معرفی و دانلود هفته نامه خبر سبز - شماره 305

معرفی هفته نامه خبر سبز - شماره 305

هفته نامه خبر سبز - شماره 305 منتشر شد. نقد فیلم «بهشت تبهکاران»، نقد فیلم «آخرین سامورایی بازمانده»، نقد تئاتر «رویای آمریکایی»، از جمله عناوینی است که در این شماره از هفته نامه می‌خوانید.

آنچه در شماره‌ی 305 هفته نامه خبر سبز می‌خوانید

شماره 305 هفته نامه سینمایی «خبر سبز»؛ از خاکستر خانه‌ی «مادر» تا شمشیر سامورایی‌ها.

در این شماره، میراث ازدست‌رفته‌ی سینمای ایران، پرونده‌ی یارانه‌ی هنر و آناتومی سریال‌های جنجالی را زیر ذره‌بین بردیم.

وقتی «مادر» علی حاتمی زیر آوار ماند؛ لوکیشن فیلم ماندگار «مادر» در خیابان شیخ‌هادی تهران با خاک یکسان شد و حالا تنها یک درخت توت پیر از آن خانه نجیب باقی مانده است. روایتی از فقدان خاطره جمعی و بی‌توجهی به میراث سینمایی.

چرا دولت‌ها آثار هنری می‌خرند؟ از اشتغال‌زایی تا مشروعیت سیاسی؛ کالبدشکافی سه دلیل اصلی یارانه‌ی دولتی به هنر و بررسی چهار مدل حمایتی رایج در جهان. پرونده‌ای که نشان می‌دهد مرز توانمندسازی و وابسته‌سازی هنرمند کجاست.

واکاوی خلأ روایت شخصیت در «اهل ایران»؛ سریال جاه‌طلبانه‌ی مهدویان با یازده کارگردان، از نظر بصری می‌درخشد اما تعدد نگاه‌ها و شتاب تولید، شخصیت‌پردازی را فدای شعار کرده است. چرا مخاطب با هیچ‌یک از قهرمان‌هایش همذات‌پنداری نمی‌کند؟

کمدی سیاهی که از دل شکست بیرون می‌زند: «رویای آمریکایی»؛ بازخوانی جسورانه‌ی «باغ‌وحش شیشه‌ای» تنسی ویلیامز در عمارت نوفل‌لوشاتو. کارگردان، پدر غایب را به صحنه آورده، اما آیا این تصمیم درام را عمیق‌تر کرده یا فقط ریتم را شکسته؟

بازی با زمان و مکان در «آخرین سامورایی بازمانده»؛ تحلیل تکنیک‌های روایی سریال پرطرفدار نتفلیکس؛ از کاتاهای متمایز شمشیرزنی تا سکوت 45 ثانیه‌ای که جسورانه‌ترین لحظه صوتی تلویزیون در سال 2025 را رقم زد. اثری که در فرم می‌درخشد اما شخصیت‌هایش تکرار می‌شوند.

«بهشت تبهکاران»: ظاهری چشم‌نواز اما بدون درون‌مایه؛ چرا فیلم پرخرج و پرستاره‌ی مسعود جعفری جوزانی با آن همه بازیگر خوب و فیلم‌برداری باشکوه، تماشاگر را قانع نمی‌کند؟ پای یک فاجعه‌ی تدوین در میان است و گم شدن هویت ژانری میان نوآر، دادگاهی و تاریخی.

هفته‌نامه‌ی خبر سبز، یک مجله‌ی سینمایی مخصوص علاقه‌مندان سینما است که در آن تازه‌های دنیای تصویر، معرفی و نقد می‌شود. نقد فیلم‌های سینمایی روز ایران، تئاتر و سریال‌های تلویزیونی را می‌توانید در این مجله اینترنتی بخوانید.

در بخشی از هفته نامه خبر سبز - شماره 305 می‌خوانیم

در خیابان شیخ هادی تهران، نبش کوچه کسری، روزگاری خانه‌ای بود که دیوارهای نیمه‌بلند و سنگ سیاهش گوش به نجواهای مادرانه سپرده بودند. نجواهایی که علی حاتمی در فیلم ماندگار «مادر» ثبت کرد: «سر شام گریه نکنید. غذا رو به مردم زهر نکنین. سفره از صفای میزبان خرم می‌شه نه از مرصع‌پلو.» امروز دیگر آن دیوارها نیستند و آن نجواها خاموش شده‌اند. به جای آن خانه‌ی نجیب، مجتمعی سیاه‌پوش با سنگ‌های مصنوعی ساخته‌اند و تنها یک درخت پیر توت که ریشه در خاک همان خانه داشت، هنوز نفس می‌کشد. اما ماجرای این خانه پیش از آنکه در قاب دوربین محمود کلاری جاودانه شود، خود روایت‌های دیگری داشت.

خانه در ابتدا متعلق به محمد ساعد مراغه‌ای، سیاستمدار ملقب به ساعد الوزرا بود و بعدها امیراصلان افشار آن را خرید. پس از انقلاب مالک خانه کشور را ترک کرد و کمیته‌ی انقلاب خانه را تحویل گرفت. علی حاتمی برای ساخت «مادر» این خانه را از کمیته اجاره کرد و بعد از پایان فیلم‌برداری بنا به قیمت 600 هزار تومان به فروش رفت. خانه‌ای با پله‌های بلند و پهن، اتاقی بزرگ در سمت راست با سقف بلند و گچ‌بری‌های زیبا و زیرزمینی که رازهای خود را داشت. کف اتاق‌ها موزاییک‌های شطرنجی سیاه و سفید بود و آشپزخانه‌اش در سمت چپ. این خانه درست در زمانه‌ای که تهران داشت خاطرات معماری قاجار و پهلوی را یکی پس از دیگری به زیر برج‌ها می‌سپرد، لوکیشن یکی از شاعرانه‌ترین فیلم‌های سینمای ایران شد.

فهرست مطالب

«بهشت تبهکاران»؛ ظاهری چشم‌نواز، اما بدون درون‌مایه
بازی با زمان و مکان در «آخرین سامورایی بازمانده»؛ تحلیل تکنیک‌های روایت‌پردازی
کمدی سیاهی که از دل شکست بیرون می‌زند؛ نقدی جامع بر نمایش «رویای آمریکایی»
واکاوی خلأ روایت شخصیت در جدیدترین پروژه مهدویان
چرا دولت‌ها آثار هنری می‌خرند؟
وقتی «مادر» علی حاتمی زیر آوار ماند؛ واکاوی سرنوشت لوکیشن جاودانه «مادر»