کتاب رازهای معنوی موفقیت

حسین رهیاب در کتاب رازهای معنوی موفقیت کوشیده تا با استفاده از روایات معصومین (ع) و داستان‌های دینی، رموز موفقیت در زندگی را بیان کند.

تردیدی نیست که انسان بی‌هدف به موفقیتی نخواهد رسید. هرکس خواهان موفقیت است باید هدفی را در نظر گرفته و بر طبق آن حرکت کند، ولی مشکل اینجاست که افرادی که محدود می‌اندیشند، محدود هم باقی خواهند ماند؛ یعنی، موفقیت ما متناسب با هدف ما و خواسته‌ی ماست. خواسته و هدف انسان باید والا و گرانسنگ باشد. گفته‌اند: «هیچ شرافت و افتخاری چون اهداف بلند نیست» یا «هر که بر نردبان همت‌ها بالا رود، ملت‌ها او را بزرگ بدارند» همچنین «هرگاه در طلب چیزی برمی‌آیی، بلند همت باش.»

جملات برگزیده کتاب رازهای معنوی موفقیت:

- دوراندیش‌ترین مردم کسی است که بردباری و عاقبت‌نگری در کارها، جامه‌ی زیرین و رویین او باشد.
- بر تو باد مداومت در کار، چه در زمان نشاط و شادابی و چه هنگام تنبلی و سستی‌.
- قوه‌ی اراده از درون سرچشمه می‌گیرد و پشتیبان بزرگ آن فکر است‌. کسی که فکر می‌کند اراده‌اش قوی است.
- شکست‌ها، پله‌های نردبان موفقیت هستند. کسی که از اولین شکست ناامید می‌شود لیاقت پیروزی ندارد.
- ضعیف‌ترین مردم کسی است که از به‌دست‌آوردن دوست عاجز باشد و ضعیف‌تر از او کسی است که دوستانش را از دست بدهد.
- هر کس حوادث کوچک را بزرگ شمارد، گرفتار حوادث بزرگ گردد.

در بخشی از کتاب رازهای معنوی می‌خوانیم:

بیشتر مردم تصور می‌کنند که افراد موفق‌، توانگر و نام‌آور، نبوغ و استعداد خاصی دارند؛ استعدادی که دیگران از داشتن آن بی‌بهره‌اند و علت موفقیت آنان بهره‌مندی از همان ویژگی‌هاست و علت بدبختی‌، فقر، گم‌نامی و ناکامی دیگران هم بی‌بهره بودن از همان صفات ممتاز است. به تصور عموم مردم‌، نبوغ و استعداد یعنی «نهایت کارایی ذهن در جنبه‌های مختلف کاری‌» یا «کارکرد فوق‌العاده‌ی ذهن در امورات مختلف‌» یا «توانایی شگرف و فوق‌العاده‌ی مغز در همه‌ی امور».

به باور مردم، فقط تعداد محدودی از افراد چنین ویژگی‌هایی دارند و سبب موفقیت‌، کامیابی و توانگری آنان نیز همین نبوغ است و بقیه‌ی مردم راهی برای رسیدن به موفقیت ندارند، زیرا نبوغ و استعداد ندارند. این تصور واهی که از بدو تولد به‌ صورت غیرارادی وارد ذهن ناخودآگاه افراد شده و در آن محیط رشد یافته و تثبیت می‌شود، در نوجوانی‌، جوانی و میان‌سالی مانع بروز و ظهور استعداد افراد شده و آنان را به‌ جای ارتقا به‌ سوی کمال‌، به‌ سمت انحطاط، فقر، بدبختی و درماندگی هدایت می‌کند که کمترین زیان آن قناعت‌پیشگی زیان‌آور، توقف در حدی معمول و متوسط و امتناع از تلاش برای پیشرفت و ترقی، نابودی استعدادها، نیروهای بالقوه‌ی خدادادی و هدر دادن امکانات‌، فرصت‌ها، عمر و جوانی است و این، مهم‌ترین زیان و ضرری است که احتمال دارد یک فرد در زندگی و عمر خود گرفتار آن گردد.