کتاب ظهور دوباره‌ی آرش و اسطوره‌های آریایی

در استوره‌های ایرانی، اهورامزدا در سومین مرحله‌ی آفرینش، زمین را آفرید. اهریمن او را شکافت و به درون آن رفت. در اثر لرزش زمین، کوه‌ها از زمین روئیدند. در آوستا این نام هم به صورت کئوفه Kaofa و هم گئری Gaeri و یا گری و در پهلوی کوف Kof یا گرgar آمده است. کوه در آوستا با صفات پاکی، آسانی، آسایش دهنده آمده و نزد ایرانیان باستان از مکان‌های مقدس بوده است. در زامیاد پشت نام پنجاه و سه کوه مزاد آفریده‌ی آسانی و آسایش بخشنده یاد شده است که یکی از این کوه‌ها، کوه البرز است. در وی دیوداد (وندیداد) آمده که آهورامزدا و زردشت در بالای کوه، همپرسگی و گفت و گو کردند و در سنّت زردشتیان است که زردشت در بالای کوه به الهام غیبی رسیده است.

آرش یا اِرِخشَ، بهترین تیرانداز آریایی، از تشتریشت، تشترایزد باران، در چستی و چالاکی به تیر آرش تشبیه شده است.

پس از انداختن تیر، بدن آرش متلاشی شده، تیر به حدود فرغانه، به تنه‌ی درخت گردکان که در دنیا بزرگ‌تر از آن درختی نبود، نشست. پس آن موضع را سرحد ایران و توران قرار دادند. بنابه به بند 6 و 37 تیریشت، تیرآرش از کوه ائیریوخشوت به طرف کوه وانونت پرتاب گردید. اگرچه نمی‌توان محل کوه‌ها را تشخیص داد، ولی می‌توان حدس زد اولی در تبرستان و دومی در خاور ایران واقع است. این موضوع، به جنگ هفت ساله‌ی ایران و توران خاتمه بخشید. آرش نام یکی از مرزبانان ایران زمان یزدگرد نیز بوده است.