کتاب ربات‌های نظامی

کتاب ربات‌های نظامی نوشته‌ی جای گالیوت، دلایل و محدودیت‌های استفاده از سیستم‌های نظامی بدون سرنشین را مطرح و بررسی می‌کند. هدف اصلی کتاب آن است تا توجهات را به سمت نقش انسان در جنگ‌افزارهای بدون سرنشین جلب کند.

هرچند فشارهایی برای استفاده از سیستم‌های نظامی بدون سرنشین وجود دارد اما به هر حال به‌کارگیری آن‌ها باید تحت قوانین و مقررات بین‌المللی شدید باشد، این مساله‌ای تعیین‌کننده است که در کتاب ربات‌های نظامی (Military robots: mapping the moral landscape) به آن پرداخته می‌شود.

جای گالیوت (Jai Galliott) در مقدمه‌ی کتاب بیان می‌کند:

هنگامی که از خدمت خود در نیروی دریایی سلطنتی استرالیا در سال 2007 استعفا کردم، بحثی که در خصوص اخلاق و مرتبط با ربات‌های نظامی وجود داشت، اغلب ناتمام مانده بود. تعداد شهروندان غیرنظامی کشته‌شده، بسیار کمتر از واقعیت برآورد شده بود، نظارت عمومی هم بر روی آن وجود نداشت. همین مسئله بررسی‌های مفصل‌تری را ایجاب می‌نمود. به همین خاطر برانگیخته شدم تا سال‌ها تحقیق گسترده‌ی خود را در این زمینه آغاز نمایم. در اواخر سال 2009 شروع به جمع‌بندی کتاب ربات‌های نظامی کردم.

در بخشی از کتاب ربات‌های نظامی می‌خوانیم:

وسایل نقلیه‌ی زمینی بدون سرنشین امروزی را می‌توان با توجه به فناوری‌های آ‌ن‌ها در دو دسته‌ی عمومی قرار داد: نمونه‌هایی از این وسایل، وسایل نقلیه‌ی مسلح برای جنگ و یا پشتیبانی هستند که اغلب دارای خودمختاری در سطح وظیفه هستند و نمونه‌های دیگری هم از این سیستم‌ها وجود دارند که در مقایسه با گروه اول، کوچک بوده و اغلب غیر خودمختار هستند و نیازمند نظارت از سوی انسان هستند. ربات‌های مربوط به امحای مهمات انفجاری در این دسته قرار می‌گیرند. در کنار این دو دسته نیز سیستم‌های شبیه به انسان وجود دارند که کمتر معمول هستند.

این سیستم‌ها برای جنگ‌های دریایی و مانند این‌ها طراحی شده‌اند. بسیاری از وسایل نقلیه‌ی بزرگ‌تر هم برای رقبای چالش بزرگ DRAPA طراحی شده‌اند. این سیستم‌ها در سال 2005/2004 ساخته شده و جوایزی حدود یک میلیون دلار را هم برای سه وسیله‌ی نقلیه‌ی اول دریافت کرده‌اند. این وسایل می‌توانستند مسیر 140 مایلی در صحرای مژاوه را بدون نظارت انسان طی نمایند. یک مورد از این وسایل نقلیه، کروزبر نام داشت که حاصل تلاش مشترک DRAPA با دانشگاه کارنگی ملون بود. این وسیله‌ی نقلیه به منظور انجام عملیات پشتیبانی آتش، شناسایی، لجستیک، کشیک و نجات پزشکی طراحی شده بود و در آن از پردازنده‌های مدرن، لیزر و سیستم موقعیت‌یابی جهانی (GPS) استفاده‌شده بود. کروزبر قادر به انجام عملیات از راه دور، هدایت مسیر یا عملیات خودمختار در سطح وظیفه در شیب‌های تند، بسترهای رودخانه و زمین‌های سخت بود.