کتاب شکلات برای قلب مادران

در کتاب شکلات برای قلب مادران به قلم کی آلن بوخ، داستان‌های حقیقی بسیاری روایت می‌شود که زنانگی و تجربه فراموش نشدنی مادری را به تصویر می‌کشد. داستان‌هایی گوناگون از داستان‌های دلگرم کننده تا داستان‌های تلخ و شیرین.

کی آلن بوخ (Kay Allenbaugh) در این کتاب داستان مادری را شرح می‌دهد که در تمام مراحل زندگی فرزندش کنار اوست. زنی که می‌داند در چه زمانی چه بگوید یا رازی را نزد خود نگه دارد. مادری که گوش به زنگ است، مادری که هرگز از رسیدگی به فرزندش دست برنمی‌دارد. با اطمینان می‌توان گفت که شما می‌توانید خود و مادرتان را در کتاب شکلات برای قلب مادران (Chocolate for a Woman's Soul) دوباره بشناسید.

کی آلن بوخ خالق سری کتاب‌های شکلات، نویسنده و سخنرانی است که به عنوان آفریننده داستان‌هایی برای زنان در سراسر دنیا شناخته شده است.

کسانی که در گردآوری کتاب شکلات برای قلب مادران همکاری کرده‌اند از نویسندگان یا سخنرانان انگیزشی، روزنامه نگاران، مجریان رادیو و رهبران معنوی، روان درمانان، زنان تاجر و بسیاری دیگر هستند.

جملات برگزیده‌ی کتاب شکلات برای قلب مادران:

- سفر دل، سفری به سرمنزل است.
- بیولوژی حداقل چیزی است که باعث می‌شود، فردی مادر شود.
- کودک، از آنچه انجام می‌دهد هیجان‌زده می‌شود، نه از آنچه که از انجام آن منع‌ می‌شود.
- دو راه برای روشن کردن و نور دادن وجود دارد؛ یا شمع باشی، یا آینه‌ای که نور شمع را منعکس می‌کند.
- ما تنها با بخشش‌های خود، ثروتمند شناخته می‌شویم و آن هنگام که از اعطای چیزی دریغ می‌کنیم، فقیر هستیم.
- دو دنیا وجود دارد؛ دنیایی که می‌توانیم آن را با خط و قانون اندازه بگیریم و دنیایی که آن را با قلب و تصور خود، حس می‌کنیم.

در بخشی از کتاب شکلات برای قلب مادران می‌خوانیم:

سال‌هاست دست کسانی را که در حال احتضار و مرگ هستند، در دست می‌گیرم. مردم از من می‌پرسند چگونه می‌توانم این همه درد و رنج را تحمل کنم؟ آن‌ها نمی‌دانند اگر جرات کنی و ورای درد و رنج را ببینی، این قدرت و توان را پیدا می‌کنی. اگر این توان را داشته باشی که با ناتوانی جسمی رو به ‌رو شوی و آن را بپذیری، آن وقت پیروز خواهی شد. من به این حقیقت رسیده‌ام، من این واقعیت را درک کرده‌ام. این‌ها را سام به من یاد داد.

فرزندم برای من معلمی شد که درس‌های آموزنده‌ای به من آموخت. بعد از به دنیا آوردن او، پزشک به من گفت که نمی‌توانی او را به خانه ببری. من که مادری بیست ساله، جوان و بی‌تجربه بودم، با شنیدن این مطلب، دچار افسرگی شدم. ناامیدی بر وجودم غلبه کرده بود. اما وقتی پزشک از مشکلاتی جدی و نیاز به انجام آزمایشات مختلف حرف زد، به شکل غیر قابل ‌باوری دچار شوک‌ شدم. پزشک اطمینان داشت حال سام از آنچه که بود بهتر نخواهد شد.

وقتی با صدایی ضعیف پرسیدم چه کار می‌توانیم بکنیم، او که از عدم درک من از عمق ماجرا کلافه شده بود، یک‌بار و برای همیشه، مسأله را حل کرد و به صراحت گفت، بچه‌ی شما به‌ شدت معلول است. او نمی‌تواند بچرخد، بنشیند، راه برود یا حرف بزند. او حتی نمی‌تواند روی شکم بخیزد. و بعد از گفتن این مطالب، سعی کرد به شکلی دلسوزانه به من دلداری بدهد. بنابراین گفت که تو جوان و سالم هستی و می‌توانی بچه‌های زیادی داشته باشی. و توصیه کرد به فکر پیدا کردن جایی در موسسه‌ای برای نگهداری او باشم.

گوشم به او نبود. برگشتم و چند قدم به‌ طرف تختم رفتم. پرده را کشیدم و خودم را از دنیای اطراف جدا کردم و آرام آرام گریستم. نگاهم که متوجه تخت خالی نوزادم در کنارم شد، هق هق گریه‌ام شدت گرفت.