بله
کتاب شریف مثنوی معنوی، با صفحه آرایی نفیس، دفتر ششم
مثنوی، مشهور به مثنوی معنوی یا (مثنوی مولوی)، نام کتاب شعری از مولانا جلال‌الدین محمد بلخی شاعر و صوفی ایران است. این کتاب از ۲۶٬۰۰۰ بیت و ۶ دفتر تشکیل شده و یکی از برترین کتاب‌های ادبیات عرفانی کهن فارسی و حکمت پارسی پس از اسلام است. این کتاب در قالب شعری مثنوی سروده شده‌است؛ که در واقع عنوان کتاب نیز می‌باشد.
مثنوی مولوی، همانند بیشتر مثنوی‌های صوفیانه، به صورت عمده از «داستان» به عنوان ابزاری برای بیان تعلیمات تصوف استفاده می‌کند. ترتیب قرار گرفتن داستان‌های گوناگون در این کتاب ظاهراً نظم مشخصی ندارد. شخصیت‌های اصلی داستان‌ها می‌تواند از پیامبران و پادشاهان تا چوپانان و بردگان باشد. حیوانات نیز نقش پررنگی در این داستان‌ها بازی می‌کنند.
کتاب مثنوی به زبان فارسی نوشته شده است و این به معناست که مولانا به زبان کنونی کشور ایران سخن می‌گفته است و آثارش به این زبان است.
اما، خود آن بزرگوار اساسا در بند زبان و مکان نبوده‌اند
حتما شنیده اید که گفت، پارسی گو، گرچه تازی خوشتر است -- عشق را خود صد زبان دیگر است
گرچه تفسیر زبان روشنگر است -- لیک عشق بی‌زبان روشنتر است
پس زبان محرمی خود دیگر است -- همدلی از همزبانی بهتر است
آری، دوست عزیز، همدلی از همزبانی بهتر است و باید جستجوگر همدلی‌هایی باشیم که در این کتاب شریف موج می‌زند
و درود بر تمام برادران عزیزم در افغانستان