بله
کتاب درخودماندگی و مشکلات ارتباطی: راهبردهای کاربردی برای اولیا و معلمان نوشته‌ی میخائیل فارل، علاوه بر آشنایی معلمان و والدین با اختلالات ذهنی - رفتاری کودکان اوتیسم، به شما آموزش می‌دهد که چگونه توانایی‌ها و استعدادهای این کودکان را پرورش دهید تا به سمت موفقیت سوق داده شوند.
اختلالات درخودماندگی یا اوتیسم چیست؟
اختلالات درخودماندگی یا اوتیسم از موضوعات مهم و چالش‌برانگیز در زمینه‌ی مشکلات ذهنی و رفتاری کودکان است. اینگونه کودکان فرآیند رشد پیچیده‌ای دارند و با مجموعه‌ای از نارسایی‌ها و ناتوانی‌ها مانند نشانگان آسپرگر، سندرم رت و... مواجه هستند. اوتیسم به معنای درخودماندن، جذب درون خود شدن، توجه نکردن به محیط اطراف و ارتباط برقرار نکردن و عدم مشارکت با دیگران می‌باشد.
درخودماندگی، اختلالی عصبی - رشدی است که از طریق نارسایی در برقراری ارتباط، مهارت‌های اجتماعی و رفتارهای قالبی و تکراری شناسایی می‌شود. پرخاشگری، تخریب اشیا، کج‌خلقی و آسیب به خود از رفتارهای چالش برانگیز عمده‌ای است که در کودکان درخودمانده مشاهده خواهد شد. مشکلات رفتاری این کودکان می‌تواند بر والدین و کارکرد خانواده از نظر مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی، تأثیر منفی برجا گذارد.
مشکلات و ارتباط والدین با کودک درخودمانده:
حضور کودک درخودمانده در خانواده، به دلایل گوناگون و وجود طیف متنوعی از ناهنجاری‌ها و نارسایی‌های زبانی، ارتباطی و رفتاری، می‌تواند فشارهای روانی گوناگونی را بر پدر و مادر و خواهران و برادران تحمیل کند. والدین در فرآیند رشد فرزندشان به تدریج با نشانه‌ها و واکنش‌های کودک، مانند واکنش عاطفی بسیار ضعیف و نداشتن ارتباط نگاهی، روبه‌رو می‌شوند.
قابل توجه است که برخی از مادران به تصور اینکه حالت‌های کودک موقتی و زودگذرند، از مراجعه به پزشک، روان‌شناس و مشاور خودداری می‌نمایند و به صورت ناخودآگاه نمی‌خواهند با واقعیت مواجه شوند و مشکل فرزندشان را انکار می‌کنند.
براساس مطالعات و تحقیقات انجام شده، دلایل متفاوتی منجر به پیدایش درخودماندگی می‌شود. همه‌ی پدر و مادرها باید باور داشته باشند که فرزندشان باید از خدمات آموزشی ویژه، گفتار درمانی، حرکت درمانی، موسیقی درمانی، آب درمانی، رفتار درمانی و مهارت‌آموزی بهره‌مند شود.
کتاب درخودماندگی و مشکلات ارتباطی: راهبردهای کاربردی برای اولیا و معلمان (The effective teachers guide to autism and communication difficulties: practical strategies)، در هشت فصل با تمرکز بر ابعاد آموزشی، مشکلاتی که معلمان با این کودکان دارند را مورد بررسی قرار داده و به صورت بسیار قابل فهم و موثق، راه‌حل‌هایی در مورد چگونگی شکوفاسازی توانایی‌ها و خلاقیت‌های اینگونه کودکان ارائه می‌دهد.
میخائیل فارل را بیشتر بشناسیم:
میخائیل فارل (Michael Farrell) به عنوان یک معلم و روان‌شناس در موسسه روان‌پزشکی آموزش دیده است. او در سمت معلم ناظر و استاد دانشگاه در موسسه آموزشی لندن فعالیت می‌کند و به عنوان بازرس شورای محلی آموزش و پرورش اشتغال دارد. او طرح‌ها‌یی را برای دانشگاه سیتی و وزارت آموزش و پرورش اجرا کرده است.
میخائیل فارل اکنون به عنوان یک مشاور آموزشی مستقل و یک متخصص آموزش و پرورش ویژه فعالیت می‌کند. این کار شامل آموزش و رشد شوراهای محلی آموزش و پرورش، همکاری با سازمان‌های داوطلبانه، حمایت از مدارس به صورت مستقل و دادن مشاوره به وزارت آموزش و پرورش کشورهای دیگر است.
در بخشی از کتاب درخودماندگی و مشکلات ارتباطی: راهبردهای کاربردی برای اولیا و معلمان می‌خوانیم:
در بین عواملی که مشکلات دستوری را در زبان گفتاری ایجاد می‌کند، می‌توان به عوامل ارثی، جسمانی و عصب شناختی اشاره کرد. برای مثال، در گروه کوچکی از کودکان، آمادگی ارثی از طریق میزان شیوع مشکلات زبان در دیگر اعضای خانواده، به ویژه در جنس مذکر شناسایی می‌شود. برای مثال، ضعف عصب‌شناختی که با ضربۀ تولد ایجاد می‌شود، علت مشکلات زبانی در برخی از کودکان است. همچنین، آسیب وارده به مغز از طریق تصادف یا عفونت‌های ویروسی ممکن است به مشکلات زبانی شدید منجر شود.
فقر و آسیب شنوایی نیز علت مشکلات زبانی معرفی شده‌اند. در این موارد، عوامل مذکور به عنوان مشکلات اولیه محسوب می‌شوند و مشکلات زبانی که به دنبال آن رخ می‌دهد، مشکلات ثانویه قلمداد می‌شوند. البته این مطلب بدان معنا نیست که فقر به خودی خود نیاز آموزشی ویژه‌ای است و یا اینکه مشکلات زبانی اهمیت کمتری دارد، بلکه توصیه می‌شود که باید به عوامل دیگر نیز توجه کرد.
برخی تحقیقات رابطۀ قوی بین تأخیر زبان و فقر گزارش کرده‌اند. در تحقیقی که در سال 2002 منتشر شده است، بیش از نیمی از کودکان پیش‌دبستانی که وضعیت اجتماعی-اقتصادی مناسبی نداشتند، مبتلا به تأخیر زبانی بودند و مهارت‌های زبانی آنان به طور معناداری پایین‌تر از توانایی‌های شناختی‌شان بود (لوکی و همکاران، 2002).
کودکانی که وضعیت اجتماعی - اقتصادی مناسبی ندارند، بیشتر احتمال دارد که از بیماری‌هایی رنج ببرند که موجب غیبت از مدرسه می‌شود و این گونه کودکان تغذیۀ نامناسب‌تری نسبت به دیگر کودکان دارند. گفتنی است که هر دو عامل احتمالاً یادگیری را مشکل‌تر می‌کند.
کودکی که آسیب شنوایی دارد ممکن است به آموزش زبان اشاره نیاز داشته باشد و کاربرد‌های دستوری برای زبان اشارۀ بریتانیایی نمونه‌ای از نظامی است که دارای ساختار دستوری در اجزای سازنده و ترتیب کلمه است. نظام پگت - گورمن، نمونه‌ای از زبان اشاره است که ساختار دستوری کلمه و عبارت را در زبان گفتاری نشان می‌دهد. برخی کودکان با آسیب شنوایی، در رشد ساختار دستوری، با مشکلات بیشتری روبه‌رو می‌شوند.
