کتاب پس از تو

کتاب پس از تو، عاشقانه‌ای است در ادامه رمان معروف و موفق من پیش از تو. اثر ارزشنمد دیگری از جوجو مویز که حاضر نیستید حتی یک لحظه آن را رها کنید.

آن‌چه در کتاب پس از تو (After you) رخ داده مربوط به دو سال بعد از اتفاقات کتاب اول است؛ جایی‌ که «لویزا کلارک» دیگر یک دختر عادی با یک زندگی معمولی نیست. او در کافه فرودگاه مشغول به کار و مدام درگیر خاطرات ویل است و هنوز آن زندگی را که ویل از او خواسته بود در پیش نگرفته است. کتاب دوم با ملایمت پیش می‌رود که ناگهان مانند کتاب اول یک حادثه در زندگی لویزا اتفاق افتاده و داستان آغاز می‌شود.

کتاب پس از تو در مورد توانایی انسان در بازسازی زندگی خود پس از اتفاقات غم‌انگیز و از دست دادن‌هاست و بدون خواندن جلد اول آن مشکلی پیش نخواهد آمد و کاملاً قابل‌ هضم و خواندنی است. البته این کتاب نیز مانند جلد اول، حرف‌ و‌ حدیث‌های زیادی در محافل ادبی برپا کرد.

عده‌ای آن را باعث عقیم‌ نشدن رسالت جلد یک دانستند و گروهی دیگر نوشتن ادامه آن را بدون وجود شخصیت اصلی جلد اول پوچ و تهی قلمداد کردند، هر چند برخی نیز معتقد بودند که هنوز جایی برای کتاب سوم نیز در مورد زندگی «لو» وجود دارد!

کتاب پس از تو نیز مورد استقبال بسیار زیاد طرفدارانش قرار گرفت و بارها تجدید چاپ شده و در رده «پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز» قرار گرفت تا مویز در مزرعه شخصی‌اش، لبخندی رضایت‌بخش بزند و با آرامش‌خاطر به فکر نوشتن رمان بعدی‌اش باشد.

جوجو مویز (Jojo Moyes) از شناخت خوبی در مورد اشتباهات زندگی مردم این روزهای جهان برخوردار است به خوبی از این موضوع برای رمان‌نویسی استفاده کرده و آن را به طرزی حرفه‌ای وارد کتاب‌هایش نموده است. در کتاب پس از تو نیز مسائلی آورده شده که از مشکلات اساسی تمام جوامع بوده و از دردهایی حرف زده که داخل زندگی هر انسانی ممکن است وجود داشته باشد. حوادثی غیر قابل‌ پیش‌بینی که خواننده را مبهوت و به‌ گونه‌ای درگیر داستان می‌نماید.

در بخشی از کتاب پس از تو می‌خوانیم:

مادرم گفته بود که بودن در کنار ویل تمام زندگی‌ام را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و من فکر می‌کردم که منظورش از نظر روحی و روانی است. گمان می‌کردم منظورش احساس گناهی است که باید با آن کنار می‌آمدم، اندوهی که بر سرم خراب می‌شد، بی‌خوابی که به سراغم می‌آمد، خشونت‌های عجیب‌ و غریب و نامناسبی که در رفتارم ظهور می‌کرد، مکالمات بی‌پایانی که با کسی در درونم داشتم که حتی وجود هم نداشت؛ اما حالا می‌بینم که این من نیستم: در این عصر دیجیتال، من هرگز آن انسان قبلی نخواهم شد. حتی اگر کاری کنم که کل خاطرات از ذهنم پاک شود، هرگز نخواهم توانست خودم را از مرگ ویل جدا کنم. تا زمانی‌ که صفحه نمایش و پیکسل‌های کامپیوتر وجود داشت اسم من در کنار مرگ او همیشه به‌ هم گره خورده بود. مردم در مورد من قضاوت می‌کردند، فقط با یک سری اطلاعات ناقص و بی‌اساس یا گاهی هم بدون این‌که اطلاعاتی داشته باشند من هم هیچ کاری نمی‌توانستم در مورد آن انجام دهم.

موهایم را مدل منگوله‌ای کوتاه کردم. مدل لباس پوشیدنم را تغییر دادم، هر چیزی که مرا متفاوت نشان می‌داد جمع کردم و همه را در کمد چپاندم. مدل لباس ترینا را انتخاب کردم که شلوار جین و تیشرت گشاد می‌پوشید. حالا دیگر وقتی‌ که در مورد یک متصدی بانک در روزنامه خبر می‌خواندم که کلی پول دزدیده، زنی که بچه خودش را کشته، برادری که گم شده، دیگر مانند قبل، از ترس شانه‌هایم نمی‌لرزید؛ اما به این فکر می‌کردم که شاید ماجرا این‌قدر هم که می‌گویند سیاه‌ و سفید نباشد و بخشی از ماجرا را اصلاً نگفته‌اند.