کتاب آرزوی عزیز

کتاب آرزوی عزیز نوشته‌ی الهام تقی پور، داستان کوتاه کودکانه‌ای است که بچه‌ها را به یکی از محله‌های قدیمی تهران می‌برد و آن‌ها را با یکی از غذاهای سنتی پایتخت آشنا می‌کند. این داستان با محوریت پخت آبگوشت آجیلی، همکاری و مشارکت اهالی یک محله را به تصویر می‌کشد.

درباره‌ی کتاب آرزوی عزیز

امروز روز خاصی برای اهالی محل است. «روز آبگوشت آجیلی». عزیز که مدت‌ها آرزو داشته آبگوشت آجیلی نذری بدهد، امروز دست‌به‌کار شده تا یک محله را نذری بدهد. کتاب آرزوی عزیز نوشته‌ی الهام تقی پور داستانی ساده و کودکانه است که بچه‌ها را با یکی از غذاهای قدیمی تهران آشنا می‌کند.

آبگوشت آجیلی برای اهالی محله‌ی مولوی معنی خاصی دارد. به خاطر همین همه دست‌به‌کار می‌شوند تا در پخت آبگوشت مشارکت کنند؛ یکی آجیل مهیا می‌کند و دیگری گوشت می‌آورد و همه منتظر هستند که کاسه‌های گل سرخی را پر آبگوشت کنند. نویسنده داستانی از مشارکت و همکاری برای کودکان می‌گوید و یکی از غذاهای سنتی تهران را آموزش می‌دهد.

داستان آرزوی عزیز یک کتاب تصویری کودک با تصویرگری عاطفه قربانی است که با تصاویر شاد و زنده، یکی از غذاهای تهران قدیم را به کودکان معرفی می‌‌کند.

انتشارات سیمای شرق، این کتاب الهام تقی‌پور را در مجموعه‌‌ی غذاهای تهران منتشر کرده و با استفاده از داستان و تصویر، راهی برای آموزش فرهنگ غذایی تهران به کودکان فراهم کرده است. در این مجموعه، کودکان با غذاهای سنتی تهران، شیوه‌ی تهیه‌ی آن‌ها و بخشی از آداب و رسوم مرتبط با غذا آشنا می‌شوند و با نمونه‌ای از خوراک‌هایی که بخشی از خاطره و فرهنگ زندگی در تهران قدیم بوده‌اند، ارتباط برقرار می‌کنند.

خرید کتاب آرزوی عزیز الهام تقی پور فرصتی است تا کودکان داستانی شیرین بخوانند، هم‌زمان با بخشی از فرهنگ و میراث غذایی تهران آشنا شود و مفاهیمی مانند همکاری، مشارکت و همدلی را در بستر یک ماجرای کودکانه بیاموزند.

کتاب آرزوی عزیز برای شما مناسب است اگر

• به دنبال داستان کوتاه کودکانه با موضوعی فرهنگی هستید.
• دوست دارید آموزش آشپزی به کودکان را با قصه‌خوانی پیوند دهید و کودکتان را با غذاهای قدیمی تهران آشنا کنید.
• معلم یا مربی کودکان هستید و قصد دارید فرهنگ و آداب‌ورسوم را از طریق داستان مصور کودک آموزش دهید.

در بخشی از کتاب آرزوی عزیز می‌خوانیم

امین خیال می‌کرد با همین دو تا کیسه آجیل، فردا که از مدرسه برگردد آبگوشت آجیلی آماده است. همیشه همین‌طور است. خوش‌خیال و سرخوش. همین می‌شود که کتاب‌هایش را چپکی می‌برد مدرسه؛ چون فکر می‌کند یکشنبه، دوشنبه است و دوشنبه هم سه‌شنبه. وقتی عزیز سینی آجیل‌ها را توی قابلمه خالی کرد و گفت: «نذر بابای دوستت قبول. باعث خیر شد. برای بقیه‌اش هم خدا بزرگه.» تازه فهمید که هنوز یک چیزهایی کم است. به عزیز گفت: «چه آرزوی سختی داشت بی‌بی. دیگه چی می‌خوایم عزیز؟»

عزیز که حالا گندم‌ها را دسته‌جمعی با سینی بالا می‌انداخت و می‌گرفت تا خاکشان گرفته شود، گفت:

«سیب‌زمینی، پیاز، نخود، لپه، جو، گوجه‌فرنگی، زعفرون.

همه‌ی ایناااا یه طرف، گوشت آبگوشتی یه طرف. نذری می‌خوایم بدیم دست مردم نمی‌شه کم‌گوشت باشه.».