کتاب دالو و چند نمایشنامه‌ی دیگر

کتاب دالو و چند نمایشنامه‌ی دیگر، شامل مجموعه‌ای از نمایشنامه‌‌های احمد بیگدلی با عناوین: ژنرال شبانه، حکایت همچنان باقی است، موش در گنجه و سیاه دوم است.

داستان نمایشنامه دالو از صخره‌ای عظیم و مجوف آغاز می‌شود که دریچه‌ای دارد آن بالا، به‌ اندازه‌ شانه‌های یک آدم و درخت انجیری در نزدیکی. نور بر این صخره اشراف دارد و بیشتر در سایه‌روشن است، گاهی روشن‌تر، و گاهی سایه.

ایل خود را آماده‌ رفتن می‌کند. دالو در میان دریچه تماشاگر است...

از جمله آثار احمد بیگدلی، رمان «اندکی سیاه» است که برای او جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران را به ارمغان آورد.

در بخشی از کتاب دالو و چند نمایشنامه دیگر می‌خوانیم:

دالو: [ناگهان. انگار به خاطر آورده است] هی، هی، هی. چه روزگاری از مو گذشت. می‌رفتیم، جور یه جفت تیهو، مو و سیاوش که تفنگشو حمایل کرده بید. خشاب بسته بید، چپ و راست. بنازم به ای قد و بالات. هی هی دلاور. قرص روی زین نشسته بیدیم. اسب می‌تاختیم طرف کوه مونگشت. علف تا قد زانو. ایل از پشت سر ما می‌اومد همراه آفتاب. هرچه جلوتر می‌رفتیم علف‌ها قد می‌کشیدند، و درخت‌ها، از تک و تا می‌افتادن.
سیاوش در صحنه است: با تفنگ و خشاب و چوخا، سبک، چابک.
بی‌عروس: بریم لب رودخونه دس‌ و رومونه بشوریم.
سیاووش: هر وقت دلت سی او حرف، تنگ می‌شه می‌خوای پیاده بشی و بری لب رودخونه، دس و روته بشوری. خوبه که راهمون هم پای آبه.
بی‌عروس: کدوم حرف؟
سیاووش: ای بلا برده.
بی‌عروس: نگا کن، چه زلالِ ای آب.