کتاب پرنده طلایی

کتاب پرنده طلایی نوشته‌ی زهرا گودرزی، به ماجراهای دختری به نام هستی می‌پردازد که زندگی مرموزی دارد. این دختر در خانه‌ای بزرگ که هیچ دری ندارد به تنهایی زندگی می‌کند.

هستی دختری است که در خانه‌ای دور افتاده و بدون هیچ راه ورودی به تنهایی زندگی می‌کند و سال‌هاست که با کسی صحبت نکرده است. روزی با دختری به نام شادی آشنا می‌شود و مجبور می‌شود به دنبال او خانه‌ی خود را ترک کند.

در بخشی از کتاب پرنده طلایی می‌خوانیم:

صدایی من را به خود آورد. صدای در زنگ زده‌ی فلزی، که با سر و صدا باز شد. دخترک در مخفی میان پیچک‌ها را پیدا کرده بود! در را هل داد و تو آمد. صدای پوتین‌هایش را روی کف سنگی شنیدم. صدا متوقف شد. حتماً جلوی در ایستاده بود و اتاق پیش رویش را برانداز می‌کرد.

طبقه‌ی پایین فقط یک اتاق بود، با سقف بلند. نه دری بود و نه راهرویی که به طبقه‌ی بالا برود. تمام روشنایی آن جا از پنجره‌ی باریکی کنار در تامین می‌شد. کف سنگی اتاق، فرشی نداشت. آن جا غیر از یک میز، سه تابلوی بزرگ به دیوارها و یک شومینه‌ی خالی، هیچ‌چیز نداشت. دخترک که هنوز جلوی در ایستاده بود، اول به تابلوها نگاه کرد. تابلوها بوم نقاشی بودند، بدون قاب. یکی بالای شومینه‌ی خالی و خاموش آویزان بود. تصویر دختری با چشم‌های خیلی درشت که به سمت چپ نگاه می‌کرد. دختر به رنگ بنفش کشیده شده بود و فقط از پیشانی تا آرنجش در تصویر بود. هیچ وقت از نقاشش نپرسیدم دخترک به چه چیز آن طور خیره شده. شاید به هر تازه واردی که از در تو می‌آمد، چپ چپ نگاه می‌کرد.

دخترک با تردید، همان طور که شال گردنش را مرتب می‌کرد گفت: "کسی این‌جا نیست؟"

جوابی نشنید. با قدم‌های مردد جلو آمد. اتفاقی نیفتاد و قدم‌های دخترک محکم‌تر شد و به طرف میز رفت و انگشتش را روی آن کشید. میز پر از کتاب و کاغذ بود. دخترک بدون اینکه کتابی را بردارد، آن را باز کرد و ورق زد. روی هیچ صفحه‌ای مکث نکرد که بخواند. سرش را بلند کرد و به تابلویی که بالای میز آویزان بود نگاه کرد. بوم دیگری بود: تصویر یک گلدان با سه گل آفتاب گردان. گل‌ها در پس زمینه‌ی سبز کم رنگ نقاشی شده بودند. دخترک نگاه کوتاهی به گل‌ها کرد و به طرف تابلوی سوم راه افتاد. بوم سوم، تصویر مردی بود با کلاه آبی و کت سبز، که یک طرف صورتش باندپیچی شده بود. اصل نبود. اما خیلی بزرگ بود. جای چشم‌هایش خالی بود.