند. گفتنی است که «کوارتت در پاییز» او نامزد جایزه بوکر شده بود.

در بخشی از کتاب زنان فوق العاده می‌خوانیم

درحالی‌که مسحور شده بودم، نگاهم روی فهرست پایین رفت. 1904، هربرت فرانکلین کرِسپ؛ 1905، اِگفرید اشتوملبام؛ 1906، ادوارد الیس داروین رامبل؛ 1907، اِتِل ویکتوریا تورںکرافت نولارد... یک زن، در 1907! این زن چه کاری کرده بود که برندۀ این مدال شده بود؟ چطور زنی بوده؟ او را تصور کردم که با دامنی بلند و با گام‌های شتابان راهش را از میان جنگل باز می‌کند و بی هیچ ترسی، از بومی‌هایی که پیش از آن هیچ‌وقت زنی سفیدپوست را به چشم ندیده‌اند پرس‌وجو می‌کند. زنی مثل مری کینگزلی، اما شاید حتی مهم‌تر، چون او انسان‌شناس بوده، کاری که طبیعتاً زن‌ها به سراغش نمی‌رفتند، مخصوصاً در 1907. شاید بین افراد سالخورده‌ای باشد که روی مبل‌های حصیری نشسته‌اند، ممکن است حتی همان زنی باشد که بافتنی می‌بافد و چرت می‌زند...

آن‌قدر غرق حدس‌و‌گمان‌هایم بودم که متوجه نشدم سخنرانی هلنا تمام شده، تا وقتی که دیدم اورارد بون جای او ایستاده و تا جایی که من متوجه می‌شدم داشت همان چیزهایی را که هلنا گفته بود تکرار می‌کرد. اورارد فوق‌العاده خوب حرف می‌زد و به‌ندرت به یادداشت‌هایش رجوع می‌کرد. یکی‌دو بار صدای خنده بین حاضران طنین انداخت، انگار شوخی‌ای کرده بود. از این فرصت استفاده کردم و با بی‌طرفی و به‌دقت وراندازش کردم. از خودم پرسیدم چه چیزی باعث می‌شود چشم‌های هلنا، وقتی نام اورارد را می‌برند، برق بزند.

او قطعاً بسیار باهوش بود و درعین‌حال در حد خودش مرد خوش‌قیافه‌ای بود، اما شخصیت جذاب و دل‌نشینی نداشت. در کسوت کشیش تصورش کردم و به این نتیجه رسیدم که از او کشیش خوبی درمی‌آید. رفتار کم‌وبیش غیردوستانه‌اش در این حرفه به کارش می‌آمد. به فکرم رسید که آدم ممکن است، بی هیچ امیدی به عشق متقابل او، پنهانی دوستش داشته باشد، و این حالات شاید برای جوان‌ها یا بی‌تجربه‌ها خیلی لذت‌بخش بود.