کتاب کوپه 64

کتاب کوپه 64، یک نمایشنامه اجتماعی سراسر طنز است و روابط زوج‌هایی را به تصویر می‌کشد که یا در اطرافتان دیده‌اید و یا با آن‌ها زندگی می‌کنید. مریم پورورهرام در این کتاب تقابل تجرد و تنهایی، ازدواج و روابط عاشقانه و... را به نمایش می‌گذارد.

کوپه 64 داستان زندگی زن و مردی می‌باشد که حدود ده سال است با یکدیگر زندگی می‌کنند اما پس از مدتی تصمیم به جدایی می‌گیرند. پیش از جدایی به پیشنهاد یکی از افراد فامیل به یک سفر مشترک می‌روند. سفری که آخرین سفر مشترک آن‌ها محسوب می‌شود.

آن‌ها در این سفر با یک پیرمرد، زن مجرد و دو زوج که به تازگی زندگی مشترکشان را آغاز کرده‌اند ملاقات می‌کنند. مریم پورورهرام در این کتاب به روایت روابطی دست نخورده و یا حتی خاک خورده می‌پردازد که پس از سال‌ها به آن رسیدگی می‌شود.

در بخشی از کتاب کوپه 64 می‌خوانیم:

فضای داخلی کوپه‌ای از یک قطار را می‌بینیم که دو ردیف صندلی مقابل هم قرار دارند و پنجره‌ای چوبی در آن تعبیه شده و دری برای ورود. قطار از مبدأ به مقصدی در حال گذر است و توقف‌هایی در طول مسیر در ایستگاه‌های مختلف دارد. فصل زمستان و هوا سرد است.

مه و بوران فضای اطراف را در برگرفته است. درختان بلند مسیر در میان سرما و یخبندان قد برافراشته‌اند، گویی سال‌هاست در این مسیر زیسته‌اند و به تماشای مسافران بسیاری که هر روزه از روی ریل‌ها عبور می‌کنند نشسته‌اند. اواسط صبح است. زن و مرد جوان با چمدان‌هایشان وارد کوپه می‌شوند مرد چمدانش را رها می‌کند و خودش را روی صندلی می‌اندازد و پایش را در صندلی روبرو قرا داده و با فندکش بازی می‌کند. زن در حال جا دادن چمدان‌هاست، چمدان مرد باز شده است. زن در حال مرتب کردن چمدانیست که باز شده و سعی می‌کند در آن را ببندد. مرد گاهی به بیرون نگاه می‌کند. از پنجره باد می‌وزد.

مرد: ده برابر ظرفیتش چپوندی توش (با بی‌میلی) این چمدون منه؟ بده به من.
زن: (در حال جابجا کردن و بلند کردن چمدان‌هاست مرد را پس می‌زند.) نمی‌خواد ادای جوانمردا رو در بیاری، کسی ندونه من که می‌دونم همیشه بار زندگی رو من می‌کشم.
مرد: آخه به تو بیشتر میاد.
زن: از وقتی به تو اوکی دادم همه همینو بهم میگن.
مرد: اِه عجیببه!!! مردم همش یه جمله بلدن به منم همینو میگن.
زن: توکه زبونت درازه جوابشونو بده.
مرد: خوب می‌دم. میگم بعد از ازدواج گوشام رشد کرده. والا مردم کجاهاشون رشد می‌کنه ما کجامون!!!