کتاب کلاس چهارمی‌ها، موش صحرایی

کتاب کلاس چهارمی‌ها، موش صحرایی نوشته‌ی جری اسپینلی که تاکنون جوایز و افتخارات متعددی را کسب کرده است، ماجرای پسر بچه‌ای به نام سادز را به تصویر می‌کشد که هنوز رفتارهای بچگانه‌ی خود را دارد و دلش نمی‌خواهد از مرحله‌ی کودکی عبور کند و بزرگسالی را بپذیرد.

درباره‌ی کتاب کلاس چهارمی‌ها، موش صحرایی:

کلاس چهارم مقطع سختی‌ است، زیرا دیگر نباید از عنکبوت ترسید و حتی گریه کرد! شما در کتاب کلاس چهارمی‌ها، موش صحرایی (Fourth grade rats) با داستان‌های سادز و دوستانش در مدرسه آشنا می‌شوید؛ مدرسه‌ای که در آنجا به اولی‌ها نی نی کوچولو، به دومی‌ها پیشی تپلو، به سومی‌ها فرشته و به کلاس چهارمی‌ها موش صحرایی می‌گویند.

سادز می‌داند حالا که به کلاس چهارم رفته است دیگر باید مانند موش‌های صحرایی رفتار کند. او مدام با خودش فکر می‌کند که چرا ظرف غذایش با تصویر چند فیل قشنگ، از نظر دوستانش مسخره است؟ او اصلاً این شرایط را دوست ندارد و دلش می‌خواهد همچنان همان فرشته باشد. بنابراین تصمیم می‌گیرد تا آنقدر خرابکاری کند که او را دوباره به کلاس سوم بازگردانند. اما هرکاری می‌کند این اتفاق نمی‌افتد؛ چرا؟ زیرا زندگی به سمت جلو در حرکت است و هیچکس نمی‌تواند دوباره به عقب برگردد!

این کتاب داستان بزرگ شدن و گذشتن از مراحل کودکی را یادآور می‌شود. اینکه کودکان چطور در فضای خانواده بتوانند استقلال خود را به دست آورند مسئله‌ی بسیار مهمی است که باید به آن توجه ویژه‌ای کرد.

جوایز و افتخارات کتاب کلاس چهارمی‌ها، موش صحرایی:

- برنده جایزه کتاب کارولینای جنوبی برای کتب کودکان در سال 1994
- برنده جایزه کتاب مریلند سیاه چشم سوزان در سال 1995

کتاب کلاس چهارمی‌ها، موش صحرایی برای چه کسانی مناسب است؟

این داستان دوست داشتنی همراه با تصاویر زیبا برای کودکان 6 تا 12 سال آموزنده و سرگرم کننده است.

با جری اسپینلی بیشتر آشنا شویم:

نویسنده‌ی رمان‌های کودک و نوجوان اهل آمریکا، جری اسپینلی (Jerry Spinelli) نام دارد. او بیشتر زمان خود را صرف نوشتن داستان‌های کوتاه کرده و در مجله‌ی ادبی کالج به عنوان سردبیر فعالیت داشته است. اسپینلی در سال 1977 با نویسنده‌ای به نام آیلین مسی ازدواج کرد. او و همسرش با همکاری یکدیگر کتاب‌های خود را منتشر کردند و صاحب 6 فرزند و 21 نوه شدند.

در بخشی از کتاب کلاس چهارمی‌ها، موش صحرایی می‌خوانیم:

کمی بعد مامان توی اتاقم گیرم انداخت.

مامان گفت: «خُب، قرار است از این به بعد هر شب شام‌مان این‌طوری باشد؟ دیوانه‌ خانه؟»

به مامان گفتم: «تقصیرِ من نبود. تنها کارم این بود که پیشرفت کردم و به کلاسِ چهارم رفتم.»

مامان روی تخت نشست. «سادْزی، شاید تو این را زیادی جدی گرفتی. این حرف فقط یک شعرِ مدرسه‌ای است، می‌دانی. مطمئنم که در یکی دو روز آینده این نگرانی رفع می‌شود.»

با پوزخند گفتم: «حتماً. این را به همه‌ی بچه‌های مدرسه بگو که موشِ صحرایی صدایم می‌زنند. این را به زیپ‌ دماغ بگو. این را به جویی بگو.»

«جویی درباره‌ی این چیزها چه می‌گوید؟»

خندیدم: «هاها... او عاشقِ این چیزهاست. خوشحال است که موشِ صحرایی شده. می‌گوید این روندی طبیعی است. می‌گوید قدمی است برای مرد شدن.»

مامان نخودی خندید: «مرد شدن از راه موشِ صحرایی بودن. ها؟»

«لازم است همچنان بهت بگویم اصلاً بامزه نیست.»

مامان گفت: «حق با توست.» و زد به پشت دستِ خودش. «‌همه‌ی این‌ها به من می‌گوید که مامان بدی هستم.»

خیره نگاهش کردم: «‌اگر می‌خواهی من را بخندانی این فکر را از سرت بیرون کن. این یکی فایده ندارد.»

وانمود کرد لب ورچیده. «عزیزکم، باشد دیگر کارهای بامزه نمی‌کنم. تو بیچاره شدی، همین. درست است؟»

«درست است.»

«حمام هم کمکی نکرد؟»

«چرا کمک کرد، اما هنوز باید از این موضوع بگذرم.»

بشکنی زد. «آها... ها! خُب. بهت می‌گویم قرار است چه‌کار کنیم. با مدرسه تماس می‌گیرم و تو را از مدرسه بیرون می‌آورم. معلم‌ سرخانه‌ای استخدام می‌کنم تا بیاید خانه و بهت درس بدهد. وقتی توی حمام هستی او می‌تواند به جای صندلی روی توالت‌ فرنگی بنشیند و بهت درس بدهد. غذایت را هم همان ‌جا برایت می‌آورم. بعد از گذشت چند ماه آن‌قدر آب می‌روی که اندازه‌ی... چه بگویم؟ اندازه‌ی قورباغه می‌شوی.»