بله
کتاب راهنمای آموزش شعر: آموزش مفاهیم دینی به خردسالان برای مربیان مهدهای کودک به قلم مقصود نعیمی ذاکر، شیوه‌های تربیت دینی در زندگی و شرایط اجتماعی گوناگون را بررسی کرده و آن‌ها را با اشعاری زیبا در کنار مفاهیم قرآنی به کودکان خردسال آموزش می‌دهد.
هرگز نباید تصور کرد که در شعر خردسالان «ادبیات» را می‌توان زیر پا گذاشت و تنها به ریتمیک و موزون بودن قناعت کرد. شکستن کلمات، به کارگیری واژگان مهجور یا نادرست، حذف و یا افزودن برخی افعال، صفات و ضمایر، نه تنها چیزی به یاد گرفتنی‌های کودک نمی‌افزاید، بلکه لطمه شدیدی به ساختار زبان مادری، یعنی فارسی کودکان خواهد زد.
بنابراین، باید توجه نمود که شعر، همانند موسیقی، معنایش در شنیدن آن است. این موضوع، به خصوص برای خردسالان، اهمیت بیشتری دارد پس: «شعر کودکان باید طوری باشد که با شنیدن آن، مناظر و تصاویر نهفته در شعر را به طور واضح و زنده دریافت کنند و آن‌ها را مجسم نمایند.» سادگی شعر کودک به معنای فقر زبان شعر نیست، بلکه در به کارگیری کلامی روان برای بیان موضوع است.
سادگی اشعار کودکان، در روشنی مفاهیم و دقت و روشنی کلمه‌های به کار گرفته شده، خلاصه می‌شود، اما در عین سادگی، مبتذل و پیش پا افتاده نیست. کودکان، در مواجهه با شعر، سه احساس را تجربه می‌کنند:
1) لذت
2) کاوش
3) تعمیق معنا
لذت، اولین برخورد است، بنابراین، شعر باید دارای خصوصیتی باشد که کودک از آن لذت ببرد؛ مثل مضمون داستانی، آهنگ و ریتم جذاب. پس از این که جنبه‌ی لذت بخش بودن شعر، تأمین شد، کودک به کاوش و جستجو، جهت کشف پیام‌ها و مفاهیم شعری می‌پردازد و در صورتی که بتواند آن‌ها را بیابد، مفاهیم را در ذهن خود ثبت می‌کند و معنا می‌بخشد.
شعر کودک باید از تمام ویژگی‌های شعری برخوردار باشد. پس می‌توان گفت، زمانی می‌توان شعری را شعر کودک نامید که روان، ساده، صمیمی و پرمحتوا باشد. نکته‌ای که حائز اهمیت است، این است که نباید تجربه‌های بزرگسالانه را در قالب شعر کودک بیان کرد در سال‌های آغازین زندگی، کودک با مفاهیم فلسفی آشنایی ندارد، بلکه آنچه را که می‌بیند و حس می‌کند، می‌شناسد. داشتن حس و تجربه‌های کودکانه از الزامات شعر مناسب برای کودکان است.
