معرفی و دانلود کتاب هنوز هم من

معرفی کتاب هنوز هم من

کتاب هنوز هم من به قلم جوجو مویز، در ادامه‌ی رمان «من پیش از تو» و «پس از تو»، داستان پرفراز و نشیب لوئیزا کلارک که برای کار به نیویورک رفته است را روایت می‌کند.

جوجو مویز (Jojo Moyes) در رمان هنوز هم من (Still Me) که از پرفروش‌ترین آثار 2018 و بهترین کتاب داستانی این سال از نظر کاربران سایت گودریدز است، با نگرشی تیزبینانه روایتی از نحوه‌ی شناخت خویشتن و لزوم از خود گذشتگی صادقانه در زندگی برای نیل به خواسته‌ها را تبیین می‌کند. این کتاب شما را تا آخرین صفحه مشتاق نگه می‌دارد.

لوئیزا با گذر زمان خیلی چیزها را فهمیده است. او می‌داند خانه‌ی جدیدش در نیویورک با دوستش سام در لندن کیلومترها فاصله دارد. همچنین می‌داند با اینکه کارفرمای جدیدش آدم خوبی است ولی همسرش رازی را از او مخفی می‌کند. چیزی که لوئیزا نمی‌داند این است که با کسی آشنا می‌شود که زندگی‌اش را تغییر می‌دهد؛ زیرا این فرد او را یاد عشقی می‌اندازد که آزار دهنده خواهد بود.

لوئیزا نمی‌داند چه کار باید انجام دهد، ولی می‌داند هر تصمیمی بگیرد، اوضاع دیگر مثل سابق نمی‌شود. آیا پاسخ او باید به تجربه‌های جدید بله باشد و با خارج شدن از منطقه‌ی امن خود چالش‌های جدیدی را پذیرا شود؟ او می‌خواهد بداند اگر عاشق فردی شود، آیا برای داشتنش باید از رویاهایش دست بکشد یا می‌تواند هر دو را با هم داشته باشد و هیچ یک را فدا نکند؟

این اثر را می‌توان یک حسن ختام صمیمانه برای متون ادبی پیشین برشمرد که آن را به عنوان یک مجموعه‌ی برجسته متمایز کرده است. صداقت و روایت طنزگونه‌ی کتاب و همزاد پنداری آن که هر انسانی باید از آن برخوردار باشد، لبخند را بر روی لبانتان می‌آورد. هنوز هم من از جمله آثاری است که باید خوانده شود!

درحالی که این سه گانه همانند یک داستان عاشقانه آغاز شده، اما نویسنده سعی کرده است داستانی راجع به یادگیری خودتان بودن و عشق به خود را شرح دهد. این روش آسان مویز برای ایجاد رابطه‌ای عمیق میان شما و شخصیت اصلی داستانش است.

در بخشی از کتاب هنوز هم من می‌خوانیم:

سکوت کوتاهی برقرار شد، ناگهان به طور وحشتناکی احساس هوشیاری کردم. "من فقط هر چی بهم گفت رو بهت گفتم. من با توأم سم. من فقط داشتم برات مثال می‌زدم به کسی که‌ می‌خواست بهم علاقه نشون بده چه جوابی دادم و قبل این که پیش خودش فکری کنه ردش کردم. که به نظر تو هیچ کدوم از اینا رو‌ نمی‌فهمی."

"نه انگار تو نصفه شبی زنگ زدی منو بیدار کنی بهم گیر بدی که همکارم یه کتاب بهم داده اما خودت خوبه می‌ری بیرون و با اون یارو جاش خوش و بش می‌کنی. تو تا مدت‌ها نمی‌خواستی قبول کنی که با هم دوست باشیم حالا رفتی نشستی پیش یه غریبه و باهاش احساس صمیمیت می‌کنی."
"سم من فقط اون موقع به زمان نیاز داشتم."

"به زمان نیاز داشتی چون هنوز عاشق مردی بودی که توی این دنیا نبود. یه آدم مرده. الانم رفتی نیویورک چون اون ازت خواسته بود. واقعاً‌ نمی‌دونم چرا باید به کتی حسادت کنی وقتی هیچ دلیلی برای این کار نداری. تو قبلاً اصلاً اهمیت نمی‌دادی منو دونا چند ساعت با هم وقت‌ می‌گذرونیم."

"برای این که دونا بهت نظر نداشت."
"تو که تا حالا کتی رو ندیدی از کجا‌ می‌دونی بهم نظر داره یا نه"
"عکستون و دیدم"
او از خشم منفجر شد "کدوم عکس؟"
احساس حماقت می‌کردم، چشمانم را بستم و گفتم "تو فیس‌بوکش. عکس تو و خودش و گذاشته بود." آب دهانم را قورت دادم. "همون عکس"
سکوت طولانی حکم‌فرما شد. از آن سکوت‌ها که‌ می‌گفت جدی می‌گی؟ از آن سکوت‌های شومی که طرف مقابل بی‌صدا نظرش را راجع به تو فریاد‌ می‌زد. وقتی سم دوباره حرف زد صدایش آرام و کنترل شده بود. "این بحث مسخره‌ای و من باید برم بخوابم."
"سم من..."
"لو برو بخواب بعداً باهم حرف می‌زنیم" و تلفن را قطع کرد.