بله
حسین مرادی مخلص در کتاب تئاتر خلاق و نظریه‌های یادگیری، آموزش کودک را به هنرهای نمایشی گره زده و به این موضوع پرداخته که چطور بهره‌گیری از تئاتر خلاق، می‌تواند تأثیر و ماندگاری آموزش را در ذهن کودکان چند برابر کند. این کتاب با بررسی نظریه‌های مختلف یادگیری، تأثیر آموزش مبتنی بر بازی را اثبات می‌کند.
درباره‌ی کتاب تئاتر خلاق و نظریه‌های یادگیری
تعلیم و تربیت کودکان از مهم‌ترین دغدغه‌های والدین و معلمان است، اما کیفیت آموزش همیشه با استانداردهای روز دنیا و انتظاراتی که وجود دارد مطابقت پیدا نمی‌کند. حسین مرادی مخلص در کتاب تئاتر خلاق و نظریه‌های یادگیری، به سراغ روشی خلاقانه رفته تا کیفیت آموزش را بهبود بخشد و به معلمان و مربیان کمک کند تا مفاهیم را بهتر به شاگردان کوچکشان انتقال دهند. این روش، آموزش بر مبنای نمایش خلاق است که هنر تئاتر را به آموزش و پرورش گره می‌زند.
همه می‌دانند که آموزش سنتی تنها می‌تواند تأثیر محدودی بر ذهن کودک بگذارد. به علت وجود چارچوب‌های خشک آموزش، مدت زمان تمرکز کودک کاهش پیدا می‌کند و مطالب نیز بعد از مدتی از ذهن پاک می‌شوند. در کتاب تئاتر خلاق و نظریه‌های یادگیری انتشارات افراز می‌خوانیم که آموزش مبتنی بر بازی، درست در نقطه‌ی مقابل این شیوه‌ی سنتی قرار می‌گیرد و با فعال کردن بخش‌های مختلف مغز، تأثیر یادگیری را چند برابر می‌کند.
آموزش خلاق با نمایش
هنر، به ویژه تئاتر، می‌تواند یادگیری را لذت‌بخش کند. حسین مرادی مخلص با مرور نظریه‌های یادگیری، به این نکته اشاره می‌کند که تئاتر و بازی نمایشی پتانسیل بالایی برای درگیر کردن کودک با محتوای آموزش، آن هم به شکل مستقیم دارند. در این قالب از آموزش، فرقی نمی‌کند که کودک تماشاچی یک آموزش خلاق مبتنی بر نمایش باشد یا خود بخشی از گروه اجراکننده‌ی آن؛ چراکه در هر دو صورت مغز به صورت کامل با درس درگیر شده و آن را درک می‌کند.
با همه‌ی این‌ها، بهره‌گیری از نمایش و تئاتر در آموزش کودکان ظرافت‌هایی دارد که معلمان باید پیش از شروع نسبت به آن‌ها آگاهی داشته باشند. کتاب تئاتر خلاق و نظریه‌های یادگیری با ارائه‌ی آمارهای دقیق از آزمایش‌های مختلف، این ظرافت‌ها را به شکلی ساده و قابل درک توضیح می‌دهد.
اگر دغدغه‌ی بهبود آموزش کودکان را دارید، بهتر است خرید کتاب تئاتر خلاق و نظریه‌های یادگیری را در فهرست اولویت‌هایتان قرار دهید. این کتاب با به‌روز کردن دانش معلمان نسبت به مقوله‌ی آموزش خلاق، آن‌ها را در مسیر تربیت شاگردانی مستعد و توانمند قرار می‌دهد.
کتاب تئاتر خلاق و نظریه‌های یادگیری برای شما مناسب است اگر
- معلم یا مربی مهد کودک هستید و می‌خواهید شاگردانتان را با شیوه‌ای موثرتر آموزش بدهید.
- دانشجوی علوم تربیتی هستید و نیاز دارید تا خلاق‌ترین روش‌های تدریس را یاد بگیرید.
- دانشجوی هنرهای نمایشی و تئاتر هستید و بر تئاتر کودکان تمرکز دارید.
در بخشی از کتاب تئاتر خلاق و نظریه‌های یادگیری می‌خوانیم
آموزش را به‌عنوان فراهم آوردن فرصت‌هایی از سوی معلم برای کمک به یادگیری دانش‌آموزان و دانشجویان تعریف می‌کنند و فعالیت اصلی یادگیری را دانش‌آموزان و دانشجویان انجام می‌دهند و کار معلم آسان ساختن فرایند یادگیری است. روان‌شناسان پرورشی و متخصصان آموزشی پیرو رویکرد سازندگی پیش از دیگران بر فعالیت یادگیرندگان در فرایند یادگیری تأکید می‌ورزند و خود آنان را عامل اصلی ادراک امور و کشف و ساختن دانش می‌دانند و برای معلم نقش هدایت‌گری فعالیت‌های یادگیرنده و آسان‌سازی یادگیری را قائل‌اند. به‌عنوان نمونه، ون گلاسرزفلد (1995) از معلمان خواسته است تا خود را به‌عنوان ماماهایی تصور کنند که تولد درک و فهم را در یادگیرندگان آسان می‌سازند. او دو قاعده‌ی ساده را در رابطه با یادگیری دانش‌آموزان و دانشجویان به معلمان گوشزد می‌کند: یکی این‌که، تمام فهمیدن‌ها از راه تفکر به دست می‌آیند و تفکر فرایندی است که یادگیرندگان باید آن را خود انجام دهند. دوم این‌که، تفکر انتزاعی همواره بر اساس شکلی از فعالیت روانی - حرکتی آغاز می‌شود.
بنا به توضیحات بالا، مهم‌ترین نوع آموزش مبتنی بر نظریه‌ی سازنده‌گرایی روش یادگیرنده محوری است. در دنباله، موارد دیگری را که استفاده از آن‌ها در کمک به دانش‌آموزان و دانشجویان مفید می‌باشد به شرح ذیل معرفی می‌نماییم:
1. از واقعیت‌های اصیل یادگیری استفاده کنید.
گفتیم که فعالیت‌های اصیل یا تکلیف‌های اصیل آن موقعیت‌های یادگیری هستند که به موقعیت‌های زندگی واقعی خارج از آموزشگاه شبیه‌اند یا دربرگیرنده‌ی آن‌ها هستند، یعنی عینی و واقعی‌اند نه انتزاعی و نمادی. پیروان رویکرد سازنده‌گرایی معتقدند که یادگیری واقعی تنها در صورت استفاده از موقعیت‌های اصیل رخ می‌دهد. به‌عنوان نمونه، اگر مهارت نقشه‌خوانی در زمین واقعی آموخته شود از زمانی که بر روی کاغذ آموخته می‌شود دقیق‌تر و قابل استفاده‌تر است (فتسکو و مککلور، 2005).
