خلاصه کتاب داستان گوگل: سفری به درون موفق‌ترین شرکت تکنولوژی دنیا

در کتاب داستان گوگل: سفری به درون موفق‌ترین شرکت تکنولوژی دنیا نوشته دیوید وایز و مارک ملسید، داستان جذاب گوگل را می‌خوانیم. اینکه چطور دو جوان دانشجوی دکتری که یکدیگر را رقیب هم می‌دانستند، یکی از بزرگترین تحولات جهان را ایجاد کرده‌اند.

چطور سرمایه جذب کردند و چطور باعث شدند تا مدت‌های زیادی شرکت‌های بزرگی چون مایکروسافت و یاهو، با اطلاعات اشتباه، ‌از آن‌ها عقب بمانند. در واقع آنچه که از گوگل امروز می‌بینیم، نشان دهنده افکار و باورهای دو بنیان‌گذار آن، یعنی لری پیچ و سرگی برین است. کتاب داستان گوگل تا کنون به بیش از 25 زبان ترجمه شده و در صدر پرفروش‌ترین‌های جهان است.

تقریبا برای همه ما زندگی بدون گوگل سخت و گاهی غیرممکن خواهد بود. شرکتی که تقریبا هر کسی دوست دارد عضوی از آن باشد، چطور به جایگاه امروزی خود رسیده است؟ گوگل امروزه دیگر یک وبسایت آگهی‌پذیر نیست، بلکه بخش مهمی از زندگی همه ما شده است.

دیوید وایز (David A. Vise)، خبرنگار روزنامه واشنگتن پست و یک سرمایه‌گذار وال‌استرت است. او در سال 1999 جایزه پولیتزر، که معتبرترین جایزه خبرنگاری در آمریکاست را دریافت کرده است. دیوید همچنین به عنوان سرمایه‌گذار تجربه فعالیت با شرکت گلدمن را دارد.

مارک ملسید (Mark Malseed)، محقق و مشاور در صنعت اطلاعات و نویسنده واشنگتن پست است. همچنین او چندین سال به عنوان محقق اطلاعات امنیت آمریکا فعالیت داشته است. او مقالات زیادی نوشته که جزء پر طرفدارترین مطالب نیویورک‌تایمز محسوب می‌شود.

در بخشی از میکروکتاب داستان گوگل (The Google Story) می‌خوانید:

درست از زمان تاسیس، برین و پیج اعلام کردند که تمام مهندسان نرم‌افزار شرکت باید حداقل 20 درصد از زمان‌شان (یک روز در هفته) را صرف کار روی پروژه مورد علاقه خود کنند. آن‌ها تصور می‌کردند این نشان دهنده آن خواهد بود که گوگل جای مناسبی برای افراد هوشمندی است که بیایند و آنچه که دوست دارند را انجام دهند. پیش‌زمینه این قانون از آنجایی ناشی می‌شد که این دو بنیان‌گذار در خانه‌هایی بزرگ شده بودند که پدران‌شان چهار روز در هفته به تدریس در دانشگاه می‌پرداختند و یک روز را صرف پژوهش خود می‌کردند.

کریشنا بارات، مهندس نرم‌افزاری گوگل می‌گوید: «این زمان 20 درصدی فقط برای افراد کنجکاو اختصاص داده شده بود. کارکنان زمانی سودآور و کارآمد هستند که روی چیزهایی که به نظرشان مهم هستند یا خودشان اختراع کرده‌اند یا به آن علاقه دارند، کار کنند تا بهره‌وری و سودآوری بیشتری داشته باشند. این فرصت مناسبی برای دستیابی به نوآوری هم است. این چیزی است که فقط مدیر ارشد می‌تواند آن را وضع کند.»

گوگل حتی به مهندسانش صراحتا نمی‌گوید که باید 20 درصد از زمان هر هفته‌شان را استفاده کنند. در عوض، برخی می‌توانند زمان خود را ذخیره کنند و بعد یک ماه یا بیشتر را صرف کار روی پروژه‌های مورد علاقه‌شان کنند. این امکان انعطاف‌پذیری به کارمندان می‌دهد که گاهی اوقات برای توسعه محصولات موفق لازم است.

نمونه خوب آن Google News است. این محصول توسط کریشنا بارات، مهندس نرم‌افزار هندی، توسعه یافت. او با استفاده از 20 درصد زمانش، شیوه‌ای برای دسته‌بندی خبرها در یک رده ایجاد کرد، مقالات خبری را در زمان واقعی به روزرسانی کرد و سپس آن‌ها را رتبه‌بندی کرد به طوری که مهم‌ترین اخبار می‌توانستند بسته به تعداد روزنامه‌های مختلف یا خبرگزاری که آن‌ها را ارائه می‌دادند بالا بیایند. آن گاه نتایج می‌توانستند با توجه به مکان یا اولویت‌های بیننده شخصی‌سازی شوند.