کتاب چرا می‌پرم؟: صدای پسری از پس سکوت اتیسم

در ذهن فرد مبتلا به اتیسم چه می‌گذرد؟ نائوکی هیگاشیدا در کتاب چرا می‌پرم؟ به سوالات پرتکرار از افراد اتیستیک پاسخ می‌دهد که با توجه به تجربه شخصی او از این اختلال، بسیار ارزشمند و قابل توجه است. این اثر جز پرفروش‌ترین‌های نیویورک‌تایمز بوده و توسط مجلات معتبری مانند NPR به عنوان بهترین کتاب سال انتخاب شده است.

درباره کتاب چرا می‌پرم:

کتاب حاضر مجموعه خاطرات بی‌نظیر نائوکی هیگاشیدا است که نشان می‌دهد افکار، احساسات و ادراکات یک فرد اتیستیک چگونه تجربه می‌شوند. نائوکی که این اثر را در سیزده سالگی به تالیف درآورده است، خود به اتیسم مبتلاست. او در کتاب چرا می‌پرم؟ به سوالات اشخاص در ارتباط با افراد اتیستیک پاسخ داده است. هیگاشیدا با هوش و خودآگاهی بالای خود مخاطبان را شگفت‌زده می‌کند و نشان می‌دهد که برخلاف باور ما، این افراد درک گسترده‌ای از دنیای بیرون دارند و به ارتباطشان با دیگر اشخاص و دنیای فیزیکی پیرامون خود اهمیت می‌دهند.

کتاب چرا می‌پرم؟ در قالب پرسش و پاسخ نوشته شده و 58 سوال پرتکرار درباره اتیسم را دربرمی‌گیرد. همچنین بخش پایانی اثر، داستانی کوتاه است که نویسنده آن را با هدف ایجاد درکی عمیق‌تر از احساسات افراد اتیستیک به اشتراک گذاشته است. در مجموع این اثر گامی بزرگ برای برقراری ارتباط مردم عادی با اقلیتی است که تعداد آن روز به روز در حال افزایش است. صداقت و نیت خالص هیگاشیدا برای برقراری ارتباط، شما را خلع سلاح خواهد کرد و باعث می‌شود هر پیش‌فرضی را که درباره اتیسم داشته‌اید فراموش کنید.

دیوید میچل، نویسنده رمان پرفروش اطلس ابر درباره این کتاب می‌گوید: «با مطالعه نوشته هیگاشیدا برای اولین احساس کردم آنچه را که در ذهن کودک اتیستیکم می‌گذرد درک می‌کنم. اغراق نیست اگر بگویم این اثر به من اجازه داد تا رابطه جدیدی با کودک برقرار کنم. کتاب چرا می‌پرم؟ در عین زیبایی و سادگی، هدیه‌ای ارزشمند است که باید به اشتراک گذاشته شود».

جوایز و افتخارات کتاب چرا می‌پرم:

- افتخار پرفروش‌ترین کتاب نیویورک‌تایمز
- نامزد جایزه بهترین کتاب اول توسط BETTER LIFE
- نامزد جایزه کتاب منتخب گودریدز برای خودزندگی‌نامه در سال 2013
- برنده جایزه بهترین کتاب‌های سال توسط وال استریت ژورنال، NPR، Bloomberg Business و Bookish

نکوداشت‌های کتاب چرا می پرم:

- یک میلیون‌بار شگفت‌انگیز. (People)
- فوق‌العاده و تکان‌دهنده! (The Boston Globe)
- پیام این کتاب تا پایان عمر همراه شما خواهد ماند. (The Times U. K)
- بینشی که هیگاشیدا از اتیسم به ما عرضه می‌کند شگفت‌انگیز و تکان‌دهنده است. (Parade)

کتاب چرا می‌پرم مناسب چه کسانی است؟

والدین، خواهران و برادران، دوستان، همسران یا همکارانی که تاکنون فکر می‌کردند راهی برای فهمیدن آنچه در ذهن یک فرد اتیستیک ندارند، با کتاب چرا می‌پرم؟ به پاسخ سوالات خود خواهند رسید.

با نائوکی هیگاشیدا بیشتر آشنا شویم:

نائوکی هیگاشیدا در سال 1992 در ژاپن به دنیا آمد و در پنج سالگی تشخیص اوتیسم شدید دریافت کرد. با وجود مشکلات ارتباطی، او با استفاده از یک شبکه الفبای دست‌ساز با اطرافیان خود ارتباط گرفت و نوشتن شعر و داستان کوتاه را آغاز کرد. هیگاشیدا بعد از انتشار کتاب «چرا می‌پرم؟» چندین اثر دیگر از جمله کتاب‌های کودکان و مصور، شعر و مقاله در ژاپن منتشر کرده است. همچنین یک مستند تلویزیونی ژاپنی در سال 2014 درباره نائوکی هیگاشیدا ساخته شد که به هدف او -کمک به افزایش آگاهی از اوتیسم در ژاپن و حتی جهان- کمک بزرگی کرد.

در بخشی از کتاب چرا می‌پرم می‌خوانیم:

چرا کفش نمی‌پوشی؟ چرا فقط لباس آستین‌کوتاه می‌پوشی؟ چرا همیشه موی بدنت را می‌تراشی یا از ریشه می‌کنی؟ دردت نمی‌گیرد؟ هر وقت کاری می‌کنیم که دیگران دوست ندارند انجام دهند ممکن است به دلیلش فکر کنید. آیا حواس کسی که اُتیسم دارد شکل دیگری عمل می‌کند یا فقط این کارها را می‌کند تا به ما تلنگر بزند؟

به عقیده‌ی من هر دو جواب‌ بی‌راه است. شاید دلیلش این باشد که در موقعیتی که قرار داریم اگر این‌طور عمل نکنیم، نابود می‌شویم. وقتی می‌گویید حواسِ کسی شکل دیگری کار می‌کند، به این معناست که سیستم عصبی‌اش درست عمل نمی‌کند. اما من معتقدم سیستم عصبی ما هیچ مشکلی ندارد. در عوض احساسات‌مان سبب واکنش‌های غیرعادی و نامعمول می‌شود. طبیعی است وقتی کسی در جای بدی گیر می‌افتد سعی می‌کند از آن خارج شود و ناتوانی من باعث می‌شود پیام‌هایی که سیستم عصبی‌ام به مغزم مخابره می‌کنند، بد تعبیر شود. اگر روی نقطه‌ای از بدنم تمرکز کنم، همه‌ی انرژی بدنم در همان نقطه متمرکز می‌شود و این وقتی است که احساسا‌تم گزارش می‌دهند چیزی در آن نقطه مشکل جدی دارد.

اگر کسی خارج از طیف اُتیسم در حال پشت‌سر گذاشتن یک بحران باشد، دختر یا پسر، می‌تواند درباره‌اش با دیگران صحبت کند یا به خاطرش همه‌چیز را به هم بریزد و دیگران را از احساس خود باخبر کند، اما درباره‌ی ما انتخاب دیگری وجود ندارد. ما هیچ‌وقت نمی‌توانیم کاری کنیم که دیگران متوجه حال‌مان شوند، حتی وقتی درست وسط هجوم اضطراب و ترس ناگهانی هستیم. مردم یا متوجه نمی‌شوند چه اتفاقی دارد برایمان می‌افتد یا فقط بهمان می‌گویند گریه نکنیم.