کتاب مادر

کتاب مادر نوشته‌ی نازی نصراللهی، داستان زندگی زنی را به تصویر می‌کشد که سرپرستی کودکی را به عهده گرفته و همچون مادری حقیقی بار مسئولیت بزرگ کردن آن را به دوش می‌کشد.

اینکه شما برای بچه‌ای که از پوست و گوشت خودتان است فداکاری کنید شاید کاری خارق‌العاده نباشد، اما اگر برای کسی که از پوست و گوشت خودتان نیست مادری کنید کاری قابل تقدیر است.

در بخشی از کتاب مادر می‌خوانیم:

دخترک در گوشه‌ای آرام و ساکت نشسته بود، نفس عمیقی کشید و سعی کرد تمام نیرویش را بکار ببرد تا بتواند صداهایی را که از اتاق مجاور به گوشش می‌رسید را بهتر بشنود. حس عجیبی به او می‌گفت موضوع هرچه هست به او مربوط می‌شود.

به سمت دار قالیش رفت و مشغول شد تا بلکه دلش در سینه آرام بگیرد؛ اما نتوانست ادامه دهد، درونش آشوبی بپا بود از جایش برخاست و دور اتاق راه رفت و کمی بعد دو زانو روی زمین نشست و گوشه‌ی چادر گلدارش را بین دو دندان گرفت و بی‌اراده آن را محکم کشید.

نرگس آخرین فرزند خانواده بود، دو برادر و دو خواهر بزرگ‌تر از خودش داشت که یکی از خواهرانش در کودکی قبل از به دنیا آمدن او از دنیا رفته بود، تازه چهارده سالش تمام شده بود و اندامی نسبتاً درشت و موزون داشت و صاحب چشمانی زیبا و گیرا و صورتی بیضی با پوستی سفید و گونه‌هایی برجسته بود. او کنار خانواده‌اش احساس خوشبختی می‌کرد.

آنان در روستایی از توابع زنجان زندگی می‌کردند روستایی سرسبز واقع در دره‌ای خوش آب‌وهوا که رودخانه‌ای پر آب از کنار آن می‌گذشت و زمین‌های اطراف را سیراب می‌کرد. خانه‌های روستایی که پشت به پشت به یکدیگر تکیه داده بودند، منظره‌ی زیبایی را خلق کرده بودند، نرگس هر روز صبح با صدای خروس‌ها و امواج رودخانه از خواب برمی‌خاست و شب‌ها با صدای جیرجیرک و نوازش مادر بخواب می‌رفت.