کتاب مبارزه با قاچاقچیان دارو نوشتهی سید عباس خلیل پورچالکیاسری، با نگاهی موشکافانه به موضوع قاچاق دارو، نقاط ضعف و قوت قوانین مقابله با آن را مورد تحلیل و بررسی قرار داده است.
داروهای قاچاق به داروهایی اطلاق میگردد که به صورت غیرقانونی و بدون داشتن مجوز رسمی از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی وارد کشور شده و عرضه میگردند. از اصلیترین دلایلی که اهمیت این موضوع را دو برابر میکند، طیف گسترده و حجم آسیب دیدگان این پدیده به ویژه در جایی است که مسئله مهم سلامت و امنیت غذایی مصرف کنندگان با تهدیدی جدی روبهرو شود.
خسارتها و بحرانهای خیلی گسترده و مخربی به سبب ورود غیرقانونی محصولات سلامت محور برای مصرف کنندگان وجود دارد که به شکل قاچاق وارد بازار و عرضه میشوند. به همین جهت دولتها موظفاند تا در جهت تامین سلامت شهروندان، با اتخاذ سیاستهای کیفری سختگیرانه به این موضوع رسیدگی کرده و قاچاق دارو را جرم و آن را جرم اقتصادی معرفی کنند.
در بخشی از کتاب مبارزه با قاچاقچیان دارو میخوانیم:
قاچاق دارو پس از مواد مخدر و اسلحه، وحشتناک ترین نوع قاچاق است؛ چرا که زیان آن تنها شامل زیان اقتصادی نیست؛ بلکه سلامت و جان انسان ها را به خطر میاندازد. شاید بتوان گفت که اهمیت دارو و مصرف صحیح آن در هر جامعه ای از اهمیت تغذیه صحیح نیز بیشتر است. فقر و نارسایی غذایی یا رژیم تغذیه نادرست، اثرات مزمن و منفی درازمدت بر سلامت جامعه دارد؛ اما دارو نیازی است که به فوریت لازم میشود و به فوریت تاثیر میگذارد. و به همین ترتیب عوارض ناشی از سوء مصرف آن نیز خیلی زود دامنگیر فرد و اجتماع میگردد (قاسمی، 1394، ص 61).
دارو کالایی است که شخص نیازمند در به دست آوردن فوری آن، گاه همه سرمایه مالی و اندوخته خود را بیبهانه بر طبق اخلاص میگذارد و متاسفانه از قبل این اخلاص، تنها شیادان، سوداگران به نان و نوا می رسند. از این روست که در تمامی کشورها و به خصوص در جمهوری اسلامی ایران، پیوسته حساسیت ویژه ای به تهیه و تأمین این کالای فوق العاده حیاتی وجود داشته و هم و غم جدی مسئولان امر همواره بر این بوده که حتی در شرایط دشوار اقتصادی کشور نیز نیازهای دارویی مردم به طور صحیح تامین گردد و به همین ترتیب است که مبارزه با قاچاق دارو، نه فقط به خاطر زیان های مالی که برای اجتماع دارد، بلکه بیش تر به خاطر حفظ سلامت مردم، در سرلوحه مبارزات با قاچاق کالا قرار دارد (قلی زاده و دیگران، 1393، ص 112).
بله
















