کتاب عمو جان استالین

ابراهیم رها در کتاب عمو جان استالین، سراغ سوژه‌ای رفته که همه‌ی ما در روزهای مسابقات جام جهانی کم‌وبیش با آن درگیریم؛ تحلیل‌های عجیب‌وغریب درباره‌ی فوتبال و ماجراهای غیرقابل پیش‌بینی فوتبالی. راوی این داستان، پیرمردی خودشیفته و به‌شدت بدبین است که به توصیه‌ی پزشک، مجبور شده خاطراتش را بنویسد تا آلزایمر نگیرد.

درباره‌ی کتاب عمو جان استالین

پیرمرد راوی در کتاب عمو جان استالین ابراهیم رها خودش را «ما» خطاب می‌کند، چون فکر می‌کند آدم معمولی‌ای نیست؛ از نظر این پیرمرد، هیچ اتفاقی در زمین فوتبال تصادفی رخ نمی‌دهد و اگر بیرانوند توپی را مهار می‌کند یا سردار آزمون پاسی می‌دهد، حتماً یک نقشه‌ی شوم پشتش خوابیده است. او حتی گزارش‌های عادل فردوسی‌پور، مربی‌گری کی‌روش و اظهارنظرهای هنرپیشه‌ها را هم مهره‌های یک بازی بزرگ و پیچیده و چهل‌تکه و در هم می‌بیند.

پشت‌پرده‌ی فوتبال از نگاه پیرمردِ همه‌چیزدان

سبک ابراهیم رها در این کتاب، طنزی است که ریشه در توهمات شیرین دارد. عمو جان استالین در واقع نسخه‌ی فوتبالی شخصیت‌های پارانوئیدی است که ما را تاحدودی یاد «دایی‌جان ناپلئون» می‌اندازد. نویسنده در 22 فصل، با نگاهی زیرکانه، حواشی جام جهانی را به باد شوخی می‌گیرد و اتفاقات فوتبالی را بهانه‌ای می‌کند تا نگاهی انتقادی به مسائل اجتماعی هم داشته باشد.

اگر دنبال کتابی هستید که هم لحظات خوشی را با آن سپری کنید و هم نگاهی متفاوت و البته کمی دیوانه‌وار به دنیای فوتبال داشته باشد، کتاب عمو جان استالین نشر چشمه انتخاب خوبی است. این کتاب ثابت می‌کند برای تماشای یک فوتبال لذت‌بخش، گاهی باید تمام تحلیل‌ها و نگاه‌های فنی را رها کرد و با کمی توهم توطئه چاشنیِ بهتری برای تماشای بازی دست‌وپا کرد.

خرید کتاب عمو جان استالین برای کسانی که دوست دارند دنیای فوتبال را از دریچه‌ای متفاوت و طنزآمیز تماشا کنند، یک انتخاب هوشمندانه است و آینه‌ای تمام‌قد از حواشی و هیجاناتِ جامعه در روزهای جام جهانی پیش روی‌تان می‌گذارد.

کتاب عمو جان استالین برای شما مناسب است اگر

• از روایت‌های پشت‌پرده‌ی فوتبال، کل‌کل‌های فوتبالی، حواشی زمین بازی و ماجرای آدم‌هایی که دوروبر این بازی می‌چرخند لذت می‌برید.
• دوست دارید مسائل اجتماعی و ورزشی را با زبانی شوخ و در قالب یک داستان سرگرم‌کننده دنبال کنید.
• نقد رفتارهای اجتماعی در کنار روایت داستان برایتان جذاب است.

در بخشی از کتاب عمو جان استالین می‌خوانیم

بعد از آن‌که همگان دانستند جام‌جهانی‌های قبل از 1998 و پیروزی ما بر امریکا همه سوءتفاهم بود، جهان صرفاً و صرفاً برای کمرنگ کردن پیروزی غرورآفرین ما بر استکبار جهانی دست به برگزاری جام‌جهانی 2002 زد.

سؤال اساسی این است که چرا میزبانی را به کره‌ی جنوبی و ژاپن دادند؟ کره‌ی جنوبی که حیاط‌خلوت امریکای جنایت‌کار است و ژاپن هم مثل پسرخاله‌ی امریکاست. چرا میزبانی را به بنگلادش یا کومور شرقی ندادند؟ اصلاً اگر بنابه میزبانی مشترک بود چرا میزبانی را به کره‌ی شمالی و کوبا به صورت مشترک ندادند؟ کمال می‌گوید باید خود کشورها اول درخواست میزبانی بدهند بعد میزبانی بررسی شود و به کشوری اعطا شود. کیان هم می‌گوید کره و ژاپن هم‌مرز هستند اما کره‌ی شمالی و کوبا خیلی از هم دورند. اما این‌ها گویا نشنیده‌اند که همدلی از هم‌زبانی خوش‌تر است. این مسائل فقط ظاهرِ ماجراست. چرا میزبانی را به جامو و کشمیر ندادند، مگر هم‌مرز بودن شرط نیست؟ کیاوش می‌گوید این کشورها درخواست نداده بودند اما این صرفاً یک بازی تبلیغاتی است که بنگاه‌های خبرپراکنی آن را ساخته‌اند. مشکل هم‌مرزی را حل می‌کنیم می‌گویند درخواست میزبانی. بحث درخواست را هم حل کنیم یک بامبول دیگر سوار می‌کنند. کهریزک می‌گوید در اعتراض به این عمل ددمنشیانه برویم سفارت فیفا یا لااقل اِی‌اِف‌سی را آتش بزنیم. حرف حساب جواب ندارد اما کمی از مسابقات و زمان برگزاری آن گذشته و امکان دارد جهانیان بعد از شانزده سال متوجه منظور و اعتراض ما نشوند پس فعلاً درمی‌گذریم.

در جام‌جهانی 2002 فرد مضحک و برزیلی و بی‌ادبی که هم به زبان پرتغالی حرف می‌زد هم موی سرش را برای گمراه کردن جوانان و به ورطه‌ی فساد و نابودی کشاندن آن‌ها و ترویج فحشا و منکرات به شکل بدی تراشیده بود، هشت گل زد و لابی‌های امپریالیستی به او لقب پوشالی و پوسیده‌ی آقای گل دادند که اسمش رونالدو بود. فینال مسابقات یک مضحکه‌ی تمام‌عیار بود. با نقش‌هایی که از پیش نوشته و نتایجی که از قبل توسط مثلث فراماسون‌ها، استکبار و خارج طراحی شده بود. باز هم آلمان یک پای فینال بود. باز هم برزیل قهرمان شد. آیا این‌ها برای بی‌اعتباری غرب و «آن‌ها» کفایت نمی‌کرد؟