کتاب از خاک و خاکستر

کتاب از خاک و خاکستر اثری متفاوت از ایمی هارمون است که در آن می‌توان به معنای واقعی کلمه، درهم آمیختن و از نو متولد شدن را یافت.

داستان کتاب از خاک و خاکستر (From sand and ash) حول حوادث جنگ جهانی دوم و اشغال ایتالیا به دست آلمان نازی می‌گذرد و موضوع اصلی آن مصائبی است که در اثر سیاست‌های پاکسازی نژادی هیتلر بر سر یهودیان آمده و موجب دستگیری و مرگ بسیاری از آن‌ها شده است. در این میان «یوا رسلی» و «آنجلو بیانکو»، شخصیت‌های اصلی داستان، حماسه‌ای از عشق و تلاش برای بقا می‌سازند. در واقع این داستان بیانگر تلاش‌های انسان‌های آزاده است برای نجات جان بشریت؛ و به ما می‌گوید ارزش‌های بسیاری فراتر از نژاد، رنگ پوست، ملیت، زبان و مذهب وجود دارد که انسان‌ها را به هم پیوند می‌دهد.

نام کتاب از حرفه خانوادگی شخصیت اصلی داستان که شیشه‌گری است گرفته شده و اشاره‌ای است به مواد سازنده شیشه و استعاره‌ای است از زیبایی‌ای که از هیچ خلق می‌شود. تولدی دوباره از خاک (شن) و خاکستر.

ایمی هارمون (Amy Harmon)، روزنامه‌نگار و نویسنده برجسته آمریکایی است که تا کنون سیزده رمان به رشته تحریر درآورده و اکثر آن‌ها جزء پرفروش‌ترین کتاب‌های نشریات «یو‌اس‌ای تودی» و «نیویورک تایمز» بوده‌اند. آثار او در سرتاسر جهان به بیش از هجده زبان ترجمه و منتشر شده‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به کتاب‌های «پرنده و شمشیر» و «یک آبی متفاوت» نام برد.

در بخشی از کتاب از خاک و خاکستر می‌خوانیم:

دیشب دوباره همان رؤیاى قدیمى‌ام را دیدم؛ همان رؤیایى که از نه سالگى‌ام مى‌دیدم؛ همان رویایى که معنایش را درک نمى‌کنم، ولى به نظر، او مرا درک مى‌کند. مثل همیشه، در رؤیایم همه‌جا تاریک است، ولى جمعیت زیادى در تاریکى است. به جز تلألؤ نور ماه از پنجره کوچک بالاى دیوار و میله‌هایى که سایه‌شان انگار همه‌جا را گرفته، نمى‌توانم چیز دیگرى ببینم. در حال حرکتم و ترسیده‌ام.

مى‌دانم که باید به پنجره برسم و ناگهان انگشتانم به طاقچه زیر آن دریچه‌ى کوچک چنگ مى‌زند و نوک کفشم به تخته‌هایى که براى رسیدن به دریچه مانند نرده‌بانى از آن استفاده کرده‌ام، فشار مى‌آورد.

«اگه بپرى ما رو مجازات مى‌کنن». دست‌هایى به لباس‌هایم چنگ مى‌زنند و کنارشان مى‌رانم و ناامیدانه با پایم لگد مى‌زنم.
زنى از زیر پایم شیون مى‌کند: «ما رو مى‌کشن!»
«باید به ما هم فکر کنى!».

یک نفر دیگر زیر لب مى‌غرد: «اگه بپرى مى‌میرى» و صداى موافقت بقیه با این حرف، از اطرافم بلند مى‌شود. ولى من نمى‌توانم به حرفش گوش دهم.

سرم به اندازه‌ى دریچه است و هوا روى پوست صورتم، مثل آبشارى جریان دارد؛ مثل زندگى؛ آبشارى سرد از امید. دهانم را باز مى‌کنم و جرعه بزرگى مى‌نوشم، بى‌آنکه بتوانم تشنگى‌اى را که برگلویم چنگ مى‌زند فرو بنشانم، با این حال همین یک جرعه، جانى تازه به من مى‌بخشد.

شانه‌هایم را به زور از پنجره مى‌گذرانم، به همه‌چیز و هیچ‌چیز چنگ مى‌زنم، بدنم را تکان مى‌دهم تا خودم را آزاد کنم و ناگهان اول سرم از پنجره مى‌گذرد و بعد بر فراز جهانى که غرق در هیاهو به سرعت پیش مى‌رود، معلق مى‌مانم، با این‌ حال هنوز صداى قلبم را در سینه مى‌شنوم.