بله
جوامع انسانی براساس «فطرت» نیازمند تبادل افکار و اندیشه می‌باشند. تا در این بستر بتوانند نیازهای روحی و مادی خود را تأمین کنند و تعامل سازنده‌ای را برای تکامل و پیشرفت خود در بستر گفتگو سامان‌دهی کنند. و بتوانند از این طریق به همگرایی، همدلی و «همبستگی اجتماعی» به عنوان حلقه اتصال، پیشرفت هرچه بهتر و سریعتر را در عرصه زندگی اجتماعی رقم بزنند. همچنین مانع بروز شکاف‌های اجتماعی در بین اقشار جامعه گردند. و می‌کوشند برای رسیدن به همبستگی اجتماعی مطلوب، بسترهای لازم و قانونی آن را فراهم نمایند.
مکتب‌های گوناگون بشری و جامعه‌شناسان، راهکارهایی را برای بسترسازی و شکل‌دهی همبستگی اجتماعی ارائه کرده‌اند. در این راستا جوامع اسلامی و بالاخص جهان تشیع، ضمن بهره‌گیری از دانش بشری متکی به رهنمودها و راه کارهایی است که از طریق هدایت‌های مبتنی بر وحی برای آنها فراهم آمده است.
جوامع گوناگون در تاریخ حیات خود، براساس ویژگی‌های اجتماعی تلاش می‌کنند با تبیین قوانین و معیارهای قابل قبول اجتماعی، اکثریت جامعه بر آن به تفاهم رسیده و در بستر قوانین موجود «همبستگی اجتماعی» را تأمین و آن را نهادینه کنند. تا از آسیب‌ها و گسست‌های اجتماعی مصون بمانند. با توجه به چنین رویکردی، مجموعه حاضر با محور قراردادن سیره نظری و عملی امام خمینی (ره) تلاش نموده بنیان های «همبستگی اجتماعی» را تبیین و تحلیل نماید. و در حد توان، راهکارهای مورد نظر را عرضه کند، امید است این مجموعه با هدف تأثیر در پیوند اجتماعی و استمرار آن، سهم ناچیزی از احساس تکلیف در این زمینه تلقی گردد.
