کتاب راهنمای کاربردی روش‌های نوین تدریس (برای کلاس‌های تک پایه و چند پایه)

محرم آقازاده در کتاب راهنمای کاربردی روش‌های نوین تدریس (برای کلاس‌های تک پایه و چند پایه)، در تلاش است تا در چهار بخشِ سازماندهی شده، جایگاه مهم روش‌های تدریس را مورد مطالعه قرار می‌دهد.

هدف محرم آقازاده از نگارش این کتاب، این نیست که نوع به خصوصی از روش‌ها و فنون تدریس را تجویز کند، بلکه وی قصد دارد تا از خلاقیت آموزشکاران جهت طراحی و کاربست تجربه‌های یادگیری حمایت کند.

بر هر آموزشکار حرفه‌ای و خلاق آشکار است که باید در هر شرایطی با توجه به واقعیت‌های موجود و انتظاراتی که از آینده دارد، روش‌ها و فنون تدریس را به کار بندد. در این میان، واقعیت فراموش ناشدنی آن است که شیوه و سبک یادگیری دانش‌آموزان، هدایت کنندۀ چگونگی کاربرد روش‌های تدریس است.

حساسیت‌ها نسبت به نحوۀ استفاده از روش‌های تدریس زمانی اوج می‌گیرد که بازده خاصی دنبال شود. همۀ این چشم‌داشت‌ها زمانی تحقق می‌پذیرند که آموزشکار در برنامه‌ریزی و اجرای برنامه‌ها فکورانه و با تأنی عمل کند.

در بخشی از کتاب راهنمای کاربردی روش‌های نوین تدریس (برای کلاس‌های تک‌پایه و چندپایه) می‌خوانیم:

سؤال کردن بخش مهمی از نقش معلم در فضای ساخت‌گراست. معلمان از سؤالات به عنوان داربست یادگیری بهره می‌گیرند و پرسش‌هایی را مطرح می‌کنند که دانش‌آموزان را به پرسش کنندگانی ماهر مبدل می‌سازند. آیا چیز تازه‌ای دیده‌اید؟ چه اتفاقی می‌افتد اگر؟ آیا می‌توانید راه دیگری بیابید؟ چگونه می‌توان فهمید؟ می‌توانی به من نشان دهی کجای متن پشتوانه این تفکر توست؟ آیا می‌توانی مثالی بزنی؟ این موضوع چگونه به سؤالات اصلی ما مربوط می‌شوند؟ چگونه به نتیجه‌گیری دیروز ما ربط پیدا می‌کند؟ سؤالاتی از این دست، تحلیل، ترکیب و قضاوت توأم با ارزیابی به همراه دارند.

آن‌ها پاسخ روشن و درستی به ما می‌دهند: این پرسش‌ها دانش‌آموزان را یاری می‌دهند که دیدگاه‌های مختلف را درک کنند و بین آرا و واقعیت تمایز قائل شوند (ویگینز، 1987). پرسش‌ها توجه را به بافت‌هایی معطوف می‌کنند که سؤالات دیگری از آن‌ها برمی‌خیزد و فرصت‌های دیگری برای کسب اطلاعات و ساخت تجارب در اختیار می‌گذارند که در آن دانش‌آموزان به نقد تفکر خود می‌پردازند و تا رسیدن به درک و فهم عمیق، آن‌ها را شرح و بسط و حتی نقض می‌کنند در این فرایند، خطاها ارزیابی می‌شوند.

این کار نه فقط اطلاعاتی درباره نوع تفکر دانش‌آموزان می‌دهد بلکه فرصت‌های فراوانی در اختیار دانش‌آموزان می‌گذارد تا در ایده‌های خود تجدیدنظر کنند. چنین برخوردی با اشتباهات بسبب می‌شود دانش‌آموزان بعدها از خطا کردن کمتر بهراسند و ریسک‌هایی را که به کشفیات و درک و فهم‌های جدید منجر می‌شوند، بپذیرند.