کتاب الیاس

کتاب الیاس نوشته‌ی میلاد ابوالقاسم زاده، داستان دختر و پسری عاشق را به تصویر می‌کشد که به دلیل نزاع قبیله‌ای از هم جدا می‌شوند و پس از گذشت سال‌ها بار دیگر با یکدیگر برخورد می‌کنند؛ اما همه چیز فرق کرده است.

داستان درباره‌ی یک دهکده گمنام است که با گذشت زمان اهالی آن به دو گروه تقسیم شده بودند و از یکدیگر نفرت داشتند. اهالی ده پایین هر روز فقیرتر و اهالی ده بالا با نزول و ریاخواری هر روز ثروتمندتر می‌شدند. این موضوع تنفر و نزاع بین دو گروه به وجود آورده بود. در پس این نزاع قومی، دختری به نام مینا و پسری به نام الیاس که عاشق یکدیگر بودند، از هم جدا شدند.

با گذشت سال‌ها آن دو با یگدیگر برخورد می‌کنند و متوجه می‌شوند که گذر زمان شخصیت‌شان را تغییر داده و این بار فقط یگدیگر را دوست دارند. الیاس که چندین سال در انتظار معشوقه‌اش لقب دیوانه را تحمل کرده بود، به دلیل نفرتی که دو گروه از یکدیگر داشتند، دست به کار‌های عجیبی می‌زند که از دید همگان مخفی بود.

او نگاه اهالی را نسبت به خود عوض می‌کند و به جایگاهی می‌رسد که هیچکس باورش نداشت. الیاس از راز‌های طمع کاران دهکده به نفع خودش استفاده می‌کند و از همین راه برای مقابله با حوادث و مشکلات بهره می‌برد. این عشق تاریخ دهکده را تغییر می‌دهد.

در بخشی از کتاب الیاس می‌خوانیم:

چیزی که از عشق درک کردم توی این دو روز این بود که شاید بتونی ازش خداحافظی کنی و برای چند ساعت نبینیش اما فقط لحظه‌ای که کنارت وایستاده می‌تونی همچین تصمیمی بگیری و وقتی از هم جدا شدیم تازه می‌فهمیم چه شجاعتی داشتیم چنین حرفی رو زدیم و بعد در تنهایت می‌شینی و به تک تک ثانیه‌هایی که با اون گذروندی فکر میکنی. دقیقا برام اتفاق افتاد، وقتی وارد خونه شدم و در رو بستم تازه متوجه شدم که نباید در رو می‌بستم یا بهتر بگم نباید ازش خداحافظی می‌کردم، باید دو دستی می‌گرفتمش تا از دستم نلغزه. به سمت اتاقم رفتم که صدای پدر و دوستانش رو شنیدم، پدر طبق روال شب‌های گذشته در رو کمی برام باز گذاشته بود. سریع به اتاقم رفتم و وسیله دیداری خودم رو آوردم. مثل هر بار یک سر تخته چوب رو داخل کردم تا با آیینه اون بتونم داخل اتاق رو ببینم.

اول از همه چهره رئیس دهکده خیلی برام جلب توجه کرد، چهره رئیس دهکده اصلا مثل همیشه نبود، سکوت و چهره بی روحش باعث شده بود تا تمامی حضار جلسه ازش علت این رنگ پریدگی رو بپرسند اما اون انکار می‌کرد و می‌گفت مال کم خوابیدن و چیز خاصی نیست و از بقیه می‌خواست به جلسه ادامه بدن. مشاور اعظم که خیلی عجله داشت رو به یکی از معاونین کرد و گفت همش همین؟ معاون و بقیه از گفته مشاور اعظم کمی تعجب کردن و گفتن یعنی چی همش همین؟