کتاب هیچ چیز تصادفی نیست: چگونه خوش شانسی خود را افزایش دهیم

کتاب هیچ چیز تصادفی نیست: چگونه خوش شانسی خود را افزایش دهیم نوشته‌ی آلن جی هانتر، شما را به این درک می‌رساند که به دنبال کشف معنای اتفاقاتی باشید که در زندگیتان در حال رخ دادن است.

اغلب شما لحظاتی را دیده‌اید، لحظاتی که همه‌ چیز درست همان طور که باید رخ می‌دهد. همان زمانی که احساس می‌کنید انگار همه چیز دست به دست هم داده‌اند تا شما را به سمت جایی که می‌خواهید حرکت دهد. می‌توانید اسم آن را شانس، تصادف، دست راهنما، جهان هستی یا خدا بگذارید.

شما در این دنیا موجودی طرد شده و تنها نیستید. هر کدام از شما باید در مسیری قرار بگیرید که در آن حس رضایت کنید. پروفسور کارل گوستاو یونگ، روانکاو سویسی با تأسیس مفهوم «همزمانی» توانست این موضوع را کاملا نشان دهد که در زندگی، حوادث و اتفاقاتی رخ می‌دهد که کاملا به دور از انتظارتان است و مسیر زندگی را از آن‌ چه که قبلا برنامه‌ریزی کرده بودید، دور می‌کند یا در جاهایی رخ می‌دهند که حس می‌کنید از جایی بدون آنکه انتظار داشته باشید مورد حمایت قرار گرفته‌اید.

آلن جی هانتر (Allan G Hunter) فارغ‌التحصیل دانشگاه آکسفورد، درمانگر و استاد ادبیات، با آمیزه‌ای از مجموعه مهارت‌های منحصر به فرد خویش، به خلق جامع‌ترین مباحثاتی که تاکنون در باب بخش تاریک ذهن نیمه‌ هوشیار وجود داشته، همت گمارده است. او در کتاب هیچ چیز تصادفی نیست: چگونه خوش شانسی خود را افزایش دهیم (Title The path of synchronicity align yourself with your lifes flow) نه تنها به شما می‌گوید که چگونه به این نقطه دست پیدا کنید و در آن انتظار یافتن چه چیزی را داشته باشید، بلکه به طور مشخص و جزء به جزء به شرح گنج‌هایی که در اعماق آن نهفته است و ره پیمودن در مسیر تحول معنوی و روانی می‌پردازد.

در بخشی از کتاب هیچ چیز تصادفی نیست: چگونه خوش شانسی خود را افزایش دهیم می‌خوانیم:

افکار و باورهای ما ریشه در جاهای بسیاری دارند و همه آن‌ها منطقی یا حتی عاقلانه نیستند. یکی از تمرین‌هایی که از افراد می‌خواهم انجام دهند، نوشتن پیام‌هایی است که در کودکی در قالب گفته‌ها و ناگفته‌ها دریافت کرده‌اند.

هم‌اکنون با صرف کمی وقت این کار را انجام دهید: در کودکی چه پیام‌هایی را به صورت گفته‌ها و ناگفته‌ها دریافت کردید؟

به عنوان مثال، کودکی که همیشه مجبور بوده لباس‌های خواهر و برادرهای بزرگترش را بپوشد، ممکن است این پیام را «شنیده» باشد که او به اندازه‌ی بچه‌های بزرگتر خانواده که آن لباس‌ها را برای بار اول به تن کردند، مهم نیست. برعکس، اگر این لباس‌ها متعلق به خواهر یا برادری عزیز یا یکی از والدین باشد، ممکن است کودک از پوشیدن لباس ورزشی بابی، کت پدر یا روسری مادر واقعاً به خود ببالد.

در مورد شما کدامیک صدق می‌کرد؟ آیا والدین شما از شما انتظار داشتند فردی مسئولیت‌پذیر باشید و کارهایی را به عهده‌تان می‌گذاشتند که شما را ملزم می‌ساخت بالغ شدن خود را نشان دهید؟ آیا کاری که به شما محول می‌کردند برای شما ارزشمند بود یا صرفاً راهی بود تا شما را به انجام کارهایی وا دارند که خودشان تمایلی به انجام آن نداشتند؟ کدام یک در مورد شما حقیقت داشت؟ آیا احساس می‌کردید تحت مراقبت و توجه هستید یا احساس می‌کردید بیش از حد تحت حفاظت قرار دارید؟ آیا آزادی داشتید یا حس می‌کردید اجازه ندارید هر کاری دلتان خواست انجام دهید؟ آیا فرزند محبوب خانواده بودید یا نه؟ این خوب بود یا نه؟

گاهی والدین و معلمان به فرزندان خود گفته‌اند که می‌توانند هر طور مایل هستند زندگی خود را رقم بزنند و این روش می‌تواند تا حد خیلی زیادی به فرزندان قدرت بدهد. البته این حالت ممکن است در برخی شرایط فشاری ناشی از توقع نیز باشد. برخی از والدین دوست دارند که فرزندشان تبدیل به یک ستاره شود، اما انتخاب خود فرزند ممکن است چیزی به کلی متفاوت باشد. در اینجاست که حتی توجه مثبت می‌تواند مشکل‌ آفرین باشد. دختری که تصمیم دارد پلیس شود - نمونه‌ای واقعی که من با آن مواجه شدم - ممکن است با پدری که می‌خواهد دخترش یک شخصیت رسانه‌ای باشد، توافق نداشته باشد.