کتاب مجموعه ترانههای سکوت ابر اثر عادل شیرازی، شامل اشعاری زیبا با ریتمهای ساده است که میبایست با دانش موسیقی به آنها نگریست.
این اثر که به ترتیب پس از «اشعار خیس» و «ترانهی باران»، سومین مجموعه از ترانههای شاعر محسوب میشود دربردارندهی ترانههایی است که هر خوانندهای میتواند با کمی ذوق هنری به شکل خیره کنندهای آنها را اجرا کند. شاعر هر آنچه از دلش آمده را به رشته تحریر درآورده است و حالات روحی خود را توصیف میکند. درک این اثر مستلزم درک حالات روحی اوست.
در بخشی از کتاب مجموعه ترانههای سکوت ابر میخوانیم:
یکی گفت چرا تنهایی
با خودت دشمنی از عمد داری
نکنه تنهات گذاشته رفته
که توی چشمات همش غم داری
وقتی دیدم خودمو تو آینه
فهمیدم پیر شدم یه عالمه
زیر چشمام پره از چین و چروک
ناامیدی همه حس و حالمه
با صدای این سکوت میبارم
آخه به خاطرههات بیمارم
عمری که گذشت توی دیروز
هر شب و روز خسته و بیدارم
بله























