بله
کتاب مهارتهای فن بیان کودک و نوجوان: چگونه فرزندی خوش سخن داشته باشیم؟ نوشته ندا سعادتی راد، به شما کمک می‌کند تا فرزندی خوش‌بیان تریبت کنید و قدرت سخنوری او را بهبود بخشید.
یکی از دغدغه‌های والدین، خوش‌سخن بودن فرزندانشان است. در جامعه‌ای که الگوهای آموزشی و تربیتی آن از مهد کودک گرفته تا دانشگاه، فرزندمان را به سکوت و سکون ترغیب می‌کند، لازم است مسیر دیگری برای آموزش و ارتقاء بیان و ارتباطات پیش گرفت. کتاب فن بیان کودک و نوجوان، آغازی است برای آموزش مهارتهای کلامی و صحبت کردن آن‌ها در جمع.
شما باید فرصت سخن گفتن را برای فرزند خود فراهم کنید. لطفاً صحبت‌های فرزند خود را جدی بگیرید. در صحبت‌ها نظر او را هم بپرسید. او را در بحث‌های مهم و تصمیم‌گیری‌ها شرکت دهید. فرزندتان را به هر ترفندی به صحبت کردن و تعریف کردن اتفاقات تشویق کنید. با در نظر گرفتن درون‌گرا یا برون‌گرا بودن فرزندتان، از او انتظار صحبت داشته باشید. در محیط خانواده به‌راحتی می‌توانید با تقویت نقاط قوت تیپ شخصیتی فرزندتان، در آموزش ارتباطات به او بسیار موفق‌تر باشید.
بهتر است به فرزندان خود بیاموزید که اولین قدم در برقراری ارتباط کلامی با دیگران «سلام» است. واژه سلام به عنوان شروع کننده ارتباط کلامی، تعیین کننده کیفیت ارتباط گفتاری شما با شخص و یا اشخاص مقابل است. به فرزندانتان یاد بدهید که سلام را با صدای بلند و رسا بگویند تا همه متوجه بیان آن شوند. آن‌ها باید بیاموزند که در هنگام سلام کردن به چشمان طرف مقابلشان نگاه کنند.
برای تقویت فن بیان فرزندانتان شاهنامه‌خوانی را به آنان بیاموزید و همراه با آن‌ها شاهنامه بخوانید. شاهنامه‌خوانی همانند معجون عمل می‌کند؛ معجونی که تمام مهارتهای فن بیان مثل تقویت تن صدا، لحن، ادا کردن کلمات، حس کلامی، زبان بدن و ... را شامل می‌شود. این ماهیچه‌ها تاکنون به این شکل فعالیت نکرده‌اند. اگر این تمرین را مرتب به همراه کودک یا نوجوانتان ادامه دهید ماهیچه‌های فک کاملاً نرم شده و از این به بعد لب و دهان شما حین صحبت کردن بیشتر باز می‌شوند. در این صورت کلمات را بسیار واضح‌تر ادا می‌کنید.
در بخشی از کتاب مهارتهای فن بیان کودک و نوجوان می‌خوانیم:
منظور از ارتباط چشمی، نگاه مستقیم در چشم‌های شخص مقابل است. قبل از اینکه صحبت را شروع کنیم لازم است نگاه مستقیمی به چشم‌های شخص مقابل داشته باشیم و هم‌زمان با این ارتباط چشمی، صحبت ما آغاز شود.
در حین صحبت کردن و گوش دادن نیز، ارتباط چشمی ما بایستی همچنان برقرار بماند.
پس قبل و در حین صحبت کردن و یا گوش دادن به صحبت‌های شخص مقابل، باید به چشم‌های او نگاه کنیم.
همان‌طور که گفته شد، ارتباط چشمی مؤثرترین روش برقراری ارتباط است؛ بنابراین وقتی قبل از گفتگو، ارتباط چشمی را برقرار می‌کنیم؛ ارتباط ما قبل از کلام شکل‌گرفته است. همچنین ذهن ناخودآگاه شخص مقابل، ما را به‌عنوان شخصی صادق و دارای صداقت و دارای اعتمادبه‌نفس قضاوت کرده و تأیید می‌کند.
اکنون کار ما در حین صحبت کردن بسیار راحت‌تر خواهد بود. چون مورد تأیید واقع شده‌ایم.
