کتاب قرار بازی: داستان‌هایی از زنان نویسنده غربی

کتاب قرار بازی مجموعه‌ای از پنج داستان کوتاه از آلیس مونرو، جویس کارول اوتس، لیزا وارد، کیت والبرت و تسا هادلی است که با ترجمه و گردآوری علی قانع منتشر شده است. داستان‌های کتاب هرکدام شخصیت‌ها و موقعیت‌های مستقل و مخصوص به خود را دارند، اما همگی به سویه‌هایی تلخ و گزنده از زندگی می‌پردازند که افراد غالبا آن‌ها را زیر ظاهر عادی روابط خانوادگی و مناسبات اجتماعی پنهان می‌کنند.

درباره‌ی کتاب قرار بازی

داستان‌های زنانه‌ی کتاب قرار بازی (Playdate) هرکدام به شخصیت‌هایی می‌پردازند که با بحران‌های خانوادگی، تغییرات جسمی، سوگ، اضطراب و فشارهای اجتماعی روبه‌رو هستند. بااین‌حال، کتاب تصویر یکسانی از زنان ارائه نمی‌دهد. بعضی از آن‌ها قربانی خشونت‌اند، برخی درگیر تصمیم‌های اشتباهی هستند که خود عاملش‌اند و برخی دیگر نیز می‌کوشند در میانه‌ی درگیری‌های بی‌پایان زندگی روزمره، راه و انگیزه‌ای برای ادامه دادن پیدا کنند.

نخستین داستان کتاب، «بعدها (Dimension)» از آلیس مونرو (Alice Munro)، روایتگر زنی جوان به نام «د‌ُوری» است که پس از حادثه‌ای ویران‌کننده می‌کوشد زندگی خود را از نو سامان دهد. همسر او، «لیود»، مردی بدگمان و سلطه‌جوست که رفتارهایش به‌تدریج زندگی خانوادگی را به فضایی ناامن تبدیل می‌کند. مونرو در این داستان، وابستگی عاطفی قربانی به فرد آزارگر، سوگ مادرانه، احساس گناه و دشواری بریدن بند گذشته را بررسی می‌کند.

داستان‌هایی از زنان نویسنده‌ی غربی

در داستان لاندفیل (Land fill) از کتاب قرار بازی نوشته‌ی جویس کارول اوتس (Joyce Carol Oates)، جسد دانشجوی نوزده‌ساله‌ای به نام هکتور کامپوس در محل دفن زباله پیدا می‌شود؛ هکتور پیشتر برای پذیرفته شدن در یک انجمن دانشجویی، خود را در معرض تحقیر، مصرف الکل و خشونت قرار داده بود. کارول اوتس در این داستان کوتاه خواننده را در جریان ذهنیات هکتور، خاطرات گذشته و گفت‌وگوهای دانشجویان قرار و نشان می‌دهد که به چه شکل نیاز افراطی به احساس تعلق، می‌تواند به فاجعه‌ای بزرگ منتهی شود.

داستان کلاس رقص (Dancing Lessons) از لیزا وارد (Liza Ward) درباره‌ی سوزان، دختری دوازده‌ساله، است که نسبت به ظاهر و بدن خود احساس خوبی ندارد و به طور مداوم خود را با مادرش مقایسه می‌کند. مادر بدون اطلاع پدر، او را برای شرکت در کلاس خصوصی رقص نزد مردی غریبه می‌فرستد. نویسنده در این داستان کوتاه، تصویر نوجوانی را ارائه می‌دهد که در آستانه‌ی بلوغ، دیدگاهش نسبت به بدنش، اطرافیان و جهان پیرامونش دستخوش دگرگونی‌های عدیده‌ای می‌شود.

بحران‌های پنهان زنان در زندگی روزمره

داستان قرار بازی (Playdate) از کیت والبرت (Kate Walbert)، که عنوان مجموعه از آن گرفته شده، ملاقات دو مادر را روایت می‌کند؛ «لیز» ظاهرا زندگی خانوادگی بسامانی دارد و «فران» مادری است که به‌تازگی از رابطه‌ای آشوبناک بیرون آمده است. گفت‌وگوی عادی و محترمانه‌ی این دو به‌تدریج به صحبت درباره‌ی تنهایی، شکست عاطفی، فرزندپروری و احساس فقدان تبدیل می‌شود.

