معرفی و دانلود رایگان کتاب دعای دریا

معرفی کتاب دعای دریا

کتاب دعای دریا نوشتۀ خالد حسینی، الهام گرفته از پایان غم‌انگیز آلان کردی، پسرک پناهجوی سه ساله‌ای است که به همراه خانواده‌اش در تلاش برای فرار از جنگ خانمان‌سوز سوریه در ماه سپتامبر 2015 در دریای مدیترانه غرق شد.

خالد حسینی (Khaled Hosseini) که خود به عنوان سفیر حسن نیت کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان فعال است، دعای دریا (Sea prayer) را به مناسبت سالگرد مرگ آلان به رشته تحریر درآورده است.

این داستان در قالب نامه‌ای خیالی از زبان پدری سوری برای فرزندی که در آغوشش خفته است، در شب پیش از آغاز سفر دریایی پرمخاطره‌شان به سوی اروپا، نگاشته شده است.

تهاجم و جنگ و خشونت، همیشه قربانیانی دارد که هر چقدر هم سعی کنند، هرگز نخواهند توانست خاطرات شوم آن را فراموش کنند. بی‌دفاع‌ترین قربانیان جنگ، همیشه کودکان هستند. آن‌ها متوجه معادلات پست دنیای بزرگ‌ترها که به جنگ ختم می‌شود، نیستند و در جهان کودکانه‌ی خود زندگی می‌کنند تا بمب‌ها و گلوله‌ها می‌آیند و ترس در دل‌هایشان خانه می‌کند. خانه‌ها از دست می‌روند و از گذشته‌ی امن و بازی‌های سرخوشانه، هیچ نمی‌ماند. هر چه که هست، آینده‌ای تاریک و ناملموس است و وحشت از قدمی دیگر. در این سال‌ها کودکان زیادی در اطراف ما، کودکی‌شان را از دست دادند. خبرهای بد آن‌قدر زیاد است که متأسفانه به جای جریحه‌دار کردن وجدان عمومی، وجود نکبت و زخم‌هایی از این دست، دارد برای ما عادی می‌شود.

در میان سیل خبرهای تلخ، داستان «آلان کوردی» یکی از نمادین‌ترین خبرهای چند سال اخیر بود. ماجرایی که البته در سیل اخبار جنگ سوزان خاورمیانه، حالا یک تیتر عادی و معمولی است. اما آدم‌هایی هستند که با شهرت‌شان، این ماجراهای غبارگرفته را بیرون می‌کشند و دوباره در خاطر‌ه‌ها زنده می‌کنند. «خالد حسینی»، نویسنده‌ی شهیر رمان‌های «بادبادک‌باز»، «هزار خورشید تابان» و «و کوه طنین انداخت»، یکی از این آدم‌هاست.

در بخشی از کتاب دعای دریا می‌خوانیم:

من خاطره‌ای خیلی روشن
از مادرت در آن سفر دارم،
که به تو گله گاوهای در حال چریدن،
در مزرعه‌ای مملو از گل‌های وحشی را به تو نشان می‌داد.
ای کاش تو آنقدر جوان نبودی. اگر آنطور بود، بی‌شک آن خانه روستایی،
دیوارهای سنگی دود گرفته‌اش را،
و نهری که من و عموهایت رویش هزاران سد کوچک
در عالم کودکی‌مان ساخته بودیم را، فراموش نمی‌کردی.