کتاب کلاس سومی‌ها، فرشته اثر جری اسپینلی (نویسنده برنده مدال نیوبری)

کتاب کلاس سومی‌ها، فرشته اثر جری اسپینلی، نویسنده‌ی برنده‌ی مدال نیوبری، داستانی طنزآمیز و آموزنده درباره‌ی پسری به نام جورج است که همه او را سادز صدا می‌کنند. سادز به‌تازگی قدم به کلاس سوم گذاشته، کلاسی که به فرشته معروف است و هر هفته، خانم معلم، به هر دانش‌آموزشی که شایستگی خود را نشان دهد، حلقه‌ای شبیه به هاله‌ی فرشته می‌دهد. از این نقطه، تلاش‌های خستگی‌ناپذیر و پرچالش سادز کوچولو، برای فرشته شدن، آغاز می‌شود.

درباره‌ی کتاب کلاس سومی‌ها، فرشته

سادز، قهرمان کوچولوی کتاب کلاس سومی‌ها، فرشته (Third Grade Angels) از مدت‌ها قبل از ورود به کلاس سوم، شعر معروف مدرسه را شنیده: کلاس اولی‌ها نینی کوچولو، کلاس دومی‌ها پیشی تپلو، کلاس سومی‌ها فرشته و کلاس چهارمی‌ها موش صحرایی هستند. جری اسپینلی (Jerry Spinelli) در این داستان آموزنده مسئولیت‌پذیری را به کودکان یاد می‌‌دهد و در این میان، کلی موقعیت طنز و خنده‌آور می‌آفریند و لبخند بر لب کودکان می‌نشاند.

شخصیت اصلی این کتاب تصویری کودک مصمم است که نخستین دانش‌آموزشی باشد که جایزه‌ی هلالی شکل فرشته را می‌گیرد؛ او تلاش می‌کند که در کلاس نظم را رعایت کند، تکالیفش را با دقت و حوصله‌ی بسیار انجام دهد، به هم‌کلاسی‌هایش در مشکلاتشان کمک کند، زباله‌ها را از روی زمین بردارد و حتی در خانه نیز رفتاری شایسته با مادر عزیزش داشته باشد.

ماجرای یک فرشته‌ی کلاس سومی

ولی سادز کوچولو هرچه برای خوب بودن بیشتر تلاش می‌کند، بر پرسش‌هایش نیز افزوده می‌شود؛ آیا حتی وقتی معلم هم او را نمی‌بیند، باید کار درست را انجام دهد؟ آیا مهربانی و توجه به خواهر کوچکش نیز در امتیازهای فرشته شدنش تاثیر دارد؟ اصلا اگر کسی فقط برای کسب جایزه و دیده شدن، دست به کار خوب می‌زند، آیا می‌توان واقعا او را فردی شایسته و فرشته دانست؟ جری اسپینلی از دل همین موقعیت‌های ساده و کودکانه، به آموزش مسئولیت‌پذیری و مسائل اخلاقی به کودکان می‌پردازد.

سادز در ابتدا تصور می‌کند که اگر دعوا نکند، بی‌ادب نباشد و به قوانین توجه نشان دهد، به‌قدر کافی اعمال خوب انجام داده که لایق جایزه‌ی فرشته باشد. ولی مادرش به او گوشزد می‌کند که مهربان بودن صرفا به معنای عدم انجام کار بد نیست، بلکه گاهی لازم است برای دیگری کاری خیر انجام داد. همین مسئله، موضوع دوستی و روابط کودکان را نیز به یکی از محورهای مهم کتاب کلاس سومی‌ها، فرشته تبدیل می‌کند.

از رقابت برای اول شدن تا فهم معنای خوب بودن

جری اسپینلی در روایت قصه‌ی کودکانه‌اش، از موقعیت‌ها و دست‌مایه‌هایی آشنا و ملموس بهره می‌برد؛ رقابت برای جلب توجه معلم، تلاش برای اول شدن، رعایت نظم، کمک به دیگران، شیطنت‌های کودکانه و حتی فشار اضطراب‌آور برآمده از مقایسه با دیگر هم‌کلاسی‌ها. این موقعیت‌های آشنای داستان سبب می‌شود تا طیف متنوعی از کودکان با سادز و تلاش‌هایش برای فرشته شدن، ارتباط برقرار کنند.