این داستان نیز مانند بسیاری از کتاب‌های کیت والبرت، از یک موقعیت عادی، برای بیرون کشیدن درونیات پیچیده و آسیب‌دیده‌ی شخصیت ها استفاده می‌کند و دیدار ساده‌ی دو غریبه را بدل به لحظه‌ای برای اندیشیدن می‌کند.

آخرین داستان کتاب آتش خودی (Frienldy Fire) نام دارد و اثر تسا هادلی (Tessa Hadley) است. این قصه به «شلی»، زنی میانسال می‌پردازد که همیشه با دلی نگران منتظر شنیدن خبری ناگوار از پسرش است که در افغانستان دوران خدمتش را می‌گذراند.

خرید کتاب قرار بازی شما را با مجموعه داستان‌های زنانه‌ی درگیرکننده و احساس برانگیزی رو‌به‌رو می‌کند که هرکدام سعی دارند تا بحرانی بزرگ را در دل ساده‌ترین و پیش‌پاافتاده‌ترین لحظات عادی زندگی روایت کنند. شخصیت‌های این مجموعه داستان کوتاه هرکدام درگیر بحران‌های درونی و بیرونی هستند که برای لحظه‌ای آن‌ها را رها نمی‌کند و با این وجود، به دنبال راهی برای ادامه دادن می‌گردند. این اثر توسط علی قانع ترجمه شده و انتشارات افراز آن را منتشر کرده است.

کتاب قرار بازی برای شما مناسب است اگر

• به ادبیات زنان و داستان‌های روانشناسانه علاقه دارید.
• قصد مطالعه‌ی یکی از بهترین داستان‌های کوتاه آلیس مونرو و آثار چندی دیگر از نویسندگان زن غربی را دارید.
• داستان‌هایی درباره‌ی روابط خانوادگی، خشونت خانگی، سوگ و تنهایی را می‌پسندید.
• می‌خواهید مجموعه داستان کوتاهی از نویسندگان زن انگلستان، کانادا و آمریکا در دست بگیرید.

در بخشی از کتاب قرار بازی: داستان‌هایی از زنان نویسنده غربی می‌خوانیم

جلسه‌ی توجیهی خانه و مدرسه و سخنرانی دکتر ربرتا فریدمن را تحت‌عنوان «پرورش کودکانی آرام در دورانی پُر‌اضطراب یا چگونه گام برداریم تا آرام‌شان کنیم» به‌ خاطر آورد، اما یادش نیامد کی و چطور سر صحبت را با او باز کرد، چون‌که در تمام مدت روی لبه‌ی صندلی نشسته بود و نُت‌برداری می‌کرد.

مادر ماتیلدا جواب داد: «این خیلی عالیه، اما به‌شرطی که از موسیقی عقب نمونه.»

لیز گفت: «می‌فهمم.»

مادر ماتیلدا گفت: «خوبه. شما هم مثل من فکر می‌کنید. مثل هم هستیم.»

ظاهراً اسمش فران بود، فران اسپالدینگ. لیز بار اول با اطمینان خاصی گفته بود: «شما دفترچه‌ی راهنمای والدین خودتان رو گم نکردید.» او و دخترش در امتداد پارک منتهی به مدرسه در خیابان 86 غربی زندگی می‌کردند. یکی از ساکنان بالای شهری. دلش می‌خواست بیشتر درباره‌ی آن‌ها بداند.

خود لیز بیشتر اوقاتش را در اتاق بزرگ شیشه‌ای بزرگی در منزل که کارگاهش محسوب می‌شد، با چرخ سفالگری، میان فنجان‌ها و گلدان‌ها و ظروف گلی متعدد به‌سر می‌برد. در این خلال کمتر آرامشش به‌هم می‌ریخت به استثنای صدای کامیون حمل زباله که روی موج رادیوی کوچکش پارازیت می‌انداخت. فران اسپالدینگ و دخترش ماتیلدا ساکن خیابان 86 غربی. فردا بعد از مدرسه با‌ هم خواهند بود. هر دو مادر و دختر از ایستگاه پارک، سوار تاکسی می‌شوند و پس از حدود سی چهل دقیقه به محل زندگی فران و ماتیلدا می‌رسند. طبقه‌ی پانزدهم، ساختمان D 15. آدرس را در صفحه‌ی دوم دفترچه‌ی راهنما دید. صفحه‌ی اول پر از آدرس‌های خدماتی و مرکزدرمانی و تلفن‌های ضروری دیگر بود.