کتاب اتاق فکر (می‌خواهم خودم تصمیم بگیرم)

کتاب اتاق فکر (می‌خواهم خودم تصمیم بگیرم) نوشته‌ی رکسانا علیجان زاده به شما نحوه‌ی بررسی همه‌‌جانبه‌ی یک مسئله را می‌آموزد تا بهترین تصمیم را برای خود بگیرید. این کتاب با ارائه‌ی تمرین‌های متنوع و جذاب شما را در مسیر رسیدن به تصمیم نهایی همراهی می‌کند.

قدرت تصمیم‌گیری به شما این احساس را می‌دهد که بر زندگی و سرنوشت خود تسلط دارید. همه‌ی انسان‌ها روزانه تصمیمات متعددی می‌گیرند که برخی از آن‌ها توسط دیگران برایشان انتخاب شده است. گاهی اوقات شما هم بدون اینکه از اصل ماجرا باخبر باشید تصمیمی را با خوشحالی می‌گیرید در صورتی که عوامل بیرونی بسیاری در این تصمیم‌گیری دخیل بوده‌اند و شما پس از سال‌ها خود را شکست‌خورده و غمگین می‌یابید؛ چراکه به این درک می‌رسید که آن تصمیم مناسب شما نبود.

کتاب اتاق فکر تلاش می‌کند مسیری هموار به شما معرفی کند تا بتوانید هنگام تصمیم‌گیری به لایه‌های درونی وجود خود رجوع کنید و بهترین راه را انتخاب نمایید. لایه‌های درونی در این کتاب با عنوان اعضای اتاق فکر یاد می‌شود و عدم‌شناخت یا سرکوب ظاهری این لایه‌ها منجر به اتخاد تصمیماتی خواهد شد که بعدها نمی‌دانید به چه منطقی آن تصمیم را گرفته‌اید.

رکسانا علیجان زاده سعی دارد به شما بیاموزد که چگونه کنترل زندگی و اوضاع را به دست بگیرید و با مهارت و تسلط کامل بهترین مسیرها را انتخاب کنید. کتاب اتاق فکر مانند کارگاهی مکتوب عمل می‌کند و تا رسیدن به محصول نهایی که همان استقلال شما از نظر فکری و توانایی بالای تصمیم‌گیری است شما را همراهی می‌کند و تنها نمی‌گذارد. از طرف دیگر، علیجان زاده در کتاب حاضر، تعریف جدیدی از ذهن و قدرت آن ارائه می‌دهد که برایتان بسیار جالب خواهد بود.

مطالعه‌ی کتاب اتاق فکر به چه کسانی توصیه می‌شود؟

اگر دوست دارید قدرت خود را در تصمیم‌گیری افزایش دهید و تبدیل به فردی مستقل شوید، این کتاب را حتماً بخوانید.

در بخشی از کتاب اتاق فکر می‌خوانیم:

چه‌کسی برایت تصمیم می‌گیرد!

زمانی این تمرین از خانم میانسالی خواستم تا درمورد مهم‌ترین‌ تصمیم زندگی‌اش فکر کند او به من لبخند تلخی زد و گفت: من تاکنون تصمیم مهمی نگرفته‌ام.

لبخندش مصداق شعر خنده‌تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است بود. البته در طول زندگی هر انسانی شاید اتفاقاتی بروز کند که شخص در لحظه قادر به اتخاذ درست‌ترین تصمیم نباشد و یا زمانی اخذ تصمیمی را بر دوش دیگری بگذارد و یا حتی مسئله‌ای را حل نکرده رها کند و یا به جای حل مشکل صورت مسئله را پاک کند، اما گاهی برخی افراد تمایل دارنده همواره از دور به مسائل نگاه کنند و دیگران بار مسئولیتشان را به دوش بکشند، بعضی از آن‌ها حتی در دل به خود افتخار می‌کنند و گمان می‌کنند این یکی از فضایلشان به حساب می‌آید.

حتماً تو هم یکی از این افراد را دیده‌ای و یا شاید یکی از نزدیکانت چنین باشند. کسانی که هرگاه باید تصمیمی بگیرند یک جمله را در جواب تکرار می‌کنند: نمی‌دانم خودت می‌دانی.

این پاسخ در جواب هرکدام از سئوالات زیر و سئوالاتی از این دست همواره یکسان است.
تعطیلات چه‌کنیم؟
غذا چه‌می‌خوری؟
به سینما برویم؟
ماشین را عوض کنیم؟
دکوراسیون قدیمی نشده؟
فردا به خانه پدرت برویم؟
مدرسه بچه را عوض کنیم؟
با فلانی رفت‌وآمد کنیم؟