بله
کتاب خوالیگری: جلد چهارم (دسر و نان) اثر الهام دوست افزون، به آموزش 75 نوع دسر و نان از ایران و ملل مختلف به همراه نکات، تصاویر، توضیحات و تاریخچه آن‌ها می‌پردازد.
اگر با یک جستجو در لغت‌نامه دهخدا دنبال واژه شیرینی یا قنادی باشید، تازه می‌فهمید این‌ها فقط یک واژه نیستند، بلکه هزاران داستان را در پس و پیش خود دارند که بعضی از آن‌ها که با شیرینی‌جات پیوند خورده‌اند و جزو رسومات و ملزومات زندگی‌مان شده‌اند.
شیرینی همانطور که از نامش پیداست از واژه شیرین گرفته شده که یعنی یکی از چهار مزه اصلی است که انسان درک می‌کند. ولی اینکه چه کسی، کجا، چگونه و در چه زمانی آستین بالا زد و آرد، روغن و شکر را با هم مخلوط کرد و با فشار دست به آن فرم داد و آن را به دست تنور‌های داغ سپرد مشخص نیست. اما او یا آن‌ها در زمانی نامعلوم کاری کردند که تا امروز میلیاردها انسان مزه شیرین فکر خلاقشان را زیر دندان احساس می‌کنند.
کتاب حاضر به آموزش بهترین دسرها و نان‌ها که امروزه کمتر از آن‌ها نام برده می‌شود و گاهی فراموش شده محسوب می‌شوند می‌پردازند.
در بخشی از کتاب خوالیگری، جلد چهارم (دسر و نان) می‌خوانیم:
قیقناق یکی از شیرینی‌های محلی در استان گیلان است. در گیلان قدیم رسم بوده است که شبی که عروس را به منزل داماد می‌بردند، صبح فردا از منزل عروس با تشریفات خاصی یک مجمع لب خیاری که محتوی یک دیس بزرگ قیقناق و یک قواره پارچه بعلاوه یک پیراهن و کراوات و دکمه سردست و یک قوطی سیگار طلا بود، به عنوان هدیه به منزل داماد می‌فرستادند.
این تشریفات را «قیقناق اسباب» می‌گفتند. قیقناق عروسی را معمولاً در یک طشت بزرگ تهیه می‌دیدند و زیر و روی طشت را آتش می‌کردند و طبخ می‌نمودند. بعد آن را به شکل لوزی می‌بریدند و شکر می‌پاشیدند و در دیس‌ها می‌چیدند.
