کتاب نایلون شکلات: مجموعه داستان کوتاه نویسندگان سبزوار

کتاب نایلون شکلات مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه حسن کی‌قبادی، شیما معتمدراد، اعظم اسراری و علی ششتمدی، را در خود جای داده است. داستان‌های واقع‌گرایانه‌ی کتاب، روایتگر زندگی انسان‌هایی است که در میان دشواری‌های روزمره و پیچیدگی‌های انسانی گرفتار شده‌اند و رد آسیب‌های اجتماعی در زندگی‌شان نمود دارد. با اینکه هر داستان روایتی مستقل را بازگو می‌کند اما همگی در به تصویر کشیدن امید، رنج، ترس، عشق و تنهایی اشتراک دارند.

درباره‌ی کتاب نایلون شکلات

مجموعه داستان نایلون شکلات که با قلم حسن کی‌قبادی، شیما معتمدراد، اعظم اسراری و علی ششتمدی به نگارش درآمده از دل کوچه‌ها، خانه‌ها، خیابان‌های شهر و دادگاه و زندان بیرون آمده است. شخصیت هر یک از داستان‌ها با بحران‌هایی چون فقر، خشونت، اعتیاد، جرم، فروپاشی خانواده و سوگ دست‌وپنجه نرم می‌کنند و برخی نیز رنج ناشی از پیامد تصمیم‌های خود را به دوش می‌کشند.

نویسندگانِ هر یک از داستان‌های کوتاه کتاب، نقاط عطف زندگی آدم‌هایی را به تصویر می‌کشند که در یک لحظه زندگی‌شان برای همیشه تغییر می‌کند و به این شکل داستان‌های تأثیرگذاری می‌آفرینند که ما را به همذات‌پنداری وامی‌دارند.

بازتاب جامعه در آینه‌ی روایت‌های نایلون شکلات

در هر یک از داستان‌های اجتماعی کتاب نایلون شکلات، نویسندگان با زبان روان، فضاسازی دقیق و پرداخت احساسی شخصیت‌ها، تصویری ملموس از بخشی از جامعه ارائه می‌دهند. برخی از نویسندگان، روایت خود را با پایانی تکان‌دهنده و تلخ به پایان برده‌اند و برخی دیگر کورسوی امیدی را در سیاهی وضعیت نشان می‌دهند. اما آنچه که مثل رشته‌ی تسبیح، داستان‌ها را به یکدیگر وصل می‌کند، تاثیر رگه‌های احساسی و تأثیر شرایط اجتماعی بر سرنوشت افراد است.

پس اگر در پی داستان‌های اجتماعی ایرانی هستید که با نگاهی انسانی، لایه‌های پنهان زندگی و روابط افراد را واکاوی می‌کنند، خرید کتاب نایلون شکلات می‌تواند دریچه‌ی ورود به دل مجموعه‌ای از داستان‌های واقع‌گرایانه باشد که شما را دعوت می‌کنند تا به واقعیت‌های جامعه سرک بکشید و به تأمل و قضاوت مشغول شوید.

کتاب نایلون شکلات برای شما مناسب است اگر

• از خواندن داستان‌های اجتماعی ایرانی لذت می‌برید.
• به مرورِ داستان‌های کوتاه شخصیت‌محور علاقه دارید.
• طرفدار ادبیات واقع‌گرایانه هستید و می‌خواهید داستان‌هایی با محوریت معضلات اجتماعی بخوانید.

در بخشی از کتاب نایلون شکلات: مجموعه داستان کوتاه نویسندگان سبزوار می‌خوانیم

تکلیف من مشخص بود. باید یک عمر را سر می‌کردم. تابه‌حال خیلی بهم دلداری داده‌اند و همان زمان هم که در ابتدای عزا بود و اوج عزاداری، باز هم بهم دلداری می‌دادند که تو مقصر نبوده‌ای و مرگ دست کس دیگری است و به هر حال ممکن بود این اتفاق جور دیگری هم می‌افتاد. حتی ابراز خوشحالی می‌کردند و می‌کنند که لااقل من زنده مانده‌ام. و من در خلوت، در مکث‌هایی که در روزگار من زیاد است، از خودم سؤال می‌کنم که آیا من زنده مانده‌ام؟

مرا که آوردند خانه، عمۀ کوچکم، مادربزرگ را برده بود برای نوبت دیالیزش. بقیه بیشتر از اینکه عزاداری کنند، خدا را شکر می‌کردند که مادربزرگ تا حالا نفهمیده است. عمویم که نخواسته بود یا نتوانسته بود به تهران نقل مکان کند، از شهرستان آمده بود و با فاصله از من ایستاده بود. دو عمۀ دیگرم مدام راه می‌رفتند و هربار یک نظری می‌دادند. در حقیقت با خودشان حرف می‌زدند و ابعاد و تبعات فهمیدن یا نفهمیدن مادربزرگ را بررسی می‌کردند. صحبت‌ها زیاد بود؛ اما در نهایت همه سر اینکه مادربزرگ نباید بفهمد، متفق‌القول بودند.

مادربزرگ آلزایمر خفیفی داشت که هرروز احتمال بیشتر شدنش می‌رفت. دیالیزی بود. در پنجاه سالگی دیسکش را عمل کرده بود و حالا دیگر به‌زحمت می‌توانست راه برود و از همه مهم‌تر، دو بار سکته کرده بود و چه کسی می‌دانست که این بار با فهمیدن مرگ عزیزش، برای آخرین بار سکته نکند و یک مرگ دیگر نگذارد پشت دست ما. همۀ این‌ها را بررسی می‌کردند و می‌دانستند حتی اگر مادربزرگ از فشار این خبر سکته نکند و نمیرد، به‌هرحال تا چند وقت دیگر رفتنی است. پس خواستند در بی‌خبری بماند و به زندگی عادی‌اش ادامه دهد. دست آخر جوری ماحصل حرف‌هایشان را می‌گفتند که انگار مسئولیت نفهمیدن مادربزرگ به دوش من است. شاید به این خاطر بود که حالا با رفتن بابا، من بیشترین وقت را با مادربزرگ سپری می‌کردم.