کتاب سفر کسرا به قلم جعفر مدرس صادقی، داستان سرگشتگی و سرگردانی شخصیتی به نام کسراست که شهر به شهر، بیهدف و بیمقصد پرسه میزند. این نویسندهی چیرهدست ایرانی در این داستان نیز با نثری آهنگین و فرم خاص قصهگوییاش از همان ابتدا مخاطب را درگیر قصهی خود میکند و با روایت قصهای به ظاهر ساده، عمق و ژرفی به آن میبخشد که تا مدتها از ذهن پاک نمیشود.
دربارهی کتاب سفر کسرا
کسرا تتمهی پولش را بر میدارد و بیخبر از خانه، همسر، شهر، شغل و هرچه که به آن تعلق دارد، میگریزد. این شروع میخکوبکنندهی داستان سفر کسرا به قلم جعفر مدرس صادقی است. این نویسنده، سه داستان مستقل با محوریت شخصیت کسرا نوشته است که این رمان جلد سوم سهگانه محسوب میشود. دو عنوان دیگر این مجموعه که روایتگر تجربههای زیسته این شخصیت هستند، کتاب کله اسب و شریک جرم نام دارند.
شخصیت محوری رمان سفر کسرا، بیخبر و بیخداحافظی، خانه را ترک میکند. با مقداری پول اندک در جیب و عهدی با خود که هرجا سرمایهاش به پایان رسید، همانجا به زندگیاش نیز خاتمه دهد، راهی سفری بیمقصد میشود. در یکی از شبهای سفر، به ویلایی متروک در شمال کشور پناه میبرد؛ اما سپیدهدم، غافلگیر میشود: زنی جوان وارد ویلا میشوند و او را با برادرش یوسف که به تازگی از زندان آزاد شده، اشتباه میگیرد.
در ادامهی داستان سفر کسرا که در دههی شصت و روزهای جنگ روایت میشود، قهرمان داستان به روی خود نمیآورد که یوسف نیست و نقش او را بازی میکند. مدتی بعد، خبر مرگ یوسف در روزنامه چاپ میشود و راز او برملا میشود. کسرا راهی تهران میشود و در خانهی خودش با مردی روبهرو میشود که خودِ اوست.

سفر کسرا؛ سفری در جستجوی هویت
شخصیت اصلی رمان سفر کسرا، در ورطهی سرگردانی و بحران هویت گرفتار است. این ویژگی، مضمون اصلی داستان جعفر مدرس صادقی است. این جستجوی مداوم برای یافتن معنا و هویت، کسرا را در جهانی میان خیال و واقعیت معلق نگه میدارد. او در حال گریز از خود و گذشتهاش، گویی در تلاشی بیپایان و بیحاصل برای یافتن جایگاهی امن و هویتی مستحکم است.
این درگیری درونی و سرگردانیِ هویتی، کسرا را به شخصیتی چندوجهی تبدیل کرده است. او دائماً در حال بازگشت به گذشته و مرور خاطراتی است که او را شکل دادهاند. این مرور او را در چرخهای از جستجو و گریز گرفتار میسازد. سفر او، در واقع، سفری به درون خویش است؛ سفری که در آن با جنبههای مختلف هویت خود و پرسشهای بیپاسخ در مورد معنای زندگی روبهرو میشود.
قلم جعفر مدرس صادقی در مرز میان خیال و واقعیت
جعفر مدرس صادقی در ادبیات ایران قلم و فرم خاص خودش را دارد که در کتاب سفر کسرا هم به روشنی مشخص است. او با رویکردی شخصیتمحور داستان را پیش میبرد. در داستانهای او، ما به آدمهای معمولی نزدیک میشویم؛ درست مثل کسرا در این اثر. نثر آهنگین و سبک قصهگویی تخت از ویژگیهای بارز اوست؛ بهگونهای که داستان در ابتدا ساده به نظر میرسد، اما رفتهرفته مخاطب را در جهانی از خیال و واقعیت غرق میکند.
روایت سفر کسرا قابل پیشبینی نیست و نویسنده با هوشمندی، به مخاطب فضا میدهد تا بخشهایی از داستان را در ذهن خود تکمیل کند. جعفر مدرس صادقی با این شیوه، مرز میان واقعیت و خیال را کمرنگ کرده و خواننده را به مشارکت در خلق فضای داستان وا میدارد.
اگر میخواهید فراتر از دنبال کردن سادهی یک خط داستانی، به نوعی تعامل عمیق با دنیای شخصیتها برسید و در جهان داستان غرق شوید، خرید کتاب سفر کسرا و مطالعهی آن را از دست ندهید. این رمان به همت نشر مرکز منتشر و در دسترس علاقهمندان به رمان ایرانی قرار گرفته است.
کتاب سفر کسرا برای شما مناسب است اگر
- به خواندن رمانهای ایرانی با سبک و شیوهی نوشتاری متفاوت علاقهمندید.
- میخواهید یک داستان شخصیتمحور بخوانید و لحظهبهلحظه درگیر تاملات درونی شخصیت بمانید.
- به داستانهایی با مضمون، فرار، از خود گریختن و بحران هویت علاقه دارید.
در بخشی از کتاب سفر کسرا میخوانیم
زن آمد جلوتر و رو به کسرا لبخندی زد. گفت «خدا را شکر. خدا را شکر که به سلامتی بیرون آمدین. من که هیچ وقت شما را ندیده بودم، اما هاشم از دیشب تا حالا همهش داره میگه این آقایوسفِ خودمونه؟ من که باورم نمیشه. هی میگه من باور نمیکنم. میگه من باور نمیکنم این آقا همون آقایوسفِ خودمون باشه.» سهچرخه را بلند کرد که بگذارد روی ایوان. کسرا کمک کرد و سهچرخه را از دستِ زن گرفت و بُرد گذاشت گوشهی ایوان. زن گفت «آهان! همانجا خوبه. جاش همان جاس. دستِ بچهها هم بهش نمیرسه.»
همانجا که بود، پایینِ پلّهها، ایستاد. با آرنجِ دستِ راست تکیه داد لبِ ایوان و به کسرا زُل زد. لُپهاش گُل انداخته بود و چشمهاش از سلامت و سرزندگی میدرخشید. گفت «خُب، تعریف کنین ببینم. این مدّتی که اون تو بودین، شما را اذیّت نکردن؟ راسته که میگن اذیّت میکنن؟ این روزا هیچ حرفی را نمیشه باور کرد. هر کسی یه حرفی میزنه. نمیدانم به حرفِ کی باید گوش داد. از آمریکا تعریف کنین. میگن آنجا مردم همه خارجی حرف میزنن، زنا همه شلوار میپوشن و مردا همه دامن. راس میگن؟ خیلی دلم میخواست تا زنده هستم یک دفعه برم آنطرفها ببینم چه خبره. شما چند سال آنجا بودین؟»
داشت دنبالِ یک جوابی میگشت که صدای سودابه را شنید که داد میزد «یوسف!» و بعد، صدای ماندا آمد و بعد، خودِ ماندا که میگفت “Forgive me daddy” و آمد خودش را انداخت توی بغلِ کسرا و باز زد زیرِ گریه. پُشتِ سرش، سودابه آمد و لباسهایی را که دستش بود انداخت روی ایوان و به زنِ هاشم گفت «قربونِ دستت، لیلا جون. میشه این لباسهای یوسفو بشوری؟»
بله























