کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن

کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن نوشته‌ی سینان یاغمور، روایتی داستانی از زندگی شمس تبریزی و دیداری است که مسیر زندگی جلال‌الدین محمد بلخی را دگرگون می‌کند. شمس راوی این داستان تاریخی است و از سال‌های کودکی، جوانی، سفرهای پرتعداد و جست‌وجوهای معنوی خود سخن می‌گوید؛ جست‌وجویی که سرانجام او را به قونیه و به دیدار مولانا می‌رساند.

درباره‌ی کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن

کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن (Askin Gozyaslari: Tebrizli Sems) اثر سینان یاغمور (Sinan Yagmur) زندگی‌نامه‌ای داستانی از شمس تبریزی است. بخش‌های ابتدایی کتاب به کودکی و جوانی شمس اختصاص دارد. او از همان سال‌های نخست زندگی، خود را فردی متفاوت، ناآرام، صریح و گریزان از دورویی و ظاهرسازی می‌بیند. شب‌زنده‌داری، روزه، خلوت، اندیشیدن به مرگ و علاقه به قرآن، بخش مهمی از تجربه‌های او را تشکیل می‌دهند.

سینان یاغمور در کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن از ناسازگاری شمس با آموزش‌های مبتنی بر تکرار سخنان استادان می‌گوید و بیان می‌کند که او به دنبال دانشی بود که از واژه‌ها و ظاهر امور فراتر برود و انسان را به حقیقت برساند. همین نیاز، او را به سفر در شهرها و سرزمین‌های مختلف و حضور در محافل عالمان و صوفیان وامی‌دارد؛ اما هیچ‌یک از کسانی که می‌بیند، پاسخی درخور به تاملات عمیقش نمی‌دهند.

رابطه‌ی شمس و مولانا؛ فراتر از مرید و مراد

کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن با ورود شمس به قونیه رنگ‌وبویی متفاوت به خود می‌گیرد؛ جلال‌الدین در این زمان عالمی شناخته‌شده، مدرس و واعظی محترم در قونیه است و شاگردان بسیاری دارد. شمس از همان نخستین دیدار، دانسته‌ها و جایگاه او را به چالش می‌کشد و می‌کوشد نشان دهد که حقیقت را نمی‌توان تنها در کتاب‌ها و درس‌های رسمی یافت.

پرسش‌های تند، رفتارهای غیرمنتظره و گفت‌وگوهای پرشوری که میان شمس و جلال الدین در کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن در می‌گیرد، جلال‌الدین را وادار می‌کند تا از محدوده‌ی دانش محدودی که در اختیار دارد فراتر رود و به تجربه‌ای درونی از ایمان و عشق برسد.

خلوت، سماع و تولد مولانای عاشق

رابطه‌ی شمس و مولانا در کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن به پیوندی ساده میان مرشد و مرید محدود نمی‌شود. گاهی شمس راهنمای مولاناست و گاهی خود را شاگرد و جوینده‌ی او می‌داند. این رابطه بر گفت‌وگو، سکوت، تنهایی، سماع، رنج و دلبستگی متقابل استوار است و یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های عشق عرفانی را شکل می‌دهد.

شمس جلال‌الدین عالم و مدرس را از وابستگی به شهرت، جایگاه اجتماعی دور می‌کند و زمینه‌ی پیدایش مولانای عاشق، شاعر و اهل سماع را فراهم می‌آورد. سینان یاغمور در کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن بیان می‌کند که این دگرگونی برای اطرافیان مولانا پذیرفتنی نیست و شاگردان و اعضای خانواده، شمس را عامل دورشدن مولانا از درس و زندگی گذشته‌اش می‌دانند.

با خرید کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن درگیر روایتی پرشور و عشق می‌شوید که نشان می‌دهد چگونه نقش شمس در زندگی مولانا، عالم نامدار قونیه را از جهان درس و منبر به قلمرو عشق، سماع و شور عرفانی کشاند. این اثر توسط شهرزاد صدر به فارسی ترجمه شده و نشر گویا آن را منتشر کرده است.

کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن برای شما مناسب است اگر

• می‌خواهید با داستان شمس و مولانا و چگونگی شکل‌گیری رابطه‌ی آن دو آشنا شوید.
• به عرفان و تصوف و عشق عرفانی علاقه دارید.
• از رمان‌های تاریخی و عرفانی که واقعیت را با تخیل داستانی درهم می‌آمیزند لذت می‌برید.
• می‌خواهید روایتی ادبی از مرگ شمس تبریزی و حوادث پایانی زندگی او بخوانید.

در بخشی از کتاب چرخش سرنوشت از جلال الدین تا مولانا شدن می‌خوانیم

جوانی‌ام همیشه در جست‌وجوی چیزی گذشت که قرار بود مرا از من بگیرد و در آتش بسوزاند. خیلی چیزها را امتحان کردم، اما دیدم که نه‌تنها مرا نمی‌سوزانند، بلکه حتی جرقه‌ای هم در خود ندارند. می‌دانستم که شهرت، مال، ثروت و سود، نه‌تنها سودی ندارند، بلکه ضرر هم می‌رسانند و اگر به آن‌ها دل ببندم، در دنیا گیر خواهم کرد.

مردم از جنگ‌ها و غارت‌ها خسته شده بودند و از دنیا دل بریده بودند. من هم برای یافتن آرامش، اگر نه در این دنیا، حداقل در دنیای دیگر، رو به عرفان آورده بودم. میل من به تصوف بیشتر شده بود. حتی وقتی در درگاه‌ها به من می‌گفتند: «برو پی کارت.» از آن‌ها بیزار نمی‌شدم.

شهر به شهر می‌گشتم، به امید آنکه یک شخص واقعی، یک مرشد پیدا کنم. سال‌ها بود که در این راه می‌دویدم.

جست‌وجوی چیزی که خلأ درونم را پر کند، پاسخ قانع‌کننده‌ای به سؤالاتم بدهد و مرا آرام کند، سال‌ها ادامه یافت. هیچ درگاهی نتوانست دلم را آرام کند. بااین‌حال، باوجود عمیق‌ترشدن این خلأ، امیدم را از دست ندادم.

این‌گونه، به سن شصت‌سالگی رسیدم، موهای سیاهم سفید شده بود. روی دوشم عبا، در دستم عصا، بر سرم کلاهی شبیه به مثلث (شبیه کلاه صوفیان) بود. گاهی کارگری می‌کردم، بار می‌بردم، آب می‌کشیدم، با چند سکه نیازم را تأمین می‌کردم. از کسی تقاضایی نداشتم، به کسی آسیبی نمی‌زدم. بیشتر وقت‌ها گرسنه می‌ماندم. هرگز به نفسم اجازه‌ی خودخواهی ندادم. گاهی زیر درختی دراز می‌کشیدم، گاهی روی یک سنگ. بیشتر شب‌ها را در قبرستان‌ها یا در مسجدی به صبح می‌رساندم.