معرفی و دانلود کتاب اندوه شیرین رها شده‌ام

معرفی کتاب اندوه شیرین رها شده‌ام

کتاب اندوه شیرین رها شده‌ام نوشته‌ی ماریون مک گینس، روایتگر اندوه زن جوانی است که با وجود باردار بودن، همسر خود را در یک سانحۀ تصادف از دست می‌دهد و کمی بعد درگیر رابطۀ عاشقانه‌ی دیگری می‌شود.

دربارۀ کتاب اندوه شیرین رها شده‌ام:

ماریون مک‌گینس (Marion McGuinness) در رمان اندوه شیرین رها شده‌ام (Égarer la tristesse) زندگی زن جوانی به نام الیز را به تصویر می‌کشد که در 31 سالگی در حالی­ که 6 ماهه باردار است، همسرش را بر اثر تصادف از دست می‌دهد. مرگ شوهر، هراس از سنگینی بار مسئولیت‌­های پسرک که از این ­پس باید به تنهایی به دوش­ بکشد و احساس خشمِ ناشی از سرنوشت ناعادلانه او را بیش ­از پیش منزوی می­‌کند.

در یک سال اول، روزهایش به گردش‌­های مادر پسری در پارک سرِ خیابان، گذراندن عصرهای سه‌­شنبه در قبرستان و ملاقات 3 بار در هفتۀ مانو، پیرزن همسایه، می­‌گذرد. روابط اجتماعی‌­اش به حداقل می­‌رسد و علی‌رغم عدم تمایلش به ادامۀ زندگی، به تنها بهانۀ زنده بودنش، پسرش، دلخوش می‌­کند و خود را سرپا نگه می‌­دارد.

اما زندگی راهش را پیدا می­‌کند. همچون گیاهی که در زمان مناسب، از سخت­‌ترین و تنگ‌­ترین درزها خود را بیرون می‌­کشد و به سوی آسمان دست دراز می‌­کند.

درست یک روز بعد از اولین سالگرد مرگ شوهرش، پیغامی از مانو، به­ دست الیز می‌­رسد که مسیر زندگی او را تغییر می‌دهد. مانو کلید خانه‌اش در سواحل اقیانوس اطلس را به او می‌دهد و از الیز می‌خواهد که برای مدتی جهت تجدید روحیه به آنجا برود.

الیز با اکراه می‌پذیرد و به آن خانه سفر می‌کند تا غم و اندوهش را بشوید. همه چیز خوب پیش می‌رود تا اینکه اتفاقی می‌افتد که میل او به تنها ماندن را از بین می‌برد! مردی به نام کلمان به طور غیرمنتظره خود را به ویلایی که الیز در آن ساکن است دعوت می‌کند و زن جوان مجبور به زندگی با او می‌شود!

کتاب اندوه شیرین رها شده‌ام برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به رمان و داستان‌های عاشقانه علاقه‌مند هستید، از این کتاب بسیار لذت خواهید برد.

در بخشی از کتاب اندوه شیرین رها شده‌ام می‌خوانیم:

اسم پیرزن طبقه‌ی بالا، در اصل امانوئل بود. الیز این موضوع را از اسمی که با دست روی صندوق پستی‌اش نوشته شده، فهمیده بود.

در اولین ملاقاتشان که مربوط به اوایل نامزدی‌اش با آرتور و سکونتشان در این ساختمان بود و برای الیز انگار چند سال نوری از آن موقع می‌گذشت، امانوئل خود را با اسم مخففش به آن‌ها معرفی کرده و گفته بود: «مانو، اسم مستعاریه که نوه‌ام از وقتی به حرف افتاده، روی من گذاشته. آخه می‌دونید من بیشتر وقتم رو با اون می‌گذرونم. دیگه مردمم با این اسم کنار اومدن.»

هیچ کس حرف او را زمین نمی‌گذاشت. مانو، پیرزن چروکیده‌ای بود که می‌شد سنش را زیر نور لامپ بین 80 تا 120 سال تخمین زد. از چند ماه پیش هم که انگار مُهر 120 سالگی به پیشانی‌اش خورده بود، دیگر پایش را از آپارتمان بزرگ خود در طبقه‌ی چهارم بیرون نمی‌گذاشت. بنابراین، نگرانی الیز دو‌چندان شد. با خود فکر کرد: اول اینکه مانو از من چی می‌خواهد؟ دوم اینکه این دعوتنامه‌ی مؤدبانه چگونه یک طبقه پایین آمده و زیر در آپارتمانم سرخورده؟

قبل از بارداری‌اش، یک روز، جایی خوانده بود که سخت‌ترین کار کسی که با یک نوزاد زندگی می‌کند، تر و خشک کردن بچه نیست، بلکه این است که بخواهد کار دیگری را -هرچه باشد- همزمان با آن انجام دهد. پس، الیز چه خوش‌شانس بود! چون او جز رسیدگی به بچه کار دیگری نداشت. شوهرش که 6 متر زیر زمین بود و بدون شک تا به حال ته تابوت، خوراک کرم‌ها شده و زیر چندین سانت خاک، سنگ قبر و 3 تا گلدان، له شده بود. درباره‌ی شغلش هم جای نگرانی نبود، چون برخلاف بعضی آدم‌ها که کار و زندگیشان را با هم قاطی می‌کنند، ویراستاری وقتش را خیلی نمی‌گرفت. پس، می‌توانست با جسم و جانش در مادرانگی فرو رود. با جسمی که اگرچه تهی بود، اما غذای کس دیگری را تأمین می‌کرد و روحی که اگرچه زخم خورده، اما طراوتش را حفظ می‌نمود.