بله
کتاب پدیده تنبلی کارکنان در سازمان‌های دولتی نوشته‌ی محسن امامویردی، به موضوع مهم تنبلی کارمندان می‌پردازد و آثار منفی آن را بر توسعه‌ی کشور بررسی می‌کند. تاثیر فرهنگ سازمانی بر تنبلی، بهره‌وری کارکنان، عوامل مؤثر بر تنبلی اجتماعی، رابطه سبک‌های شخصیتی با تنبلی و... از جمله مباحث مورد مطالعه در این کتاب هستند.
درباره‌ی کتاب پدیده تنبلی کارکنان در سازمان‌های دولتی:
تنبلی کارکنان یکی از چالش‌ها و کاستی‌های مبتلا به نظام اداری است که می‌تواند آثار منفی بر توسعه کشور داشته باشد. دستگاه‌های دولتی، هم به عنوان بخش مهم و تأثیرگذار که مسئولیت اجرایی را کشور بر عهده دارد از ارکان مهمی تشکیل شده است. مهمترین رکن و سرمایه آن نیروی انسانی سازمان‌ها است، نیروی انسانی هر سازمان تعیین کننده ساختارها، سیاست‌ها و قوانین آن سازمان است. بنابراین تنبلی در سازمان دستخوض تنبلی عناصر آن سازمان است و به مراتب می‌تواند در بهره‌وری و اثربخشی سازمان تاثیری سوء و جبران ناپذیر داشته باشد.
فرهنگ مصرف و غفلت می‌تواند از جمله پیامدهای تنبلی در چنین سازمان‌هایی محسوب گردد. همچنین استفاده نامناسب از نیروی انسانی برای توسعه یک سازمان نیز پیامد دیگری است که سازمان تؤام با تنبلی با آن مواجه می‌شود. این در حالی است که در هر سازمانی نیروی انسانی مهمترین عامل برای توسعه محسوب می‌شود، و وجود تنبلی می‌تواند مهمترین مانع توسعه و پیشرفت گردد. مخصوصاً در شرایطی کنونی کشور ایران که به لحاظ اقتصادی نیازمند تولید داخلی است تنبلی کارکنان به عنوان مانعی بزرگ در انجام این مهم تلقی می‌شود.
کتاب پدیده تنبلی کارکنان در سازمان‌های دولتی مناسب چه کسانی است؟
این کتاب برای مدیران سازمان‌ها کاربردی و مفید خواهد بود.
در بخشی از کتاب پدیده تنبلی کارکنان در سازمان‌های دولتی می‌خوانیم:
مسئله بهره‌وری یکی از شاخص‌های نوین و کارآمد اقتصاد و مدیریت است. استفاده بهینه از منابع (طبیعی و انسانی) در واقع هنری است که نسبت به قوانین و معادلات اثبات شده در اقتصاد برتری دارد. اکنون در اقتصاد تمامی کشورها ارتقای بهره‌وری به اولویتی ملی تبدیل شده است و ادامه حیات و بقای اقتصادی کشورها به توانایی مستمر در کسب تولید بهینه در ازاء هر واحد ستاده وابسته است وهمه صاحب‌نظران عقیده دارند که بهره‌وری عامل اصلی رشد و توسعه اقتصادی و بهبودبخشیدن به سطح زندگی افراد جامعه را فراهم می‌آورد. امروزه اقتصاد کشورمان به‌دلیل اتکا به درآمدهای نفتی از یک سو و بهره‌وری پایین منابع انسانی در بخش‌های مختلف (اعم از دولتی و غیردولتی) از سوی دیگر مشکلات عمده‌ای را برای اقتصاد کشور ایجاد می‌نماید. جهت بهبود وضعیت اقتصاد در بلندمدت باید به فکر ارتقاء بهره‌وری بود.
بهبود و ارتقای بهره‌وری باعث صرفه‌جویی در استفاده از منابع کمیاب تولیدی است و قدرت رقابتی ناشی از آن موجب حفظ ارزش پولی و بالارفتن آن خواهد بود. همچنین رشد بهره‌وری موجب افزایش درآمد سرانه می‌شود که آن امر خود محصول رشد بهره‌وری کل می‌باشد. با ارتقای بهره‌وری امکان دستیابی به سطح بالای استاندارد زندگی نیز میسر می‌شود. جهت ارتقای بهره‌وری استراتژی‌ها و روش‌های مختلفی وجود دارد. تاکید بر سرمایه‌گذاری بر روی منابع انسانی و نقش آموزش در ارتقای بهره‌وری منابع انسانی موضوعی است که باید مورد تأکید قرار گیرد. امروزه در بسیاری از کشورها بر سرمایه‌گذاری انسانی تأکید بیشتر می‌شود. سرمایه‌گذاری انسانی و اعتلای کیفیت نیروی کار یکی از زمینه‌ها و راه‌های اصلی واساسی ارتقای بهره‌وری و تسریع رشد و توسعه سازمان‌هاست.
