بله
آندرو کین در کتاب اینترنت پاسخ مسئله نیست!، با گردآوری تحقیقات بسیاری از کارشناسان، توضیح می‌دهد که چرا اینترنت نمی‌تواند پاسخگوی همه‌ی چالش‌ها و مسائل زندگی روزمره‌ی ما باشد.
اینترنت، بدان شکلی که مبلغانش وعده داده بودند، بنا بود جهانی بازتر، آزادتر و تساوی طلب‌تر ایجاد کند. اما امروزه، همچنان که گستره‌ی اینترنت وسیع‌تر می‌شود و همه‌چیز و همه‌کس را در این سیاره به هم مرتبط می‌کند، بر همگان آشکار می‌گردد که این امر امیدی واهی بیش نبوده است. جامعه‌ی امروز بیشتر به اثرات مثبت اینترنت نظر دارد و از اثرات منفی آن بر روان، اقتصاد و فرهنگ بشری غافل مانده است.
هرچه ما بیشتر از شبکه‌ی دیجیتال معاصر استفاده کنیم، سود و ارزش اقتصادی کمتری برایمان به ارمغان می‌آورد. به جای ترویج عدالت اقتصادی، دلیل اصلی افزایش رو به رشد شکاف اقتصادی شده است. به جای اینکه ما را ثروتمندتر کند، توزیع ثروت را در نظام سرمایه‌داری اقتصاد شبکه‌ای نوین به گونه‌ای رقم زده است که همواره ما را فقیرتر می‌کند. به جای ایجاد شغل‌های جدید، عامل اصلی بحران بیکاری ساختاری ماست.
به باور آندرو کین (Andrew Keen)، نویسنده‌ی کتاب، شبکه‌ی دیجیتال به جای ترویج عدالت اقتصادی، دلیل اصلی افزایش رو به رشد شکاف اقتصادی بین فقیر و پولدار و همچنین از بین رفتن طبقه‌ی متوسط شده است. این در هم گسیختگی دیجیتالی عامل اصلی بحران بیکاری است و به جای ایجاد فضای رقابتی بیشتر، انحصار طلبان بی‌نهایت قدرتمندی چون گوگل و آمازون را پدید آورده است.
او در کتاب اینترنت پاسخ مسئله نیست! (The Internet Is Not the Answer)، به این پرداخته است که چگونه اینترنت در حال تغییر دادن جهان شده و این تغییر چه عواقبی دارد و داشته؟ در ادامه نیز راهکارهایی ارائه شده که چه کارهایی می‌توانیم انجام دهیم که ایجاد تغییر در جامعه سبب شوک‌های ناخوشایند و غیر منتظره نشود.
در بخشی از اینترنت پاسخ مسئله نیست! می‌خوانیم:
تجلی و درک ناگهانی من از تأثیر فاجعه‌بار اینترنت بر روی فرهنگ به طور بسیار دقیقی مستند شده است. در پاییز سال 2005، من به یک رویداد آخر هفته‌ای به نام کمپ دوستداران ارایلی دعوت شده بودم. همان‌گونه که پیش از این نیز گفته‌ام این کمپ به تیم ارایلی با همان «چگونه شکست خوردم» معروفش تعلق دارد، کسی که صاحب و اجرا کننده‌ی رفتار‌های پرسوده وب 2.0 است و در حال حاضر، به گفته‌ی پروفایل متواضعانه‌ی توییترش «دارد به شکوفایی آینده کمک می‌کند». کمپ دوستداران ارایلی پارتی شبانه‌ی سالانه‌ی ارایلی است که در آن این غول رسانه‌ای چند صد خوره‌ی کامپیوتر مشهور و برجسته را دور هم جمع می‌کند تا آخر هفته را در زمین‌های خوش منظره‌ی او در سونومای کالیفرنیا، این مهد شراب، به جشن گرفتن برای اینکه اینترنت چگونه دارد به طور رادیکالی دنیارا مختل می‌کند، بپردازند.
همان‌گونه که مایکل بریچ باتری را یک ناکلوپ معرفی کرد، کمپ دوستان ارایلی نیز خودش را یک «کنفرانس ناکنفرانس» توصیف می‌کند - یک رویداد ایده‌آل برای نانخبگان وب. در عمل، این به این معنی بود که کمپ یک رویداد کاملا بدون ساختار بود که موضوع یکنواخت و تکراری‌اش توسط شرکت کنندگان خود بزرگ بینش تعیین می‌شد. همانند اینترنت، تنها قانون کمپ این بود که هیچ قانونی وجود ندارد. هرکسی می‌توانست راجع به هر چیزی که می‌خواهد سخنرانی کند و درست مانند فرهنگ اتاق اکوی اینترنت، این ناکنفرانس باعث ایجاد یک هم صدایی فکری گوش‌خراش شد.
