بله
در کتاب تربیت از دیدگاه معصومین (ع) و قرآن کریم، احادیث و روایاتی از پیامبر (ص) و ائمه معصوم در خصوص تربیت جمع‌آوری شده تا زمینه آشنایی دانشجویان درس روانشناسی، رشد و هم‌چنین سایر خوانندگان این اثر با نحوه تربیت کودکان و نوجوانان از منظر پیامبر اسلام (ص) و دیگر معصومین فراهم گردد.
اسلام کامل‌ترین دین وحی شده و آسمانی است که از انتخاب همسر، لقاح، انعقاد نطفه، مراقبت‌های دوران بارداری، تولد تا مرگ، آموزه‌ها، قواعد و راهنمایی‌های جامعی را به انسان ارائه داده است. برای تمام گرایش‌ها و برنامه‌های ژنتیک رفتاری انسان نقشه راه وجود دارد. در مکتب اسلام، انسان حیران و سرگردان و فاقد الگوی و راهنما نیست. قرآن کریم، نهج البلاغه، صحیفه سجادیه، سیره و سنت پیامبر اعظم (ص)، معصومین، فطرت و عقل انسان حیات دنیوی را راهبری می‌نماید و دنیا و آخرت را به هم پیوند می‌دهند.
انسان به دلیل برخورداری از کرتکس که زیربنای عصبی-زیستی ظرفیت‌های ویژه انسان همانند اراده، زبان، تعقل و تفکر و یادگیری و... است. در تمام سنین حتی در دوران پیری هم تغییر‌پذیر، آموزش‌پذیر و توبه‌پذیر است. ولی یادگیری‌ها و باور‌ها و عادات دوران کودکی و نوجوانی بنیادی به دشواری هم حذف شدنی نیستند.
علم روانشناسی اطلاعاتی درباره جهان‌بینی، ارزش‌ها، اعتقادات و دیگر مقوله‌های دینی و فلسفی ارائه نمی‌دهد و اساسا این مقوله‌ها جزء موضوع و روش تحقیق این علم نیستند. اما در توصیف زیر ساخت‌های عصبی-زیستی، افکار، احساسات و رفتار و مکانیزم یادگیری، پردازش اطلاعات، الگوهای ارتباط عاطفی-اجتماعی، انگیزه‌ها، عادات، آسیب‌های روانی، روش‌ها و فنون تشخیص و درمان مشکلات و اختلالات روانشناختی و روانی- زیستی پژوهش و نظریه‌پردازی راهکار ارائه می‌دهد. از این داده‌ها به چه نحوی و با چه جهان‌بینی‌ای استفاده شود رابطه با جهان‌بینی و دینی دارد که روانشناسی به آن اعتقاد دارد.
در بخشی از کتاب تربیت از دیدگاه معصومین (ع) و قرآن کریم می‌خوانیم:
نقل است که روزی پیامبر‌خدا (ص) با یارانش نشسته بودند که حسن (ع) و حسین (ع) در حالی که خردسال بودند، به سوی ایشان رفته و از سر و دوش ایشان بالا می‌رفتند، رسول خدا (ص) گاهی سرشان را برای آنان پایین می‌آورد و گاهی آنان را می‌گرفت و می‌بوسید در این حال یکی از هم‌نشینان ایشان که با شگفتی به این رفتار نگاه می‌کرد به رسول خدا (ص) گفت: «ای پیامبر خدا (ص) به یاد ندارم، هیچ گاه فرزندی را گرفته و بوسیده باشم». پیامبر خدا (ص) چنان از گفته آن مرد برآشفت که رنگش برگشت، پس به آن مرد فرمود: «اگر خداوند مهربانی را از قلب تو گرفته من با تو چه کنم؟ کسی که به کودکان ما مهر نورزد و بزرگان ما را گرامی ندارد از ما نیست.»
چند جمله‌ی کوتاه برای کسایی که شبیه من هستند، یعنی هم اعتقادشون به نحوی نیست که سراغ این دست کتابها بیان، هم بچه کوچیک دارن، هم عاشق بچه شون هستن، و هم به دلیل خستگی ناشی از کار زیاد و سخت از صبح تا شب نمیتونن خودشون رو اونجوری که شایسته هست کنترل کنن و بچگی کردن‌های بچه شون رو تحمل کنن. و
من کتاب‌های زیادی خوندم برای اینکه بتونم رفتار درستی داشته باشم با بچه م، همین جمله یعنی میدونم که این بچه هیچ تقصیری نداره این منم که ضعف شخصیت دارم اگر گاهی باهاش تندی میکنم یا تحملم کمه، اون فقط یه بچه ست و این منم که حتی اگه سه روزم توی معدن کار کنم حق ندارم اگه بچه‌ی دو ساله م بچگی کرد تندی کنم چون خسته م...
برادرانه توصیه میکنم فارغ از اعتقاداتتون این کتاب رو بخونید. مطمئن باشید هنوز چند صفحه از کتاب رو تموم نکرده به کل رفتارتون تغییر میکنه و شاید حتی فقط 20 صفحه از این کتاب براتون کافی باشه. موفق باشید