کتاب تهاجم فرهنگی به زبان ساده

کتاب تهاجم فرهنگی به زبان ساده اثر حسام کامیاب مهر و کورش قهرمانی، به بررسی مفهوم و ابزارهای تهاجم فرهنگی، تفاوت آن با تبادل فرهنگی و در پایان به راهکارهای مبارزه با آن می‌پردازد.

تهاجم فرهنگی یا به‌ عبارت دیگر، نبرد فرهنگی را می‌توان نوعی سلطه دانست. این یک پدیده نو و تازه متولد شده‌ی قرن بیستم نیست بلکه سابقه‌ای به بلندای تاریخ دارد. این پدیده از ابتدای تاریخ هنگامی که انسان زندگی اجتماعی را آغاز کرده است وجود داشته، چرا که از همان دوران هنگام تقسیم شدن انسان‌ها به حق و باطل و مسأله استکبار و سلطه‌طلبی در بین آن‌ها رواج داشته است.

به دلیل ظرافتکاری دشمن چنین تهاجمی آشکار نخواهد بود و این امکان وجود دارد که ملتی سال‌ها تحت تهاجم فرهنگی باشند اما خودشان از آن بی‌خبر باشند و یا حتی آثار این تهاجم را با عنوان مد یا روشنفکری قبول کنند.

در واقع تهاجم فرهنگی زمانی رخ می‌دهد که ملتی فرهنگ رایج و غالب یک ملتی را از دست آن ملت گرفته و فرهنگ خود را به آنان تحمیل می‌کنند تا ملتی که مورد تهاجم فرهنگی قرار گرفته‌اند تحت سلطه آن‌ها درآیند و و ضربان اقتصادی و سیاسی و نظامی خود را به دست آن‌ها بسپارند

از زمان تجدید حیات فرهنگی (رنسانس) و و ظهور اندیشه و فرهنگ جدید در غرب، ارزش‌هایی توسط آن‌ها عرضه شد، که با فرهنگ و ارزش جوامع دیگر، بسیار تفاوت داشت. این فرهنگ نو ظهور، زمینه را برای پیدایش قدرت‌های سرمایه‌داری و نظام کاپیتالیستی فراهم آورد.

قدرت‌های جدید غربی که برای استحکام و گسترش نظام سرمایه‌داری خود به‌منابع دست نخورده نیاز داشتند، به استعمار سرزمین‌های جهان دست زدند و کشورهای مختلف آفریقایی و آسیایی را زیر سلطه خود گرفتند؛ این استعمارگران برای تثبیت سلطه خود بر سرزمین‌های جدید، به زدودن موانع فرهنگی در کشورهای زیر سلطه خود پرداختند. ساختن مدارس به سبک غربی، وارد کردن کالاهای غربی و راه انداختن جریان‌های سیاسی و مذهبی بر اساس مبانی خودشان، از جمله اقدامات آن‌ها برای مقابله با فرهنگ بومی بود.

در بخشی از کتاب تهاجم فرهنگی به زبان ساده می‌خوانیم:

اروپایی‌ها وقتی خواستند اندلس را از مسلمان‌ها پس بگیرند، اقدامی بلند مدت کردند. آن روز صهیونیست‌ها نبودند، اما دشمنان اسلام و مراکز سیاسی علیه اسلام فعال بودند. آن‌ها به فاسد کردن جوان‌ها پرداختند و در این راستا انگیزه‌های مختلف مسیحی، مذهبی یا سیاسی داشتند. یکی از کارها این بود که تاکستان‌هایی را وقف کردند تا شراب آن‌ها را به طور مجانی در اختیار جوان‌ها قرار دهند. جوان‌ها را به سمت زنان و دختران خود سوق دادند، تا آن‌ها را به شهوت آلوده کنند.

گذشت زمان راه‌های اصلی برای فاسد یا آباد کردن یک ملت را عوض نمی‌کند. امروز هم آن‌ها همین کار را می‌کنند. آن‌ها اهداف فرهنگی هم دارند. به فرهنگ اسلامی کینه می‌ورزند و با آن عناد دارند. فرهنگ اسلامی، آرای روشنفکران اروپا را به چالش کشیده و لیبرال دمکراسی را که پرچم برافراشته غرب است، مورد تردید قرار داده است.

فرهنگ اسلامی روح استقلال طلبی و رشادت را در جامعه بزرگ و یک میلیارد و چند صد میلیونی مسلمانان، ترویج می‌کند و این امر در حساس‌ترین منطقه دنیا از لحاظ استراتژیک و منابع نفتی و زیر زمینی، شدت بیشتری دارد. فرهنگ اسلامی این جامعه بزرگ را به فکر حیات مجدد خود انداخته است، بنابراین به آن کینه می‌ورزند و قصد کوبیدن آن را دارند.

البته آن‌ها در بلندگوها از بحث آزاد و گفتگو و دمکراسی سخن می‌گویند، اما این شعاری دروغین است. آن‌ها اهل گفتگو، دمکراسی و بحث آزاد نیستند. در داخل ایران، پلورالیسم، شکاکیت، شک در مسلّمات و اولیات اعتقادی، تسامح و تساهل را ترویج می‌کنند، می‌گویند از عقایدتان بگذرید و نسبت به آن تساهل و تسامح داشته باشید، اما این مربوط به داخل جامعه ایران و جوامع اسلامی است.