حبیب مقدم در کتاب روایت قدرت، قلم، از ماکیاولی تا رئالیسم، سیر تحول اندیشهی سیاسی را از رنسانس تا عصر حاضر دنبال میکند. نویسنده علاوهبر معرفی آرای اندیشمندان بزرگی چون هابز، لاک، روسو، کانت، هگل، فوکو، آرنت و آلتوسر، به بررسی مفاهیمی چون مکتب قرارداد اجتماعی، لیبرالیسم سیاسی و رئالیسم پرداخته و تاریخچهی سیاست مدرن را در ایران مرور میکند.
دربارهی کتاب روایت قدرت، قلم، از ماکیاولی تا رئالیسم
حبیب مقدم اثر حاضر را برای آشنایی عموم مردم با اندیشه سیاسی مدرن به نگارش درآورده و کار خود را با توضیح اهمیت نظریات نیکولو ماکیاولی در شکلگیری نگاهی واقعبینانه به سیاست آغاز میکند. ماکیاولی جزو اولین متفکرانی بود که باور به جدایی دین از سیاست داشت و بر ضرورت شناخت واقعیات قدرت و حفظ ثبات و امنیت تاکید میکرد. همزمان، اروپا در حال دور شدن از حاکمیت الهی و جایگزینی آن با اومانیسم یا انسانمحوری بود.

کتاب روایت قدرت، قلم، از ماکیاولی تا رئالیسم در ادامه به آرای توماس هابز پرداخته و منش سیاسی او را با ماکیاولیسم مقایسه میکند. بهزعم حبیب مقدم، هابز نیز به حاکمیت زمینی و انسانی توجه داشت و دولت را موظف به ایجاد نظم و محافظت از مردم در برابر آشوب و ترس میدانست؛ با این تفاوت که ماکیاولی به دنبال حاکم یا «شهریاری» مقتدر و ایدهآل بود و هابز، به دنبال قراردادی اجتماعی که مردم را پیوند داده و امنیتشان را تضمین کند.
قدرت نرم و جهانیشدن؛ چهره نوین رئالیسم سیاسی
یکی از خواندنیترین بخشهای کتاب مربوط به المانهای نوین رئالیسم سیاسی جدید مثل قدرت نرم و جهانیشدن است. نویسنده با استناد به آرای جوزف نای، قدرت نرم را نوعی نفوذ و تاثیرگذاری از طریق اقناع به وسیلهی رسانهها، فرهنگ، آموزش و فناوری میداند که نه جایگزین قدرت سخت بلکه مکمل آن است. در سیاست معاصر، ابزارهایی مانند استانداردهای جهانی، تحریمها و دسترسی به بازارهای مختلف بهعنوان اهرم فشار و عواملی تعیینکننده استفاده میشوند.
خرید کتاب روایت قدرت، قلم، از ماکیاولی تا رئالیسم انتشارات مانیان را به تمامی علاقهمندان به تاریخ اندیشه سیاسی و نظریات معاصر در باب قدرت و حکومت پیشنهاد میکنیم.
کتاب روایت قدرت، قلم، از ماکیاولی تا رئالیسم برای شما مناسب است اگر
- میخواهید نظریات و مفاهیمی مثل لیبرالیسم، مکتب قرارداد اجتماعی و رئالیسم سیاسی را به زبانی روشن و روان دنبال کنید.
- قصد دارید تا با نظریات و آرای متفکران بزرگی چون ماکیاولی، هابز، کانت و آلتوسر دربارهی سیاست و قدرت آشنا شوید.
در بخشی از کتاب روایت قدرت، قلم، از ماکیاولی تا رئالیسم میخوانیم
ادبیات سیاسی مدرن در پاسخ به همان پرسش دیرینۀ انسان دربارۀ ماهیت قدرت، مشروعیت و حکومت پدید آمد. از ماکیاولی و شهریار او آغاز شد، جایی که سیاست نه یک آرمان اخلاقی، بلکه هنری برای بقا و استمرار تعریف شد. ماکیاولی نخستین کسی بود که قدرت را چنانکه هست توصیف کرد، نه آنگونه که باید باشد. او سیاست را از دایرهای آرمانگرایی بیرون کشید و وارد جهان واقعی کرد.
پس از او، فیلسوفانی چون هابز، لاک و روسو هر یک کوشیدند مفهوم نظر، حکومت و رابطه فرد و جامعه را در چارچوبی عقلانی و انسانی بازسازی کنند. هابز، دولت را «پناهگاه عقل» در برابر ترس انسان از انسان دانست. در مقابل، لاک آزادی فردی و حق طبیعی انسان را اساس مشروعیت حکومت شمرد. روسو نیز با طرح «اراده عمومی» بنیانی تازه برای مردمسالاری و مشارکت جمعی آفرید. هر یک از این متفکران، بخشی از پازل بزرگ فهم قدرت را کامل کردند.
این جریان در سدههای بعد با اندیشههای کانت و هگل عمق بیشتری یافت و در قرن بیستم با ظهور رئالیسم سیاسی به اوج خود رسید؛ جایی که سیاست به «علم بقاء» و «هنر تأمین منافع ملی» تبدیل شد. در این مسیر طولانی، سیاست از قلمرو اسطوره خارج شد و به قلمرو خرد، تجربه و تحلیل علمی پا گذاشت.
دیگر نه شاه، فیلسوف و نه پیامبر، سرچشمه مشروعیت قدرت نبودند، بلکه مردم، قانون و عقل جمعی، جای آنها را گرفتند. با این دگرگونی بزرگ، واژههایی چون آزادی، عدالت و حاکمیت، معناهایی تازه یافتند و سرنوشت انسان مدرن در پرتو همین معناهای نو شکل گرفت. ادبیات سیاسی مدرن، نتیجه همین تحول تاریخی است؛ تحولی که انسان را از زیر سایه قدرت مقدس بهسوی قدرت عقلانی و پاسخگو هدایت کرد.
بله



















