کتاب کاربست نوآوری اجتماعی جهت نیل به مرجعیت علمی

کتاب کاربست نوآوری اجتماعی جهت نیل به مرجعیت علمی نوشته‌ی محمدمهدی نژاد نوری و علی اصغر سعدآبادی، به بررسی و تبیین مشارکت و نوآوری اجتماعی، مرجعیت علمی، مختصات و مولفه‌های مرجعیت علمی و مشارکت اجتماعی و معرفی مدل، سازه‌ها و عناصر اصلی آن می‌پردازد.

رشد شتابان علم و فناوری، تغییرات زندگی انسان‌ها را شدت بخشیده و باعث پیچیده شدن روزافزون نظام‌های اقتصادی و اجتماعی و در هم ‌تنیده شدن مسائل گوناگون اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فنی شده است. یکی از موضوعات عمده‌ای که در این‌ ارتباط سر برآورده، موضوع «علم و جامعه» یا ارتباطات علم است. رابطه بین علم و جامعه، بر راه و روشی که علم در قرن بیست و یکم در پیش می‌گیرد، اثری قابل ‌توجه دارد.

طبق مطالعات و پژوهش‌های صورت گرفته، هرگاه مردم در بطن یک مسئله قرار گرفته و از مراحل اولیه شناسایی تا مراحل نهایی پیاده‌سازی و بهره‌برداری از آن، مشارکت فعال داشته‌اند، آن مسئله با بالاترین کیفیت و کارایی رفع گردیده است. در مقوله راهبردی علم، فناوری و نوآوری نیز تسری بخشیدن به آن در کلیه سطوح جامعه، منجر به تمرکز تلاش‌های علمی و دانشگاهی به‌ منظور تأمین منافع ملی در جامعه می‌گردد.

در کتاب کاربست نوآوری اجتماعی جهت نیل به مرجعیت علمی، افزایش سطح مشارکت اجتماعی جهت نیل به مرجعیت علمی با استفاده از رویکرد نوآوری اجتماعی مورد بررسی قرار خواهد گرفت؛ به‌ عبارت ‌دیگر مرجعیت علمی محقق نخواهد شد، مگر آنکه علم در بطن جامعه وارد شده و سیاست‌های علم، فناوری و نوآوری نیز همچون برخی دیگر از پدیده‌های اجتماعی مانند ورزش‌های محبوب کشور یا مسائل مربوط به امرار معاش خانواده، عمومی شده و هر فرد با توجه به پتانسیل‌ها و ظرفیت‌هایش، در کلیه مراحل سیاست‌گذاری علم، فناوری و نوآوری از شناسایی مسئله گرفته تا تصمیم‌سازی، پیاده‌سازی، به ‌کارگیری و ارزیابی و حتی تحلیل اثرات سیاست‌های علم، فناوری و نوآوری مشارکت داده شود.

در بخشی از کتاب کاربست نوآوری اجتماعی جهت نیل به مرجعیت علمی می‌خوانیم:

مشارکت اقشار مردم در روند سیاست‌گذاری علم محقق نخواهد شد مگر آنکه علم در بطن جامعه وارد شده و سیاست‌های علم، فناوری و نوآوری نیز مانند برخی دیگر از پدیده‌های اجتماعی مثل ورزش‌های محبوب کشور یا مسائل مربوط به امرارمعاش خانواده، عمومی شده و هر فرد با توجه به پتانسیل‌ها و ظرفیت‌هایش، در کلیه مراحل سیاست‌گذاری علم، فناوری و نوآوری از شناسایی مسئله گرفته تا تصمیم‌سازی، پیاده‌سازی، به ‌کارگیری و ارزیابی و حتی تحلیل اثرات سیاست‌های علم، فناوری و نوآوری مشارکت داده شود. فرایند مشارکت، انواع کنش‌های فردی و گروهی برای تعیین سرنوشت خود و جامعه را شامل می‌شود؛ اما باید توجه داشت که این مشارکت فعالانه در مسائل مربوط به علم و فناوری نیازمند کسب شناخت و آگاهی از منافع و فرصت‌ها و نیز محدودیت‌هایی است که علم و فناوری ایجاد کرده‌اند.

جمهوری اسلامی نیز ایران برای تحقق اهداف خود و دست‌یابی به اجتماع جهانی نیازمند سازوکارهای هماهنگ و مناسب جهت ایجاد جامعه‌ای بر مبنای دانش و دانای در تمامی زمینه‌های انسانی، فنی است. بر همین اساس دستیابی به مرجعیت علمی برای تحقق جامعه دینی بالنده و پیشرو، نیازمند شناسایی راهکارها و برداشتن گام‌های اساسی برای رسیدن به این هدف ملی که به تعبیر مقام معظم رهبری بازگشت مرجعیت علم به ایران و فارسی‌زبانان است خواهد بود.