کتاب گونه‌های خیس

کتاب گونه‌های خیس به قلم اشرف اعتماد، داستان زندگی دختری به نام اعظم و ماجرای دلباختگی‌اش به پسری به اسم سهراب را به تصویر می‌کشد.

در بخشی از کتاب گونه‌های خیس می‌خوانیم:

سراغ فخری خانم رفتم و همه زندگیم رو براش تعریف کردم آدرس یک پرورشگاه را در تهران بهم داد و گفت به آن جا تلفن می‌زنه و سفارش منو می‌کنه می‌تونم آن جا کار کنم و بیمه بشم. رفتن به تهران برایم سخت بود شهر بزرگی که نه کسی را در آن جا می‌شناختم و نه با فرهنگ آن شهر بزرگ آشنا بودم.

به خانه برگشتم به ننه‌م گفتم که در تهران برام کار پیدا شده. ننه‌م که تا اون روز همش غر می‌زد از رفتنم ناراحت شد و گفت: اعظم تهران شهر هزار رنگه یه زن تنها با یه بچه نمی‌تونه اونجا دوام بیاره چطوری راضی بشم دختر جوانم بره تو غربت تنها کار کنه اونجا پر از گرگه.

ننه‌م سعی می‌کرد مرا از رفتن پشیمان کنه منم گوشم به این حرف‌ها بدهکار نبود تصمیمم رو گرفته بودم. از زندگی نکبت‌باری که داشتم خسته شده بودم از همه خسته بودم از همسایه‌ها از ننه‌م از گذشتۀ تلخم، حتی از کوچه باغی که خاطرۀ عشق من و سهراب بود. رو به ننه‌م کردم و گفتم ننه! کسی این‌جا حامی من نیست همه درگیرِ زندگی خودشون هستند. احمد زندگی خودش رو تأمین کنه شاهکار کرده من نمی‌تونم این‌جا سربار کسی باشم. این‌جا شهر کوچیکیه برای یک زن مطلّقه صد جور حرف در میارن الان دیگه من یه زن طلاق گرفته‌ام همین‌طور راست راست راه میریم کلی پشت سرمون حرف می‌زنند.

شب لحظه‌ای پلک روی هم نگذاشته بودم دلم می‌خواست هر چه زودتر شب با آن همه تاریکی و ظلمت به انتها برسد تا من بار سفر ببندم و شهری را که سرشار از خاطرات تلخ و شیرینم بود ترک کنم. احمد برام بلیط قطار تهیّه کرده بود عصر بود احمد بلیط را آورد من بار سفر را بسته بودم همۀ اهل خانه برای بدرقه در حیاط جمع شده بودند ننه‌م اشک می‌ریخت و من دست‌هایم را دور گردنش حلقه کرده بودم تا اون موقع ننه‌م رو اونطور ندیده بودم.