کتاب جوا، چوا، حوا و خوا: مجموعه داستان های انتقادی

بارون می‌اومد. شُرشُر! خیابون شلوغ شده بود. همه سعی می‌کردن سریع‌تر خودشونو به یه سرپناهی برسونن یا زودتر سوار ماشینی بشن، که تو اون وضعیت شلوغ، آسون گیر نمی‌اومد.

منم مثل بقیه؛ چتر مَتری هم که نداشتم! الکی رفتم تو یه مغازه تا از شدت بارون کم بشه وُ برم دنبال کارم.

 اون مغازه پر از عینک‌های مدل به مدل و رنگ و وارنگ بود. یه مغازه عینک فروشی بزرگ. درسته عینک نمی‌خواستم ولی واسه پناه گرفتن که خوب بود!

وقتی وارد شدم صاحب مغازه رو ندیدم. کمی سرک کشیدم ببینم کجاست؟! من که نمی‌خواستم عینک بخرم، اصراری هم نداشتم زود سر و کله‌ش پیدا بشه!!

به طرف یکی از ویترین‌ها رفتم و مشغول تماشای عینک‌ها شدم. بعضی‌هاش خیلی قشنگ و شیک بودن. روی پیشخون هم چند تایی بود. داشتم کم‌کم وسوسه می‌شدم بپرسم چنده...

دور و برم رو نگاه کردم، هنوز از فروشنده خبری نبود. با احتیاط یکی از عینک‌ها رو برداشتم و زدم. دنبال آینه می‌گشتم که یهو فروشنده جلوم ظاهر شد! دلم هُری ریخت پایین.