معرفی و دانلود کتاب ثریا (رویایی که به کابوس مبدل شد)

معرفی کتاب ثریا (رویایی که به کابوس مبدل شد)

کتاب ثریا (رویایی که به کابوس مبدل شد)، تالیف الکساندر شولر، داستانی است واقعی از ثریا، یکی از زنان دربار و همچنین همسر شاه پهلوی ایران. در این کتاب به خاطرات تلخ و شیرین او اشاره شده که گاهی غم انگیز و گاهی شادی آور است.

دربار ایران در ماه می سال 1958 جدا شدن ثریا و شاه را اعلام کرد. شاه افسوس خود را برای بایستگی این کار، نشان داد، و ثریا گفت که آماده است در راه منافع ملی ایران قربانی شود.

اما جدایی با خوشنودی هر دو سو، تازه در فرجام سال 1958 روی داد. شاه دارایی بسیار کلانی را به ثریا بخشید که اندازه‌اش چندان روشن نیست، اما کسانی که آگاهی خوبی در این زمینه داشته‌اند از روی هم هفده میلیون دلار سخن گفته‌اند که در آن روزگار ثروت بسیار کلانی بود. ثریا همچنان می‌توانست از عنوان خود - شهبانو - برخوردار بماند و همچنین جایگاه دیپلماتیک خود را نگه دارد.

محمدرضا پهلوی یک سال پس از آن، در سال 1959 با فرح دیبا، دانشجوی بیست‌ویک‌ساله ایرانی ازدواج کرد که در سال 1960 ولیعهد رضا (و تا 1970 چهار فرزند دیگر) را به او پیشکش نمود. محمدرضا در سال 1967 تاج‌گذاری کرد و همسرش را شهبانو خواند.

پدر ثریا تا سال 1961 همچنان سفیر ایران در بن بود. اسفندیاری‌ها پس از آن، دوباره به خانه خودشان برگشتند. گاه در مونیخ و گاه در سوئیس زندگی می‌کردند. گزارشگران پس از جدایی ثریا باز هم همواره دنبالش بودند. غوغای او و کسی که جایش را سر تخت طاووس گرفته بود، بیش از هر کجا در آلمان بلند شد.

ثریا کوشید فیلمی از زندگی خود بسازد و از این راه به جهان هنرپیشگی گام گذارد، اما کوشش‌هایش به جایی نرسید...

در بخشی از کتاب ثریا (رویایی که به کابوس مبدل شد) Soraya: der Roman zum groben Fernseh Ereignis می‌خوانیم:

دختر ده‌ساله‌ای که کنارش بود، ثریا نام داشت. ثریا به پارسی یعنی «هفت‌اختر»، همان است که در باخترزمین دب اصغر نامیده می‌شود. هفت‌اختر را در جهان عرب، تاج آسمان می‌گویند. ثریا سپیده‌دمان درخششی بسیار دارد و مردم گمان می‌کنند که آن بر آب‌وهوای زمین کارگر می‌افتد.

خلیل اسکندری این نامِ نویدبخش را از این روی نیز برگزیده بود که ثریا هفت ستاره را در بر می‌گرفت، و شمارِ هفت در خاورزمین مقدس بود. عجایب جهانْ هفت‌گانه بود، هفته هفت روز بود، و کاخ گلستان هم با آن تخت طاووس افسانه‌ای و بسیار شکوهمندش، هفت در داشت.

ثریا پیراهن سپید کتان نازکی پوشیده بود و کلاه حصیری بزرگی را بر سر گذاشته بود تا آفتاب بر سرش نتابد. شال ابریشمی و نازکی رخسارش را فرا گرفته بود و تنها جلوی چشم‌های درشت و سیاهش را باز گذاشته بود، البته باز هم لایه‌ای نازک از خاک روی پوستش نشسته بود. دانه‌های خاک در همه جای رخسارش، بر مژگان، بر ابروها، در میان موهای سیاهش رفته بود. برای بار صدم چشم‌هایش را پاک کرد. هم‌زمان با آن کوشید لب‌های نازکش را با نوک زبانش خیس کند. اما هم زبان و هم دهانش مانند خود بیابانی که زیر سم اسبش بود، خشک شده بود.