کتاب عمارت چوبی

در کتاب عمارت چوبی تالیف زهرا شعفی، داستانی جذاب از یک خانواده را می‌خوانید که در قصری چوبی که زیباترین و شاید ساده‌ترین خانه در بین خانه‌های تهران است زندگی می‌کنند. در این بین اتفاقاتی هم شامل حال آن‌ها می‌‌شود...

نویسنده فضای خانه و شخصیت هر یک از افراد داستان را به نحوی به تصویر می‌کشد که خواننده خود را در فضای این عمارت احساس می‌کند.

در بخشی از کتاب عمارت چوبی می‌خوانیم:

علی‌اُف گفته بود فامیل و دوستان خوبی در شهر مشهد دارد و ما را از طریق عشق‌آباد به سرخس و بعد به مشهد و از آنجا اگر لازم باشد به تهران خواهد فرستاد و همان وقت بود که پدر به طور قاطع تصمیم گرفت ما را همراه علی‌اُف به دیاری غریب که فقط نامش را شنیده بودم بفرستد.

مادر موهای بلند سیاهش را کوتاه کرد و آن‌ها را در پارچه‌ای کتان، کنار تختش پنهان کرد. شال سیاهی را به نشانۀ عزادار بودن روی سر و شانه‌هایش انداخت.

پدر دست‌های مادر را محکم گرفته بود و قسم می‌خورد که به‌ زودی و بعد از سر و سامان دادن حساب و کتاب‌هایش به ما خواهد پیوست. دوست داشتم هفده ساله نبودم تا می‌توانستم مثل کودکی‌هایم زار بزنم و بگویم هرگز بدون پدر به سفر نخواهم رفت.

وضعیت مهاجران لهستانی و روس در کشور‌های دیگر قابل پیش‌بینی نبود، اما کشور ایران بی‌طرفی خود را اعلام کرده بود. پدر با توجه به سرمایه‌گذاری‌اش در ایران و تاجیکستان و دوستانی که در این دو مکان داشت، فقط این دو مکان را برای ما امن می‌دانست. با نفوذی که بین مقاماتِ روس و ایران داشت، توانست مادرم را بدون توجه به هویت یهودی‌اش از مرز‌های روسیه خارج کند. مادر دلتنگ کشور خودش لهستان بود که در آتش خشم نازی‌ها می‌سوخت و من دلتنگ دور شدن از وطنم و شهر زیبای مسکو بودم.