با خرید کتاب کلاس سومی‌ها، فرشته شما با اثری مواجه نمی‌شوید که به کودک دستور خوب بودن بدهد، بلکه این داستان لطیف فرزندتان را با این پرسش رو‌به‌رو می‌کند که خوب بودن حقیقتا چه معنایی دارد و آیا کار درست، زمانی ارزشمندتر نیست که بدون انتظار تشویق و جایزه انجام شود؟ این داستان مصور کودک توسط فرمهر منجزی به فارسی ترجمه شده و انتشارت کتاب چ آن را منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب کلاس سومی‌ها، فرشته

• کتاب بسیار خوبی درباره‌ی پسر بچه‌ای که می‌کوشد هم در مدرسه و هم بیرون از آن، رفتار خوبی داشته باشد؛ و درباره‌ی معلمی که با در نظر گرفتن یک جایزه، انگیزه‌ی لازم را برای این کار در او ایجاد می‌کند. گاهی تنها یک لحظه کافی است تا شیوه‌ی رفتار و نگاه انسان به زندگی تغییر کند. معلم‌ها اغلب همان افرادی هستند که با ایجاد انگیزه، چنین درس‌های مهمی را به ما می‌آموزند. (کاربر گودریدز)
• داستانی شیرین و دوست‌داشتنی با پیامی ارزشمند برای کودکان؛ به‌ویژه برای بچه‌های کمال‌گرا یا آن‌هایی که همیشه احساس می‌کنند باید نفر اول باشند. (کاربر آمازون)

کتاب کلاس سومی‌ها، فرشته برای شما مناسب است اگر

• به دنبال داستانی آموزنده و سرگرم‌کننده برای کودکان دبستانی هستید.
• می‌خواهید کودکتان را با مفهوم مسئولیت‌پذیری و انجام کار درست آشنا کنید.
• به داستان‌هایی درباره‌ی دوستی و روابط کودکان در مدرسه علاقه دارید.
• قصد دارید درباره‌ی رقابت و پذیرش شکست با کودک گفت‌وگو کنید.

در بخشی از کتاب کلاس سومی‌ها، فرشته می‌خوانیم

فرشته بودن در خانه خیلی سخت‌تر از فرشته بودن در مدرسه است.

منظورم این است که در خانه خیلی بد نیستم. کنترل را پرت نمی‌کنم. در اتاق نشیمن آتش روشن نمی‌کنم. حرف‌های بد نمی‌زنم. فقط بچه‌ای معمولی‌ام. کارهای بدِ معمولی انجام می‌دهم. بعضی‌ وقت‌ها اگر چیزی را که می‌خواهم به دست نیاورم نق‌نق می‌کنم. بعضی ‌وقت‌ها هم لباس زیرم را روی زمین می‌اندازم. یا این‌که یادم می‌رود درِ خمیردندان را ببندم یا چراغ را خاموش کنم. یا پوست موز را می‌چسبانم زیرِ بالشِ زیپ‌دماغ.

اما الآن باید من را ببینی. شق‌و‌رق نشسته‌ام پشتِ میزِ ناهارخوری. با غذایم بازی نمی‌کنم. وقتی تلفن را جواب می‌دهم، می‌گویم: «محل اقامت خانواده‌ی مورتون، می‌توانم کمک‌تان کنم؟» هر تکه لباس کثیفم را در سبدِ لباس‌چرک‌ها می‌اندازم. اگر نمک لازم داشته باشم، می‌گویم: «نمک، لطفاً.» وقتی کسی نمکدان را به من می‌دهد، می‌گویم: «متشکرم.» لازم نیست نگران این باشم که چه‌طور از خواهرم تشکر کنم، چون او هیچ‌وقت چیزی به من نمی‌دهد. اما دیگر از این به بعد بهش نمی‌گویم زیپ‌دماغ (البته توی دلم می‌گویم). ایمی هم صدایش نمی‌زنم. اصلاً صدایش نمی‌زنم.

حالا که به این موضوع فکر می‌کنم، می‌بینم سخت‌ترین کار برای فرشته بودن در خانه این است که با خواهرم مهربان باشم. تا هفته‌ی پیش، قبل از این‌که مامان صحبت کوچولویی باهام داشته باشد، این کار ساده به نظر می‌رسید.

مامان گفت: «خُب، به دست آوردن تاج چه‌طور پیش می‌رود؟»

گفتم: «خوب است.»