کتاب دختر آینه‌ها

کتاب دختر آینه‌ها نوشته‌ی منیر فحیانی، داستان دختر ساده‌ای را به تصویر می‌کشد که با خوش گمانی وارد دنیای کار می‌شود و زندگی او را با حقایق تلخ و دردناکی مواجه می‌کند. جامعه آدم‌هایی را به او نشان می‌دهد که پر از رمز و رازهای پیچیده‌اند که هرکدام برای جنگیدن با سختی‌های روزگار دست به کارهای عجیبی می‌زنند.

درباره‌ی کتاب دختر آینه‌ها:

دخترک از همان بدو ورود به محیط کار متوجه فضای مسموم و ناامن آنجا می‌شود، اما آن را به حساب بی‌تجربگی خود می‌گذارد. بعد از گذشت مدتی کوتاه وقتی با عوامل شرکت ارتباط برقرار می‌کند، در اوج ناباوری از اسراری عجیب و مهم باخبر می‌شود که او را شوکه می‌کند تا اینکه...

این کتاب مشکلات زنان و دختران شاغل و برخوردی که مردان و جامعه با آن‌ها دارند را شرح می‌دهد.

در بخشی از کتاب دختر آینه‌ها می‌خوانیم:

صبح اولین روز کاری، احساس غریبی دارم و نمی‌دانم چه پیش خواهد آمد. از دروازه شیراز سوار تاکسی می‌شوم. راننده پایش را گذاشته روی گاز و ویراژ می‌دهد. به نظر می‌آید که خیابان چهارباغ تمامی ندارد. مناظر پشت شیشه‌ی ماشین از جلوی چشم‌هایم به سرعت عبور می‌کنند. همه‌اش درخت‌های لخت پاییزی و ساختمان و مغازه و خودروهایی که با سرعتی خشونت بار از کنار تاکسی عبور می‌کنند. درخت لخت، ساختمان و مغازه... . تا این که بالاخره گنبد فیروزه‌ای و مناره‌های زیبای مسجد شاه عباسی پیش چشمم قد علم می‌کنند.

با دستپاچگی پیاده می‌شوم. کاشی‌های مقرنس و شگفت‌انگیز مسجد شیخ لطفالله، زیر نور آفتاب صبحگاهی، به شکل خیره کننده‌ای می‌درخشند و همچون افلاک هفتگانه، با نظمی ابدی، گویی به چرخش درآمده‌اند. چند توریست سرواندام خارجی، با موهایی بور و لباس‌هایی رنگارنگ، خیره به در و دیوار، غرق در این شکوه کیهانی، روبهروی مسجد می‌خرامند. من نیز مثل آن‌ها گویی برای اولین بار است که مسجد را می‌بینم و چنان به سماع نقوش کاشی‌ها خیره شده‌ام که فراموشم شده یک کارمند تازهکار بیشتر نیستم و باید هرچه زودتر خودم را به شرکت برسانم. در این لحظه‌ی ابدی، احساس می‌کنم همه مثل من خوشحال‌اند و از خوشبختی بزرگ من، سهمی می‌برند. به یاد روزهایی می‌افتم که دعا می‌کردم به عنوان کارمندی ساده استخدام شوم و با خودم نجوا می‌کردم که اگر کاری پیدا کنم دیگر هیچ چیز از خدا نمی‌خواهم و به سعادت ازلی و ابدی، دست خواهم یافت. اما حالا با خودم می‌گویم: خدایا، ممنونم که به این آسانی آرزویم را برآورده کردی، اما نمی‌دانم چرا این‌قدر بی‌ذوق و شوقم.

نمی‌دانم چرا؟ شاید به این خاطر که دوست دارم در زندگی، بیشتر سر کار بمانم تا این که سر کار بروم!